Του Δημήτρη ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ
Προέδρου της Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων Λέσβου, μέλος της ΤΕ Λέσβου του ΚΚΕ
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου 13-14/06
Το ζήτημα του αφθώδους πυρετού στη Λέσβο έχει βάλει τη σφραγίδα του στη ζωή του νησιού. Είναι
χιλιάδες οι άνθρωποι του μόχθου, κτηνοτρόφοι κυρίως αλλά και εργαζόμενοι σε όλη τη μεταποιητική
και εφοδιαστική αλυσίδα, που εξαρτούν το εισόδημά τους από την κτηνοτροφία και σήμερα
απειλούνται με αφανισμό.
Οι κινητοποιήσεις και το διεκδικητικό πλαίσιο της Ομοσπονδίας στρίμωξαν την κυβέρνηση
Το κίνημα των αγροτών και των κτηνοτρόφων δεν έμεινε άπραγο. Με την πείρα και από τις πρόσφατες
μεγάλες αγροτικές κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα, μπήκε μπροστά οργανώνοντας και
προσανατολίζοντας τον αγώνα. Τι έκανε:
Ανέδειξε τον ένοχο για τον αφθώδη πυρετό, που είναι η πολιτική κυβερνήσεων και ΕΕ, της
Περιφερειακής Διοίκησης ως μοχλού του αστικού κράτους. Είναι αμείλικτα τα ερωτήματα που
προκύπτουν από τα ανύπαρκτα μέτρα πρόληψης την ώρα που η γειτονική Τουρκία «έβραζε» από
αυτήν τη ζωονόσο, βγάζει μάτι η υποστελέχωση των κτηνιατρικών υπηρεσιών, είναι πρόκληση η
επίκληση της ατομικής ευθύνης, είναι εξοργιστική η άρνηση βασικών επιστημονικών μέτρων όπως ο
εμβολιασμός.
Από την πρώτη στιγμή η Ομοσπονδία αποκάλυψε ότι η διαχείριση της ζωονόσου γίνεται με
αποκλειστικό κριτήριο τα συμφέροντα 4-5 μεγαλοεξαγωγέων φέτας κ.λπ., και στον βωμό των
κερδών τους επιλέγουν να στραγγαλίσουν ένα ολόκληρο νησί.
Μπήκε μπροστά διεκδικώντας την εφαρμογή μέτρων για να περιοριστεί και να μην εξαπλωθεί ο
αφθώδης πυρετός, κόντρα σε διάφορους «τσαρλατάνους», που με ανευθυνότητα και οικονομικά –
πολιτικά κίνητρα επιδίωκαν να ξεγελάσουν τους κτηνοτρόφους, ανάγοντας ένα κατεξοχήν πολιτικό
ζήτημα σε τάχα «επιστημονικό», φτάνοντας στο σημείο να αμφισβητούν επιστημονικά δεδομένα (π.χ.
μέθοδος διάγνωσης) προκειμένου να αποφύγουν την πολιτική ευθύνη και κριτική.
Οργάνωσε την πάλη και κινητοποιήσεις. Οι κινητοποιήσεις και το διεκδικητικό πλαίσιο της
Ομοσπονδίας στρίμωξαν την κυβέρνηση. Στήριξε όλες τις μορφές πάλης που επέλεγαν οι κτηνοτρόφοι,
με όπλο τη συλλογική συζήτηση στο πλαίσιο της Ομοσπονδίας και των Αγροτικών Συλλόγων. Με
πλαίσιο πάλης που έθετε αιτήματα που αντιμετωπίζουν επί της ουσίας το πρόβλημα.
Στήριξη του χαμένου εισοδήματος, με αποζημιώσεις στο 100% των απωλειών, αλλά και με
ενίσχυση για την ανασύσταση των κοπαδιών εκεί που έπρεπε να γίνουν θανατώσεις.
Κάλυψη όλων των εξόδων βιοασφάλειας από το κράτος, ανάληψη όλων των απαραίτητων
μέτρων πρόληψης (π.χ. απολύμανση) με κρατική ευθύνη.
Άμεση στελέχωση των κτηνιατρικών υπηρεσιών.
Προμήθεια αποτεφρωτήρων για την ασφαλή διαχείριση των θανατωμένων κοπαδιών.
Αμεση εφαρμογή προγράμματος εμβολιασμού.
Δημιουργία σύγχρονων μονάδων παστερίωσης από το κράτος εντός των ζωνών καραντίνας, να
μην πετιέται ο κόπος των κτηνοτρόφων, να μην πετιέται το γάλα ενώ κόσμος πεινάει.
Άμεσο άνοιγμα των σφαγείων με όλα τα μέτρα προστασίας. Άρση των περιορισμών και
αποδέσμευση των προϊόντων των μικρών τυροκομείων και συνεταιρισμών.
Βάζουν τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα
Σε όλη αυτήν την πορεία που συνεχίζεται, καθώς τα προβλήματα είναι οξυμένα και είναι εδώ, αποτελεί
μεγάλη νίκη το γεγονός ότι όλος ο λαός του νησιού αγκάλιασε αυτήν την προσπάθεια και στήριξε
ανεπιφύλακτα τον αγώνα. Είναι χαρακτηριστικό ότι μεγαλοεπιχειρηματίες που ήθελαν να παρέμβει ο
εισαγγελέας ενάντια στις κινητοποιήσεις στο λιμάνι δεν τόλμησαν να κάνουν αποφασιστική κίνηση.
Φυσικά, τον αγώνα τον πολέμησαν μηχανισμοί και κόμματα. Και τον πολέμησε η κυβέρνηση. Είναι
χαρακτηριστικό ότι κομματάρχες του βουλευτή της ΝΔ έλεγαν στον κόσμο να μην κινητοποιηθεί και ότι
«θα τα λύσει ο Αθανασίου». Προσπάθησαν να ενεργοποιήσουν τον «κοινωνικό αυτοματισμό» και
απέτυχαν με πάταγο. Ανέπτυξαν ανορθολογικές θεωρίες, για να αποπροσανατολίσουν τον αγώνα και
να υπονομεύσουν το διεκδικητικό πλαίσιο της Ομοσπονδίας, που το έχουν αγκαλιάσει οι κτηνοτρόφοι,
λέγοντας ακόμα ότι «δεν υπάρχει αφθώδης»! Προσπάθησαν να αποκλείσουν την ενοχλητική γι’ αυτούς
φωνή της Ομοσπονδίας από τις συναντήσεις με το υπουργείο. Και άλλα πολλά.
Τώρα είμαστε σε νέα φάση. Με όχημα τον λεγόμενο Παλλεσβιακό Φορέα Πρωτογενούς Τομέα που
δημιούργησαν, θέτουν το εξής: Οτι η κυβέρνηση θα λύσει το πρόβλημα με τρόπο θεσμικό και ότι οι
κινητοποιήσεις διαιρούν.
Προσπερνούν όμως μια ενοχλητική γι’ αυτούς αλήθεια: Οι κινητοποιήσεις και το διεκδικητικό
πλαίσιο της Ομοσπονδίας στρίμωξαν την κυβέρνηση και την έχουν αναγκάσει να πάρει ορισμένα
μέτρα, που όμως είναι ανεπαρκέστατα. Αν δεν ήταν οι κινητοποιήσεις, στους κτηνοτρόφους της
Λέσβου θα είχε μπει ταφόπλακα.
Είναι δε προκλητικό ότι στην ανάλυσή τους δεν υπάρχει ένοχος, δεν υπάρχει αιτία του προβλήματος:
Αλήθεια, είναι ικανοποιημένοι με τα μέτρα πρόληψης; Δεν φταίει κανείς που τα μέτρα
βιοασφάλειας είναι ανεπαρκέστατα; Η υποστελέχωση των υπηρεσιών είναι φυσικό φαινόμενο;
Είναι ικανοποιημένοι που οι κτηνοτρόφοι δεν έχουν πάρει ακόμα φράγκο για τις τεράστιες
απώλειες εισοδήματος που είχαν, π.χ. για το γάλα που πετάχτηκε, ζώα που δεν σφάχτηκαν το
Πάσχα κ.λπ.;
Το θέμα του εμβολίου, που μπορεί να σώσει τα κοπάδια και που το αρνούνται για χάρη των
μονοπωλιακών ομίλων και των κερδών τους, δεν έχει κανέναν υπεύθυνο που δεν γίνεται;
Επιλέγουν με την ανάλυσή τους να παρακάμψουν τα αιτήματα των βιοπαλαιστών κτηνοτρόφων για
δικό τους όφελος, γιατί και αυτοί που ηγούνται του εν λόγω φορέα δεν είναι τίποτα «φτωχόπαιδα».
Διαπραγματεύονται προς όφελός τους, και χρειάζεται οι κτηνοτρόφοι να είναι δύσπιστοι απέναντί
τους, με εμπιστοσύνη στο δίκιο τους και στη δύναμη του αγώνα.
«Ακομμάτιστο κίνημα»
Η επίκληση ενός «ακομμάτιστου κινήματος» αποτελεί συνειδητό αποπροσανατολισμό. Στόχος όσων το
επικαλούνται είναι να στήσουν ένα στήριγμα της κυβερνητικής πολιτικής και της ΚΑΠ.
Αυτό ζητάνε. Ποιοι:
Καταρχάς ο κυβερνητικός βουλευτής (!).
Επίσης ο ένας εκ των 300 που υπέγραψαν για το «νέο» κόμμα Τσίπρα, ακομμάτιστος κι αυτός
(!).
Και ο προαναφερθείς φορέας, που καθοδηγείται από επιχειρηματικά συμφέροντα
μεταποιητών και εμπόρων, οι οποίοι επιχειρούν να θέσουν υπό τον δικό τους έλεγχο τους
βιοπαλαιστές κτηνοτρόφους του νησιού.
Τι κοινό έχουν όλοι αυτοί: Τη στήριξη στην πολιτική της ΕΕ και στην κερδοφορία των επιχειρηματικών
ομίλων, την προσήλωση στη λογική της ανταγωνιστικότητας.
Αυτό που πραγματικά τους ενοχλεί είναι η ίδια η Ιστορία της Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων
Λέσβου, η οποία έχει σταθεί με διεκδικητικό τρόπο απέναντι σε όλες τις κυβερνήσεις, καθώς και το
γεγονός ότι αποτελεί έναν φορέα στον οποίο συσπειρώνονται αγρότες και κτηνοτρόφοι, ανεξαρτήτως
πολιτικών πεποιθήσεων.
Τους ενοχλεί επίσης η Πανελλαδική Επιτροπή των Μπλόκων, την οποία η ίδια η κυβέρνηση επιχείρησε
αρχικά να συκοφαντήσει, χαρακτηρίζοντάς την «κομματικά υποκινούμενη». Στη συνέχεια ωστόσο
αναγκάστηκε να καταπιεί τη γλώσσα της, όταν οι αγροτικές κινητοποιήσεις αγκάλιασαν τη συντριπτική
πλειοψηφία του αγροτόκοσμου της χώρας και προκάλεσαν ένα πρωτοφανές κύμα συμπαράστασης και
αλληλεγγύης από τους κατοίκους των πόλεων.
Η ανάγκη του αγώνα είναι εδώ και είναι πιο επιτακτική από ποτέ
Παρά τους ελιγμούς και τις κινήσεις των διαφόρων παρατρεχάμενων, τα προβλήματα των αγροτών και
των κτηνοτρόφων παραμένουν και οξύνονται, όχι μόνο στη Λέσβο αλλά σε ολόκληρη την Ελλάδα. Γι’
αυτό και «το καζάνι βράζει», όσο κι αν προσπαθούν κάποιοι να κρατήσουν το καπάκι κλειστό,
καλλιεργώντας τη γραμμή του εφησυχασμού για να βγάλουν λάδι την κυβερνητική πολιτική.
Το ΚΚΕ βρέθηκε από την πρώτη στιγμή στην πρώτη γραμμή του αγώνα, με τις δυνάμεις του μέσα στο
αγροτικό κίνημα να δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους για την οργάνωσή του. Τα μέλη και οι φίλοι του
«όργωσαν» τα χωριά και τις συνοικίες, ενώ οι βουλευτές και οι ευρωβουλευτές του παρενέβησαν
αποφασιστικά για να αναδείξουν τα αιτήματα των κτηνοτρόφων, και όχι για να βγάλουν λάδι την
κυβερνητική πολιτική και την ΚΑΠ, όπως έκαναν οι βουλευτές των υπόλοιπων κομμάτων με τις
τοποθετήσεις τους.
Η κινητικότητα αυτή έθεσε στο επίκεντρο τα σημερινά αδιέξοδα, που οφείλονται στον καπιταλιστικό
τρόπο παραγωγής και στις αναξιοποίητες παραγωγικές δυνατότητες της χώρας, συμβάλλοντας στον
προβληματισμό για το ποια κατεύθυνση πρέπει να πάρει η πάλη ώστε να υπάρξει πραγματικό
αποτέλεσμα προς όφελος των βιοπαλαιστών αγροτών και κτηνοτρόφων. Το δυνάμωμα αυτού του
αγώνα είναι μονόδρομος. Η διέξοδος βρίσκεται στην πρόταση του ΚΚΕ για μια παραγωγή σχεδιασμένη
με βάση τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες και όχι το κέρδος των λίγων. Η οριστική δικαίωση θα
έρθει μόνο όταν ο λαός πάρει τα ηνία στα χέρια του, αποκτώντας τον πλήρη έλεγχο της παραγωγής και
των καρπών της, χτίζοντας μια κοινωνία που θα υπηρετεί επιτέλους τις δικές του ανάγκες.
