Ήταν μια καθημερινή, απλή στιγμή. Μια φωτογραφία της Στέλλας Μακροπούλου στάθηκε αφορμή να ξυπνήσουν μνήμες από μια άλλη εποχή· τότε που στις γειτονιές και στα χωριά της λεσβιακής υπαίθρου το «γειτονιό» ήταν τρόπος ζωής και όχι απλώς μια λέξη.
Στα χωριά της Λέσβου, ιδιαίτερα τα καλοκαιρινά απογεύματα, οι άνθρωποι έβγαζαν τις καρέκλες έξω από τα σπίτια. Οι αυλές άνοιγαν, τα παράθυρα έμεναν μισάνοιχτα και οι γειτόνισσες αντάλλασσαν νέα, ιστορίες και κουβέντες της ημέρας. Άλλος έφερνε έναν ελληνικό καφέ, άλλος λίγα σύκα από την αυλή, κι έτσι στήνονταν μικρές καθημερινές συντροφιές που κρατούσαν μέχρι να πέσει ο ήλιος.
Το «γειτονιό» δεν ήταν μόνο κουβέντα. Ήταν σχέση, εμπιστοσύνη, παρέα και συμμετοχή στη ζωή του άλλου. Ήταν η αίσθηση πως κανείς δεν ήταν μόνος. Στα καφενεία των χωριών, στις πεζούλες, στα σοκάκια και στις αυλόπορτες χτιζόταν μια ολόκληρη κοινωνία ανθρώπινης επαφής που σήμερα μοιάζει σπάνια.
Κι όμως, κάτι από εκείνη την εικόνα επιβιώνει ακόμη στην αγορά της Μυτιλήνης και ιδιαίτερα στον δρόμο της Ερμού. Εκεί, οι ιδιοκτήτες των καταστημάτων, ανάμεσα στην καθημερινή κίνηση και την αναμονή των πελατών, βγάζουν ένα τραπεζάκι έξω από το μαγαζί, κάθονται δίπλα-δίπλα, πίνουν έναν καφέ και συζητούν. Η κουβέντα περνά από τα νέα της αγοράς μέχρι τα προσωπικά, τα παλιά και τα καινούργια της πόλης.
Είναι μια εικόνα που θυμίζει τις παλιές γειτονιές. Ένα μικρό κομμάτι της κοινωνικής ζωής της Λέσβου που επιμένει να αντιστέκεται στον χρόνο και στη βιασύνη της εποχής. Γιατί το «γειτονιό» δεν ήταν ποτέ απλώς συνήθεια, ήταν πολιτισμός καθημερινότητας, ανθρώπινης επαφής και συλλογικής ζωής.
