Το δικό μας το σπίτι σε άλλους (τουρίστες) νοικάστηκε, τη δική μας τη θέα κοιτούν αγκαλιά”.
Αν ανήκεις στην κατηγορία που πιάνεις τον εαυτό σου να τραγουδάς το γνωστό άσμα , όχι από νταλκά ερωτικό αλλά από νταλκά … στεγαστικό τότε καλώς όρισες στο Ξεσπιτόγατος by Μυτιλήνη!
Αν είσαι από τις άτυχες, τους άτυχους ή τα ζευγάρια που ψάχνουν εδώ και χρόνια ένα «καλό σπίτι» χωρίς υγρασία και χωρίς σάπια πατώματα και κουφώματα, αν είσαι φοιτητής/φοιτήτρια, αναπληρώτρια ή γιατρός στο νοσοκομείο που τρως ώρες ολόκληρες στον spitogatos, το spti24 και σε άλλες πλατφόρμες αναζητώντας ένα descent σπίτι, 45τμ στη Μυτιλήνη τότε… welcome to the club.
Και αυτό το club δυστυχώς έχει μέσα του πολύ απελπισία και σιχτίρισμα.
Τους μεσίτες αν ρωτήσεις θα σου πουν ότι δουλεύουν φέτος με τα μισά σπίτια καθώς η μαζική μετατροπή διαθέσιμων ακινήτων σε βραχυχρόνιες μισθώσεις έχει μειώσει δραματικά το απόθεμα μακροχρόνιας ενοικίασης.
Σύμφωνα και με τις δηλώσεις του προέδρου ξενοδόχων της Λέσβου Βασίλη Βογιατζή στην ΕΡΤ μιλάμε για μια εκτίναξη του airbnb με 2.800 καταγεγραμμένα καταλύματα.
Να δουλέψουν τα Airbnb; Φυσικά. Κανείς δεν λέει το αντίθετο. Αλλά κάπου χάθηκε το μέτρο. Επειδή ένα διαμέρισμα 35τμ ή 40 απέκτησε ένα laminate πάτωμα, δύο φωτάκια led και διακοσμητικά από τα τζάμπο, βαφτίστηκε «luxury apartment» και ζητάει για μακροχρόνια μισθωση 500, 600 και 700 ευρώ τον μήνα στα Λαδάδικα και στην Κουλμπάρα, περιοχές όπου συγκεντρώνεται το 60% των βραχυχρόνιων μισθώσεων.
Την ίδια στιγμή, στην Τούμπα της Θεσσαλονίκης ένα διαμέρισμα 45 τετραγωνικών νοικιάζεται με 400 ευρώ και εδώ ζητούν 500 και 700. Ελάχιστοι είναι οι ιδιοκτήτες που κατανοούν την κατάσταση και ζητούν λογικά ποσά.
Χωρίς να δαιμονοποιούμε το airbnb και το τονίζουμε αυτο, θέλουμε απλά να χτυπήσουμε ένα καμπανάκι:
Μήπως θα έπρεπε, να υπάρξει κάποια μορφή ελέγχου ή ο “έλεγχος” πια στην πόλη αφορά μόνο τα μαγαζιά, τα όργανα και τις γιορτές μας που πρέπει να κλείνουν νωρίς -νωρίς ώστε να μην ενοχλούνται οι τουρίστες στα airbnb και κάνουν μετά κακές κριτικές στην πλατφόρμα;
Μήπως λέμε θα έπρεπε να δοθούν περισσότερα κίνητρα για όσους διαθέτουν τα ακίνητά τους σε μακροχρόνια ενοικίαση;
Γιατί οι πόλεις δεν ζουν μόνο τρεις μήνες τον χρόνο. Ζουν από τους ανθρώπους που μένουν σε αυτές όλο τον χρόνο. Από τον γιατρό που θα στελεχώσει το νοσοκομείο, από την αναπληρώτρια που θα έρθει να διδάξει, από τον φοιτητή που θα στηρίξει την τοπική οικονομία, από το νέο ζευγάρι που θέλει να χτίσει τη ζωή του εδώ.
Αν αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν να βρουν σπίτι, τότε το πρόβλημα ξεφευγει από την απελπισία που μπορεί να νιωθεί κανείς, την ψυχική κατάρρευση και όλα όσα συνεπάγονται σε προσωπικό επίπεδο που δεν είναι διόλου ασύμαντα (σαν ομιλεί ο παθών. Το προβλημα ειναι μεγαλύτερο και αφορά και την οικονομία.
Και αν συνεχίσουμε να κάνουμε ότι δεν το βλέπουμε, κάποια στιγμή δεν θα αναρωτιόμαστε γιατί τα ενοίκια είναι τόσο ακριβά. Θα αναρωτιόμαστε γιατί κανείς δεν θέλει ή δεν μπορεί να έρθει να ζήσει και να δουλέψει στη Μυτιλήνη.
Γιατί στο τέλος στο μόνο που θα μπορούμε να μείνουμε με αυτους τους μισθους ειναι σε ένα …κουτί από παούτσια όπως οι τέσσερις φίλοι στο αξεπέραστο σκετς των Monty Python που αναπολούν τα φτωχικά παιδικά τους χρόνια, προσπαθώντας ο καθένας να ξεπεράσει τον άλλον με ολοένα και πιο παράλογες ιστορίες στέρησης και δυσκολιών.
