Και κάπως έτσι, χρόνια μετά, μια ανάρτηση γίνεται ξανά μια όμορφη ανάμνηση.
Το Facebook έχει αυτό το παράξενο χάρισμα, να σου φέρνει ξαφνικά μπροστά σου στιγμές που είχες αφήσει πίσω, αλλά τελικά δεν είχες ξεχάσει. Σήμερα μου θύμισε μία από τις όμορφες συναντήσεις ενός καλοκαιριού πριν από λίγα χρόνια. Και μαζί μου θύμισε ξανά κάτι που θεωρώ από τα μεγαλύτερα κέρδη αυτής της δουλειάς που κάνω, τους ανθρώπους που γνωρίζεις.
Γιατί η δημοσιογραφία, πέρα από ειδήσεις, συνεντεύξεις και ρεπορτάζ, είναι τελικά κυρίως συναντήσεις. Άνθρωποι που ανοίγουν την πόρτα τους, την ιστορία τους, τις σκέψεις τους και κάποιες φορές μένουν στη μνήμη πολύ περισσότερο από το ίδιο το θέμα που σε έφερε κοντά τους.
Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες γνωριμίες του περασμένου καλοκαιριού ήταν αυτή, με την οικογένεια Αναγνωστή. Συνήθως προτιμώ να γνωρίζω τους ανθρώπους στη βάση τους.
Εκεί όπου αισθάνονται άνετα κι όμορφα και έχουν την ελευθερία να ξεδιπλώσουν το «μέσα» τους πιο εύκολα από ότι σε μια ψυχρή καρέκλα γραφείου ή ακόμη χειρότερα, τηλεφωνικώς. Βέβαια η πρώτη μας γνωριμία με τον γνωστό ψυχίατρο Κο Δημήτρη Αναγνωστή, μπορεί να έγινε τηλεφωνικά και ακολούθησε μια σωρεία συνδιαλέξεων, υπήρχε όμως στο βάθος του μυαλού, η προσδοκία ότι θα βρεθούμε στην αγαπημένη μου Αγία Παρασκευή για να «ψυχαναλυθούμε» με τη βοήθεια άφθονου λεσβιακού ούζου. Άλλωστε, όταν βρήκαμε τα κοινά σημεία που μας συνδέουν, τον ρώτησα χιουμοριστικά και ευθέως.
-Γιατρέ μου, μπας και θέλω ψυχίατρο; Κι εκείνος γλυκύτατα μου απάντησε πως πρέπει να συνεχίζω να πίνω ούζα με τους φίλους μου. Αυτή είναι η θεραπεία για την περίπτωση μου!
Η επίσκεψη μου αυτό το ζεστό βράδυ του Αυγούστου στο χωριό ήταν κάτι παραπάνω από αρμένικη. Πήρα μαζί και τη μαμά καθώς υπήρχαν πολλά κοινά πεδία προς συζήτηση και αναφορές στη Γερμανία και τα Πανεπιστήμια που φοίτησαν.
Η έκπληξη της βραδιάς ήταν η γλυκιά τους κόρη, Καλλιόπη, η οποία ζώντας στην Αγγλία, αγάπησε τον βρετανικό θεσμό του afternoon tea και εξειδικεύτηκε σε αυτό. Μέσα από την αδυναμία της στο vintage και ειδικότερα στις δεκαετίες του ’50 και του ’60, αλλά και τις παιδικές αναμνήσεις της από τα Κυριακάτικα tea parties της γιαγιάς της και τα κομψά πορσελάνινα σερβίτσια της οικογένειάς, γεννήθηκε η ιδέα για τη δημιουργία του Tearoom της Madame Gâteaux στο Χαλάνδρι. Μια οικογένεια με τόσα ενδιαφέροντα τα οποία για να ξετυλιχτούν θα πρέπει σίγουρα να πιούμε ακόμη, πολλά- πολλά ούζα.
