Στην εποχή της τη βρίσκουν με τις οκάδες στους μόλους των χωριών του κόλπου Καλλονής. Αν την πάρουν στις 5 το πρωί και την παστώσουν αμέσως, μέχρι τις 11 θα έχουν ένα βελούδινο αποτέλεσμα. Συνήθως οι ψαρομανάβηδες για ευκολία την τοποθετούν μέσα σε χωνιά εφημερίδων με μπόλικο χοντρό αλάτι. Οι πιο μερακλήδες προτιμούν την παλιά διαδικασία παστώματος με τα κληματόφυλλα. Σε ένα σκεύος στρώνουν αμπελόφυλλα, από πάνω βάζουν μία στρώση παπαλίνα και χοντρό αλάτι. Συνεχίζουν με μια δεύτερη δόση παπαλίνας και τις σκεπάζουν πάλι με αλάτι. Τρίτη στρώση σαρδέλας δεν βάζουν. Στο τέλος, καλύπτουν ξανά με αμπελόφυλλα. Το φύλλο διατηρεί την υγρασία και προσδίδει μια ανεπαίσθητη ξινούτσικη γεύση που ταιριάζει στο τελικό πάστωμα. Οι παπαλίνες είναι το απόλυτο συνοδευτικό του ούζου για τους Λέσβιους. Το πάστωμα στα περισσότερα χωριά ήταν μια καθημερινή διαδικασία, όταν περίσσευαν ψάρια από τις ψαριές. Έτσι χρησιμοποιούσαν αυτή τη μέθοδο με τα κληματόφυλλα και η μόνη διαφορά ήταν στον χρόνο που ήθελε το κάθε είδος ψαριού για να παστωθεί. Μάλιστα, πάνω από τα κληματόφυλλα έβαζαν ένα παλιό κεραμίδι, που έδινε και λίγο από το χρώμα του στο τέλος.
