Της Ντάγκμαρ Βερναρδάκη
Στην Ελλάδα υπάρχουν αναρίθμητες πανέμορφες παραλίες, τις οποίες
επισκέπτονται ταξιδιώτες απ’ όλο τον κόσμο. Γίνονται πολλά για την
ψυχαγωγία των ξένων επισκεπτών — όπως συμβαίνει στην Ισπανία ή την
Ιταλία — και γι’ αυτό αυτές οι ακτές είναι γεμάτες. Πολύ πιο γοητευτικές όμως
είναι οι μικρές παραλίες που έχουν οι ντόπιοι κοντά στα σπίτια τους: δεν
πρόκειται για τουριστικές παραλίες όπου ξεκουράζεσαι όλη μέρα στον ήλιο.
Αυτές λειτουργούν εντελώς διαφορετικά: για πολλούς μοιάζουν με μια μεγάλη
σάλα, όπου ξαναβγάζουν τις ίδιες καρέκλες και συναπαντιούνται με γνωστούς,
φίλους και συγγενείς. Οι συζητήσεις είναι ζωηρές και η διάθεση ευχάριστη.
Συζητιούνται τα πάντα — από τον καιρό και τις κοινές γνωριμίες μέχρι την
πολιτική. Και βεβαίως ρωτάς πώς βρίσκει ο άλλος τη θάλασσα σήμερα και
πόσες φορές έχει ήδη μπει στο νερό αυτή τη σεζόν. Ναι, οι Έλληνες
προσέχουν κι αυτά! Αυτό είναι το ωραίο: τέτοιες κουβέντες γίνονται συνέχεια,
δεν προκαλούν συγκρούσεις, αλλά σίγουρα δίνουν την ευκαιρία να γνωρίσεις
ανθρώπους που δεν ήξερες. Φαίνεται μάλιστα ότι λειτουργεί καλύτερα όταν
στέκεσαι μέσα στο νερό ως τη μέση.
Και για να επανέλθουμε στα μετρημένα «μπάνια», αξίζει να τονιστεί ότι με
αυτόν τον όρο δεν εννοείται μόνο πόσο συχνά κολύμπησε κάποιος, αλλά
πόσες φορές βρέθηκε στο νερό. Ο «διαγωνισμός» λοιπόν είναι απολύτως
δημοκρατικός και αφορά όλους — είτε χαζογελάτε στο νερό, είτε στέκεστε με
καπέλο και χρυσά κοσμήματα πίνοντας καφέ και κουβεντιάζοντας, είτε
κολυμπάτε και βουτάτε λίγο ή πολύ, ακόμη και αγωνιστικά.
Αυτές οι παραλίες δεν είναι μέρη για να ντυθείς υπερβολικά κομψά ή να
προσπαθείς να δείχνεις τέλειος. Πας όπως είσαι και όπως σε βολεύει. Όλα
γίνονται αποδεκτά — ακόμη και αν κάποιες φορές σκεφτείς κρυφά τις τιράντες
του μαγιό. Ακόμα και όσοι νιώθουν την ανάγκη να επιδείξουν την υποτιθέμενη
«μοντέλ» σιλουέτα ή τους επιβλητικούς μύες τους γίνονται ανεκτοί. Ο καθένας
κάνει ό,τι χρειάζεται. Υπάρχουν μάλιστα καλοπροαίρετοι άνθρωποι που
συμμετέχουν και κάνουν φιλικές ερωτήσεις, υπενθυμίζοντας ότι αυτές οι
παραλίες είναι για να πας όπως είσαι. Κάποιοι ρωτούν πράγματα όπως: «Τι
όμορφο μπικίνι — από πού το πήρες;» ή «Έχεις τόσο ωραίους μύες. Πού
γυμνάζεσαι;» — άλλωστε η «παιδαγωγική» είναι ελληνική λέξη! — Αλλά αν η
απάντηση είναι: «Δεν κάνει καν αυτό το μπικίνι στο μέγεθός σου!» ή «Ξέχνα
το! Με τη σιλουέτα σου, θα έπρεπε να γυμνάζεσαι χρόνια», η φήμη
κυκλοφορεί γρήγορα και κανείς σε εκείνη την παραλία ίσως να μην τους
ξαναμιλήσει για όλη τη σεζόν.
Και ολόκληρη η παραλία αλλάζει όταν παρουσιάζεται ένα μικρό παιδάκι. Οι
λουόμενοι μεταμορφώνονται σε βοηθητικούς μεγάλους αδελφούς και αδελφές,
σε ενδιαφερόμενες θείες και θείους, σε στοργικές γιαγιάδες και παππούδες. Οι
γονείς ενθουσιάζονται. Και το παιδί; Το παιδί…γελάει!
