Αφροδίτη Γιαννέλλη: «Κανένας άνθρωπος δεν είναι μονοδιάστατος»

Με αφετηρία τις μικρές στιγμές της καθημερινότητας, τα προσωπικά βιώματα και τις διαφορετικές αποχρώσεις των ανθρώπινων συναισθημάτων, η εκπαιδευτικός Αφροδίτη Γιαννέλλη κάνει το πρώτο της συγγραφικό βήμα με το βιβλίο «Άνθρωποι και Αποχρώσεις». Ένα βιβλίο που γεννήθηκε σχεδόν αθόρυβα, μέσα από παρατηρήσεις, σκέψεις, μνήμες και εμπειρίες, για να συναντήσει τελικά τον αναγνώστη και να του θυμίσει πως πίσω από κάθε άνθρωπο κρύβεται ένας ολόκληρος κόσμος.

Η αγάπη της για τα βιβλία, η σχέση της με τη γραφή, αλλά και η ανάγκη να μοιραστεί όσα παρατηρεί και αισθάνεται, αποτέλεσαν την αφετηρία αυτής της πρώτης έκδοσης. Για την ίδια, η συγγραφή είναι ένα προσωπικό ταξίδι αυτογνωσίας, αλλά και ένας τρόπος επικοινωνίας με τους άλλους. Ένα ταξίδι που συνδέεται ακόμη με τις παιδικές αναμνήσεις και την προτροπή μιας δασκάλας της να κρατά ημερολόγιο με μικρές καθημερινές στιγμές.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η Αφροδίτη Γιαννέλλη μιλά για τη διαδρομή μέχρι την έκδοση του πρώτου της βιβλίου, για τις ιστορίες και τα συναισθήματα που βρίσκουν χώρο στις σελίδες του και για την ανάγκη να βλέπουμε τους ανθρώπους πέρα από την πρώτη τους εικόνα, με περισσότερη κατανόηση, τρυφερότητα και αποδοχή.

Το «Άνθρωποι και Αποχρώσεις» είναι το πρώτο σας βιβλίο. Πώς γεννήθηκε η ιδέα να συγκεντρώσετε τις σκέψεις και τα βιώματά σας σε ένα βιβλίο; Υπήρξε κάποια συγκεκριμένη στιγμή ή μια εσωτερική ανάγκη που σας οδήγησε σε αυτή την απόφαση;

Ας ξεκινήσουμε με ένα ταπεινό «ευχαριστώ» για την ιδέα και την πρόταση αυτής της κουβέντας μας. Είναι για μένα συγκινητικό να βρίσκει ανταπόκριση αυτή η πρώτη μου συγγραφική προσπάθεια.

Λοιπόν, η αλήθεια είναι πως δεν υπήρξε μια συγκεκριμένη στιγμή που είπα “τώρα θα γράψω ένα βιβλίο”. Όμως με τα βιβλία πάντα είχα και έχω αγαπητική σχέση. Μου άρεσε το διάβασμα, θέλω να αγοράζω τα βιβλία -πολύ σπάνια θα δανειστώ. Λατρεύω τη μυρωδιά των βιβλίων και η βιβλιοθήκη στο σπίτι μου παραμένει πάντα σε τάξη.

Επισκέπτομαι πάντα βιβλιοπωλεία όταν βρεθώ στην Αθήνα και αν δεν έχω μαζί μου, σε ταξίδια ή εκδρομές  κάτι για διάβασμα με πιάνει ένα είδος ανασφάλειας.  

Θυμάμαι, αρκετά παλιότερα, πριν διοριστώ ως μόνιμη εκπαιδευτικός ονειρευόμουν να ανοίξω ένα βιβλιοπωλείο! Είχα βρει τη συνεταίρο καθώς και το κτίριο!

Επομένως, κάτι προϋπήρχε στη σκέψη μου. Νιώθω και έναν ιδιαίτερο θαυμασμό προς τους συγγραφείς, είτε γυναίκες είτε άνδρες. Με εντυπωσιάζει το γεγονός ότι μπορούν να απομονωθούν για να δώσουν «χρώμα» και «ζωή» στις άψυχες λευκές σελίδες.

Έτσι, σχεδόν αθόρυβα, ήρθε η έκδοση αυτής της δουλειάς. Είμαι άνθρωπος που παρατηρώ γύρω μου, νιώθω την καθημερινότητά μας, από τις μικρές χαρές μέχρι τις πιο δύσκολες, σιωπηλές στιγμές.

Κάποια στιγμή, οι σημειώσεις, οι εικόνες, τα δικά μου βιώματα άρχισαν να μαζεύονται. Ένιωσα πως ήρθε η ώρα να τα βάλω σε μια σειρά, όχι σαν θεωρία, αλλά σαν αληθινά κομμάτια ζωής. Ήθελα ένα βιβλίο που σαν το ανοίγει η/ο αναγνώστρια/ης να νιώθει πως δεν είναι μόνη/ος σε όσα αισθάνεται, λέγοντας “αυτό το έχω ζήσει κι εγώ”.

Βέβαια, σε αυτήν έκδοση βοήθησε πολύ η μετακίνηση και η διαμονή μου στη Λήμνο για ένα χρόνο, ως αναπληρώτρια, και έπειτα για δυο χρόνια στην Ερμούπολη. Χωρίς την οικογένεια, τις εθελοντικές υποχρεώσεις στο σύλλογο αιμοδοτών, τις κοινωνικές δραστηριότητες  έπρεπε με κάποιο τρόπο να αξιοποιήσω τον ελεύθερο χρόνο.

Συμμάζεψα το νου και αφοσιώθηκα στην έκδοση. Για την οποία έκδοση, βέβαια, ευχαριστώ πολύ την φίλη, πλέον, Αντωνία Σάββα και τις εκδόσεις Reprographics που επένδυσε στις ιστορίες μου και έδωσε πνοή σε αυτό το βιβλίο.

Όταν ένας άνθρωπος αποφασίζει να γράψει και να εκδώσει το πρώτο του βιβλίο, ουσιαστικά ανοίγει ένα παράθυρο στον εσωτερικό του κόσμο. Πόσο προσωπικό είναι αυτό το ταξίδι για εσάς και πόσα κομμάτια του εαυτού σας ανακαλύπτει ο αναγνώστης μέσα στις σελίδες του;

Είναι ένα προσωπικό ταξίδι, εξάλλου δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς.

Όταν γράφεις για τους ανθρώπους και τις αποχρώσεις των συναισθημάτων -με την μεταφορική πάντα έννοια-  αναγκαστικά βουτάς πρώτα μέσα σου. Δεν μπορείς να περιγράψεις την αγάπη, τη χαρά, τη νοσταλγία ή την απογοήτευση, τη λύπη αν δεν τα έχεις κοιτάξει πρώτα μέσα από τη δική σου ζωή.

Οπότε ναι, μέσα στις σελίδες του βιβλίου υπάρχουν προσωπικά βιώματα, συναισθήματα, μνήμες, λόγια και στιγμές.

Όμως, το όμορφο με το γράψιμο είναι ότι ένα βιβλίο μόλις εκδοθεί, παύει να είναι αποκλειστικά δικό σου. Γιατί, όταν γράφεις σκέφτεσαι το μοίρασμα. Πως η γραφή σου θα γίνει ταξίδι στον εσωτερικό κόσμο των αναγνωστών.

Ο τίτλος «Άνθρωποι και Αποχρώσεις» παραπέμπει στην πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης και στις διαφορετικές πλευρές της ζωής. Τι θέλετε να αναδείξετε μέσα από τις ιστορίες ή τις σκέψεις σας; Τι θα θέλατε να κρατήσει ο αναγνώστης κλείνοντας το βιβλίο;

Θέλω να αναδείξω ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι μονοδιάστατος. Δεν είμαστε μόνο φως ή μόνο σκοτάδι, μόνο δυνατοί ή μόνο ευάλωτοι. Είμαστε ένα μωσαϊκό από διαφορετικά συναισθήματα, αντιφάσεις, εμπειρίες και στιγμές που εναλλάσσονται συνεχώς. Είμαστε μια παλέτα όπου τα χρώματα της αγάπης, της λύπης, της ελπίδας, της νοσταλγίας, της ευγνωμοσύνης αναμειγνύονται στον καμβά της ζωής μας και δημιουργούν μοναδικές «αποχρώσεις».

Κλείνοντας το βιβλίο, αυτό που θα ήθελα περισσότερο να κρατήσει ο αναγνώστης είναι να μάθει να κοιτάζει με λίγο περισσότερη κατανόηση και τρυφερότητα τόσο τους ανθρώπους γύρω του, όσο και τον ίδιο του τον εαυτό.

Να συγκρατήσει πως η «πολυχρωμία» των ανθρώπων δεν πρέπει να μας χωρίζει αλλά να μας εμπλουτίζει βαθιά. Να μας εξελίσσει για να συμπορευόμαστε με καλοσύνη, αποδοχή και αγάπη.

Τι σηματοδοτεί για εσάς αυτή η πρώτη συγγραφική προσπάθεια; Είναι ένας τρόπος να εκφράσετε όσα ίσως για χρόνια κρατούσατε μέσα σας, να μοιραστείτε συναισθήματα και προβληματισμούς ή να επικοινωνήσετε με άλλους ανθρώπους μέσα από τη γραφή; Και, τελικά, τι θα θέλατε να έχει αλλάξει μέσα σας αλλά και στον αναγνώστη μετά από αυτή τη διαδρομή;

Αυτή η πρώτη προσπάθεια θα έλεγα πως είναι ένας συνδυασμός καταστάσεων.

Αρχικά, αυτό το πρώτο βιβλίο σηματοδοτεί ένα πολύ όμορφο άνοιγμα.

Είναι η στιγμή που όσα κρατούσα για χρόνια μέσα σε σελίδες χειρόγραφες ή στη μνήμη του υπολογιστή βγαίνουν στο φως.

Η γραφή, ας μην ξεχνάμε, λειτουργεί καθαρά λυτρωτικά. Γράφεις για να καταλάβεις τι νιώθεις ακόμη και εσύ ο ίδιος. Μοιάζει με έναν ιδιαίτερο πόνο που ταυτόχρονα γιατρεύει, μέσα από το συντονισμό των σκέψεων.

Τούτη όμως η πρώτη προσπάθεια σηματοδοτεί και το σεβασμό μου προς την αείμνηστη δασκάλα μου, στην Γ’ τάξη του δημοτικού σχολείου, κα. Πιπίνα Στυλιανίδου-Σιδερή, που μας προέτρεψε να συμπληρώνουμε καθημερινά ένα Ημερολόγιο με μικρές, καθημερινές στιγμές.

Τι θα ήθελα να έχει αλλάξει στο τέλος αυτής της διαδρομής;…

Προσωπικά, εύχομαι να πάρω από τους αναγνώστες την ώθηση και τη σιγουριά για να συνεχίσω να γράφω.

Για το αναγνωστικό κοινό, προσδοκώ, μέσα από αυτή τη διαδρομή το «Άνθρωποι και αποχρώσεις» να μη φέρει ρωγμές στην παλέτα της ψυχής του, αλλά να τη γεμίσει φως.

Ίσως ακόμη οδηγηθούμε σε κάτι πιο ουσιαστικό : να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο φερόμαστε στο διπλανό μας άνθρωπο.

Να γίνουμε πιο προσεκτικοί, πιο τρυφεροί, να κοιτάμε τον άλλον με περισσότερη κατανόηση, θυμίζοντας στον εαυτό μας πως όλοι κουβαλάμε τις δικές μας αποχρώσεις….

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΜΥΤΙΛΗΝΗ ΚΑΙΡΟΣ