Γράφει η Τούλα Αμπατζή
– Ο ήχος του νησιού ήταν αλλιώτικος φέτος. Έλειπε η βοή της θερινής ξενοιασιάς.
– Μπορεί η μακροχρόνια ύφεση κι η έλλειψη πίστης σε διέξοδο να θάμπωναν σιγά-σιγά τα λεσβιακά χρώματα της αντοχής του τόπου, τούτο όμως που συνέβη δεν περιγράφεται. Όχι μόνο η οικονομία αλλά συνολικά η ψυχοσύνθεση των κατοίκων, κουρασμένων από τα συσσωρευμένα προβλήματα, τα πανελλήνια, δέχτηκαν πλήγμα βαρύ, με πολιτισμικές και πολιτικές προεκτάσεις, εκτός και κυρίως από τις οικονομικές.
Είχαμε κι άλλοτε επιζωοτίες στο νησί. Ποτέ δεν έγινε τούτο το κακό. 84.000 θάνατοι ζώων. Ξεκληρίστηκαν βοοειδή και πρόβατα, όχι μόνο τα νοσούντα αλλά ολόκληρα τα κοπάδια!
Η ουσία του προβλήματος: πόσοι είναι οι κτηνίατροι του νησιού; Ελάχιστοι. Λιτότητα, λιτότητα. Ελλείψεις, ελλείψεις. Εσύ κράτος, θέλεις την πρωτογενή παραγωγή; Θέλεις να μην ελαττωθεί ο πληθυσμός στα ακριτικά σημεία της χώρας;
Επί του προκειμένου. Είναι απαραίτητοι οι κτηνίατροι παραγωγικών ζώων στις αγροτικές περιοχές, που να γνωρίζουν τα λέσβια ζώα και να επαρκούν ως αγροτικοί ιατροί στα δημόσια αγροτικά κτηνιατρεία. Οι κτηνίατροι των πόλεων, για τα ζωάκια του καναπέ, δεν μπορούν να γνωρίζουν τις ιδιαιτερότητες των ντόπιων ζώων και δικαιολογημένα και δεν αντέχουν την εργασία στην ύπαιθρο.
Είναι ψιλά γράμματα; Την αδυναμία των κτηνιάτρων ήρθαν να επικαλύψουν κτηνίατροι στρατιωτικοί, με τα δικά τους πρωτόκολλα και ταυτότητα.
Εμβόλια δεν υπήρχαν; Υπήρχαν. Δόθηκαν στη Κύπρο και μπράβο. Οι νόμοι της Κοινής Αγοράς όμως, απαγορεύουν τη χρήση τους, λόγω της ΠΟΠ φέτας. Χαράς ευαγγέλια για τους ευρωπαίους συμμάχους Γάλλους που θα εκτοπίσουν την ελληνική φέτα.
Το γνωρίζουμε καλά ότι είναι άνισος ο αγώνας της παγκόσμιας αγοράς. Δεν θα προστατευθούμε ποτέ; Γιατί; Γιατί οι νόμοι ορίζονται από χαρτογιακάδες που περιφρονούν ηθελημένα τα συμφέροντα των μικρών ενώ ακολουθούν κι ενισχύουν τα συμφέροντα των ισχυρών.
Τότε να μη μιλάμε για πρωτογενή παραγωγή και να πάρουν οι νέοι αγρότες και κτηνοτρόφοι το δρόμο της ξενιτιάς. Να πεθάνουμε όλοι μπροστά στο κέρδος.
Τα ίδια με το λάδι. Κλαίνε οι ελιές. Κι ο θρήνος των ελαιοπαραγωγών θα ενωθεί απλώς με τον των κτηνοτρόφων…
Κι έρχεται η εντολή. Θανάτωση των ζώων. Για να κάνεις ένα λαό ό, τι θέλεις, η εξουσία δηλαδή, πρέπει να τον έχεις καταδικάσει πρώτα-πρώτα και σταδιακά στον βιοπορισμό. Αυτός ο Θουκυδίδης ήταν αμείλικτος; Όχι περισσότερο από την ακέφαλη εξουσία, που χωρίς ευθύνη, αποξενωμένη από το λαό, αφού εργάζεται μόνον σύμφωνα με τις επιταγές της πολιτικής της, που εκ των πραγμάτων δεν φαίνεται προστατευτική για τα ζητήματα της μικρής, ντόπιας παραγωγής κι επιβίωσης των απομονωμένων περιοχών της χώρας.
Τι κρίμα! Τι έγκλημα!
Όταν η επαρχία αρχίσει να αισθάνεται παραμελημένη, απροστάτευτη, το Κράτος θα καταρρεύσει, μακροπρόθεσμα. Δεν μας θέλουν σ΄ αυτό το νησί, είναι το παράπονο, προς το παρόν, των ντόπιων. Πώς θα μεταμορφωθεί αυτό στη συνέχεια; Μακρινό το παράδειγμα του Βυζαντίου; Η φθορά του άρχισε όταν ξέχασε τις μακρινές επαρχίες του, που μια-μια άρχισε να αποκόπτεται…
Μα θα δοθούν αποζημιώσεις! Θα εξαφανιστεί η φυλή των λέσβιων προβάτων; Μετά από 6 μήνες θα αρχίσει η αντικατάσταση του ζωικού κεφαλαίου και σε πόσα χρόνια θα επανακάμψει η κτηνοτροφία; Μέχρι τότε; Και με ποια βεβαιότητα;
Άδεια τα χωράφια από ζώα. Άδεια τα σπίτια από χαρά κι ελπίδα. Και το χειρότερο, άγνωστο το μέλλον για την ζωή των αγροτών που φτωχαίνει συνεχώς, χωρίς σχέδιο για το μέλλον και με τον κίνδυνο να εμφανισθούν παρατυπίες, από ελλιπείς καταμετρήσεις και διασταυρώσεις μετρήσεων. Να αποφύγουμε μια επανεμφάνιση του κρητικού ΟΠΕΚΕΠΕ, τώρα, εδώ.
Μα δεν έγινε πρόληψη; Ούτε κατά διάνοια. Πριν ένα χρόνο υπήρξαν προειδοποιήσεις για γενικευμένο αφθώδη στην Σμύρνη, σε ώτα μη ακουόντων. Πόσο απλό να απολυμαίνονται στο λιμάνι οι αφίξεις από την Τουρκία; Τώρα, στρώνουμε χαλιά κοστοβόρα στις διασταυρώσεις των δρόμων να ψεκάσουμε εκ των υστέρων τους ντόπιους!
Όταν προκύπτει το πρόβλημα δεν λαμβάνεται καμία πρωτοβουλία από τους υπευθύνους! Εκ των υστέρων, βεβαίως, μέτρα σπασμωδικά για την επικάλυψη των δικών τους παραλείψεων. Και το γνωστό μοτίβο, από τον Άννα στον Καϊάφα. Η τοπική με την κεντρική εξουσία. Εμείς τα λέγαμε, εσείς τι κάνατε; Το μπαλάκι των ευθυνών.
Υπάρχει ένας μύθος. Στην δημιουργία του κόσμου πήραν μέρος και οι δυο Τιτάνες, ο Προμηθέας κι ο Επιμηθέας, αδέρφια. Κι επειδή η γλώσσα μας εκφράζει την ουσία των πραγμάτων, ο Προμηθεύς θα μοίραζε στα όντα τα χαρίσματα και τις ικανότητές τους, σκεπτόμενος από πριν τις ανάγκες τους. Μετά τη δημιουργία θα ερχόταν ο Επιμηθεύς για να κάνει απλώς τον έλεγχο, εκ των υστέρων.
Σήμερα, κανένας Προμηθέας δεν βρέθηκε να προγραμματίσει και να πραγματοποιήσει την αποτροπή της συμφοράς; Κανένας Προμηθέας να ελέγξει τις αφίξεις από την Τουρκία; Γεμίσαμε Επιμηθείς! Που κι αυτοί όχι μόνο δεν ελέγχουν αλλά αδυνατούν να βελτιώσουν τις συνθήκες.
Και το τελευταίο άκρως ανησυχητικό. Ξύπνησαν οι Επιμηθείς και βρήκαν την σωστή λύση. Λέγεται μετάθεση ευθυνών, αποδοχή αδυναμίας-ανικανότητας. Βέβαια, δεν θα διορισθούν νέοι κτηνίατροι. Αναλαμβάνει ο στρατός!
Καλοί και άξιοι οι στρατιωτικοί κτηνίατροι, ως επικουρικό μέσο. Η ανάληψη ευθυνών γίνεται με τρόπο φοβιστικό. Δεν έφτανε ο πόνος. Ελπίζουμε να μην ξυπνήσουν μνήμες άλλων εποχών και γρήγορα να βρουν οι αρμόδιες υπηρεσίες τον βηματισμό τους.
Για να πάμε και στα ζοφερά. Η πολιτεία, ανεύθυνη για την πρόληψη και την προστασία δεν τηρεί καν τα προσχήματα στην εκτέλεση, κυριολεκτική των ζώων. Μετρημένα αμφίβολα, με χαμένα τσιπάκια από τα αυτιά, ρίχνονται κακήν κακώς σε ρηχούς λάκκους, βορά όρνεων και απειλή των υδάτων.
Απεχθές. Εγκληματικό. Ούτε στο φευγιό τους δεν έδειξαν έλεο. Ούτε φόβο για την στοιχειώδη προστασία της δημόσιας υγείας. Παντελής η αχρηστία της κρατικής μηχανής;
Όχι αυτό δεν ήταν πανδημία. Είναι πάνδημος θρήνος:
Οι μεγάλοι, με πελεκημένες τις φθίνουσες χρόνια δυνάμεις τους. Φαντάσματα του εαυτού τους άλλοι κλείστηκαν στα σπίτια κι άλλοι ευθυτενείς, ολοκάθαροι, αξιοπρεπείς συναντούν τον καφέ και σπανίως το ούζο, αμίλητοι.
Ντρέπεσαι να τους κοιτάξεις στα μάτια που βούλιαξαν, αγρίεψαν και βυθίστηκαν στο σοκ της συμφοράς. Δεν χάσανε μετοχές, ακίνητα από καταστροφές. Έχασαν ζωή, μια βαθιά σχέση ζωής. Κάτι πολύτιμο σαν τα παιδιά τους.
Δεν θέλω να μπω στα σπίτια τους. Δεν μπορώ να τους μιλήσω. Τα είπε καλύτερα ο λέσβιος Θέμης Καμμένος: Καλό ταξίδι κοπέλες μου. Φεύγετε στα καλύτερά σας, έγκυες και πάντα φροντισμένες όπως σας είχα.
