Ο ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία τοποθετείται με αιχμηρό τρόπο απέναντι στον κυβερνητικό σχεδιασμό για την τουριστική ανάπτυξη της Λέσβου, ασκώντας κριτική στις πολιτικές που εφαρμόζονται τα τελευταία χρόνια στο νησί και θέτοντας ζητήματα βιωσιμότητας, αγροτουρισμού και αξιοποίησης των τοπικών πόρων.
Έντονη κριτική στον κυβερνητικό σχεδιασμό για την τουριστική ανάπτυξη της Λέσβου ασκείται μέσα από νέα πολιτική παρέμβαση που θέτει στο επίκεντρο τις αδυναμίες του αναπτυξιακού μοντέλου για το νησί, κάνοντας λόγο για αποσπασματικές πολιτικές, ελλιπή στρατηγική και απουσία ουσιαστικής στήριξης της τοπικής παραγωγής και του αγροτουρισμού.
Σύμφωνα με την τοποθέτηση, η Λέσβος εξακολουθεί να μην έχει κατορθώσει να εδραιώσει τη θέση της ανάμεσα στους δυναμικά αναπτυσσόμενους τουριστικούς προορισμούς της χώρας, παρά τις διαβεβαιώσεις που είχαν δοθεί το προηγούμενο διάστημα για έναν σχεδιασμό βασισμένο στην αυθεντικότητα, τη φιλοξενία και τη βιωσιμότητα.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στις μελέτες που χρηματοδοτήθηκαν μέσω ΕΣΠΑ 2014-2020, οι οποίες χαρακτηρίζονται ως θεωρητικές προσεγγίσεις χωρίς ουσιαστική σύνδεση με τις πραγματικές ανάγκες του τόπου. Όπως υποστηρίζεται, ο τρόπος με τον οποίο σχεδιάζεται η τουριστική ανάπτυξη θυμίζει πρακτικές υπερτίμησης οικονομικών προσδοκιών, αντί για ρεαλιστική αξιοποίηση των φυσικών και παραγωγικών πόρων του νησιού.
Παράλληλα, επικρίνεται ο πρόσφατος σχεδιασμός που παρουσιάστηκε από το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας και το Υπουργείο Τουρισμού, με αιχμές ότι πρόκειται για προτάσεις αποκομμένες από την πραγματικότητα των νησιών και χωρίς πρόβλεψη για τις σύγχρονες προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο τόπος.
Στο επίκεντρο της κριτικής βρίσκεται και ο αγροτουρισμός, ο οποίος –όπως σημειώνεται– δεν εντάχθηκε ποτέ ουσιαστικά στον κυβερνητικό σχεδιασμό, παρά τη σημαντική δυναμική που παρουσιάζει στη Λέσβο. Μάλιστα, γίνεται σύνδεση με τις πρόσφατες εξελίξεις γύρω από τη ζωονόσο και τις επιπτώσεις που αυτές ενδέχεται να έχουν στην προσπάθεια ανάπτυξης ολοκληρωμένων εμπειριών αγροτουρισμού και γαστρονομίας.
Η παρέμβαση καταλήγει με αιχμές κατά της συνολικής φιλοσοφίας της κυβερνητικής πολιτικής για τον νησιωτικό τουρισμό, υποστηρίζοντας ότι αντιμετωπίζει τον τόπο ως «λευκό χαρτί», αγνοώντας την κοινωνική και παραγωγική πραγματικότητα της Λέσβου.
Παράλληλα, εκφράζεται ανησυχία ότι η ευθύνη μεταφέρεται διαρκώς στους πολίτες και στους επαγγελματίες του πρωτογενούς τομέα, χωρίς ουσιαστική ανάληψη πολιτικής ευθύνης για τα διαχρονικά προβλήματα και τις αδυναμίες του σχεδιασμού.







