ΓΡΑΦΕΙ Η Μίρνα Φαφουτέλλη
Ο πατέρας μου είχε πρόβατα. Τον Νοέμβρη του 1987 με την επιδημία της ευλογιάς του έσφαξαν 200 πρόβατα ετοιμόγεννα. Μαχαιριά στο λαιμό και πέταμα σ\ έναν λάκκο που είχε ανοίξει μια μπουλντόζα. Πρώτη φορά είδα τον πατέρα μου να πέσει πάνω στον καναπέ της κουζίνας να κλαίει σαν μωρό. Ήταν ράτσες που κρατούσε απ’ τον πατέρα μετά τον πόλεμο του 40. Ξέρετε όσοι έχουν ζώα τα φροντίζουν σαν παιδιά. Τους δίνουν ονόματα, τους βάζουν κουδούνια. Θα μου πείτε τα σφάζουν. Αυτός είναι πανάρχαιος νόμος της επιβίωσης. Πάντως ο πατέρας μου τότε ήταν 55 χρονών και βρέθηκε εντελώς ξεκρέμαστος και με χρέη από ζωοτροφές και νοικιασμένα χωράφια που είχε πάρει για να βόσκουν τα πρόβατα. Οι αποζημιώσεις ήταν γελοίες. Ούτε τσιγάρα δεν είχε να πάρει. Εγώ του έδινα λεφτά. Κι όταν τα Χριστούγεννα του είπα “ρε μπαμπά η κατάσταση είναι δύσκολη μην πάρεις δώρο φέτος στα παιδιά,” μου είπε ”έχω κάνει το κουμάντο μου. Απ’ τα λεφτά που μου έδινες έβαζα στην άκρη για το δώρο των παιδιών…” Αυτοί ήταν άνθρωποι άλλης κοπής…
