Υπάρχουν άνθρωποι που, ακόμη κι όταν απομακρύνονται από τις θέσεις ευθύνης, δεν απομακρύνονται ποτέ πραγματικά από τον τόπο που τους διαμόρφωσε. Για τον Δημήτρη Χαλκιώτη, καθηγητή-σύμβουλο στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο και πρώην γενικό γραμματέα Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής, η Λέσβος δεν υπήρξε απλώς ο τόπος καταγωγής του. Υπήρξε μια σταθερή πηγή έμπνευσης, ένας τόπος με πλούτο, ιστορία και ανθρώπους που καθόρισαν τη σκέψη και τη διαδρομή του.
«Είμαστε το αποτέλεσμα της διαδρομής μας», λέει, περιγράφοντας πώς η εμπειρία της πολιτικής και η ακαδημαϊκή του πορεία συνδυάστηκαν και του έδωσαν έναν διαφορετικό τρόπο να αντιλαμβάνεται τα πράγματα. Για τον ίδιο, η πολιτική δεν μπορεί να περιορίζεται στην ιδεολογία ή στις προθέσεις. Χρειάζεται γνώση, εργαλεία, αξιολόγηση δεδομένων και ικανότητα σύνθεσης, ώστε οι αποφάσεις να ανταποκρίνονται στην πολυπλοκότητα των πραγματικών προβλημάτων. Όπως επισημαίνει, η ιδεολογία χωρίς τα κατάλληλα εργαλεία μπορεί να οδηγήσει σε αποτυχία.

Σήμερα δεν σκέφτεται την επιστροφή στην ενεργό πολιτική ούτε επιθυμεί να διεκδικήσει ξανά κάποιο δημόσιο αξίωμα. Παρακολουθεί, ωστόσο, στενά τις εξελίξεις, διαπιστώνοντας την αυξανόμενη απαξίωση της πολιτικής σε μια εποχή όπου τα προβλήματα έχουν διογκωθεί και οι απαιτήσεις από το πολιτικό σύστημα είναι μεγαλύτερες από ποτέ.
«Δεν συμμετέχω πλέον στη διαμόρφωση των πολιτικών εξελίξεων, παραμένω όμως πολιτικό ον», είναι η θέση του. Μόνο που σήμερα επιλέγει να διαμορφώνει τις δικές του κρίσεις και να καταλήγει αυτόνομα στα συμπεράσματά του.
Στη συζήτησή μας μιλά για τη Λέσβο που εξακολουθεί να αγαπά, τη διαδρομή του ανάμεσα στην πολιτική και την ακαδημαϊκή γνώση, τις εμπειρίες που τον καθόρισαν και τη σχέση του με τη δημόσια ζωή, χωρίς πλέον την ανάγκη της πολιτικής συμμετοχής.








