Στο φυλάκιο του Έβρου ζουν φυλακισμένα παιδιά

Συντάκτης: Μοιραστείτε το:

Στο φυλάκιο του Έβρου πάνω από 100 παιδιά ζουν πίσω από συρματοπλέγματα για μήνες ολόκληρους χωρίς να καταλαβαίνουν γιατί βρίσκονται εκεί και τι έκαναν για να κρατούνται εκεί. Κι όσο η εικόνα των φυλακισμένων παιδιών της Αμερικής του Τραμπ μας θυμώνει τόσο κλείνουμε τα μάτια μας μπροστά στο δράμα του Έβρου. Εκεί όπου 16χρονοι Σύροι πρόσφυγες προσπαθούν να αυτοκτονήσουν. 

Μέχρι το τέλος του χρόνου οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα ολοκληρώνουν τις δραστηριότητές τους στο Κέντρο Υποδοχής και Ταυτοποίησης (ΚΥΤ) στο Φυλάκιο του Έβρου όπου υπάρχουν σταθερά 240 άτομα, από τα οποία οι μισοί είναι ασυνόδευτοι ανήλικοι. Παρά τις εκκλήσεις που οι MSF έχουν πολλάκις κάνει στις αρχές ώστε να  να προσφέρουν επειγόντως την απαραίτητη φροντίδα υγείας σε πρόσφυγες και μετανάστες οι άνθρωποι αυτοί εξακολουθούν να ζουν σε ακατάλληλες συνθήκες, ορισμένοι για αρκετούς μήνες, με περιορισμένη πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες φροντίδας υγείας.

Ένας 16χρονος Σύρος προσπάθησε να βάλει τέλος στη ζωή του μέσα στο ΚΥΤ . Σύμφωνα με τα στοιχεία των MSF και άλλων οργανώσεων η απόπειρα αυτή δεν είναι η μοναδική. Η φωτορεπόρτερ Άννα Παντελιά από τους MSF βρέθηκε κοντά του και κατέγραψε τη μαρτυρία του:

«Πριν από τρία χρόνια αποφάσισα να φύγω από τη Συρία εξαιτίας του πολέμου. Η οικογένειά μου είναι ακόμα εκεί, δεν μπορούσαν να έρθουν μαζί μου επειδή οι γονείς έχουν προβλήματα υγείας. Η μητέρα μου έχει πρόβλημα με την καρδιά της και δεν μπορεί να περπατήσει καλά, ενώ ο πατέρας μου έχει χρόνια ασθένεια. Έχω μια αδελφή στην Αμερική κι άλλη μία στη Σαουδική Αραβία, όμως δεν ήθελα να πάω να τις βρω. Θέλω να φτιάξω το μέλλον μου μόνος μου, στην Ευρώπη…

Η οικογένειά μου χρειάστηκε πολύ καιρό για να μαζέψει τα χρήματα γι’ αυτό το ταξίδι. Από τη Συρία πέρασα στην Τουρκία, όπου έμεινα οκτώ μήνες. Εκεί δούλευα και μοιραζόμουν ένα διαμέρισμα με άλλα παιδιά. Ήμουν σερβιτόρος και δούλευα και σε πλυντήριο αυτοκινήτων για να μαζέψω χρήματα και να έρθω στην Ελλάδα. Ακόμα χρωστάω χρήματα στον διακινητή και πρέπει να τα βρω όταν βγω από εδώ [το ΚΥΤ].

Κατάφερα να έρθω στην Ελλάδα με τη δεύτερη προσπάθεια. Την πρώτη φορά, πήγα στο Μποντρούμ για να περάσω απέναντι στην Κω. Πήραμε μια μικρή βάρκα που ήταν για 4-5 άτομα μόνο, αλλά ο διακινητής έβαλε μέσα 11 από εμάς. Ακόμα και τα σωσίβια που μας έδωσε ήταν μεταχειρισμένα. Είχαμε φτάσει σχεδόν στα μισά όταν η βάρκα αναποδογύρισε και πέσαμε στη θάλασσα.

Μείναμε μισή ώρα στο νερό, μέχρι που μας μάζεψε το τουρκικό λιμενικό και μας γύρισε στην Τουρκία. Μείναμε με τα βρεγμένα ρούχα όλη μέρα. Όποτε έκανα μια ερώτηση, με έσπρωχναν και με χτυπούσαν. Μας χτυπούσαν πολύ και μας έδιναν φαγητό μόνο μία φορά τη μέρα, λίγα μπισκότα και χυμό μόνο.

Την άλλη μέρα με άφησαν και έστειλαν όλους τους Σύρους στην Ούρφα (μια πόλη στα σύνορα Τουρκίας-Συρίας). Ύστερα, γυρίσαμε με λεωφορείο στην Κωνσταντινούπολη. Κάναμε 20 ώρες να φτάσουμε, επειδή ήμασταν 30-35 σε ένα λεωφορείο που είχε μόνο 9 θέσεις. Από την Κωνσταντινούπολη πήγαμε στον ποταμό Έβρο για να περάσουμε στην Ελλάδα.

Από τότε, εδώ και δύο μήνες, βρίσκομαι εδώ στο ΚΥΤ. Προσπάθησα να κρεμαστώ στο κοντέινερ. Έχω προσπαθήσει να αυτοκτονήσω τρεις φορές και συνεχίζω να κάνω τις ίδιες σκέψεις. Αυτό το μέρος είναι η αιτία που θέλω να δώσω τέλος στη ζωή μου.

Το φαγητό, για παράδειγμα, είναι χάλια, αν το δίναμε στα σκυλιά δεν θα το έτρωγαν. Ο καθένας μού υπόσχεται ότι θα με βοηθήσει, αλλά είμαι ακόμα εδώ. Έχω μιλήσει με ψυχολόγο τρεις φορές, κι άλλες δύο φορές με ψυχίατρο στην Αλεξανδρούπολη. Η ψυχίατρος ήρθε εδώ μία φορά, αλλά δεν με βοήθησε αυτό. Έχω χάσει κάθε ελπίδα. Θέλω μόνο να βγω, δεν χρειάζομαι κανέναν. Θα βρω τον δρόμο μου…»

photo: Anna Pantelia/MSF

Προηγουμενο αρθρο

Νέα εποχή στην ανακύκλωση απορριμμάτων για τη Λέσβο: 150.000 ευρώ για την υπογείωση των κάδων

Επομενο αρθρο

Χριστούγεννα στο Σαμονί- Από την Όλγα Χιώτη