Ένα όμορφο, γλυκό βράδυ, στην πλατεία των Παμφίλων, γνωρίσαμε τον Παναγιώτη Αραπέκο. Η κουβέντα ξεκίνησε αυθόρμητα, πέρασε από καθημερινές ιστορίες και μνήμες, γέμισε γέλια και, σχεδόν φυσικά, έφτασε σε εκείνα που κάνουν έναν άνθρωπο να επιστρέφει, ακόμη και μετά από χρόνια, σε όσα αγαπούσε πάντα. Για τον Παναγιώτη, αυτή η επιστροφή είχε χρώματα, σχήματα και μικρές επιφάνειες που αποκτούν μια δεύτερη ζωή μέσα από τη ζωγραφική. Η αγάπη του για τη δημιουργία ξεκίνησε από τα παιδικά του χρόνια, έμεινε για καιρό στην άκρη κάτω από το βάρος της δουλειάς και των υποχρεώσεων και ξαναβρήκε τον δρόμο της την περίοδο της πανδημίας. Σήμερα, συνταξιούχος πια, ζωγραφίζει πάνω σε βότσαλα και καθημερινά αντικείμενα, αποτυπώνει εικόνες της Λέσβου και παράλληλα γράφει χιουμοριστικές ιστορίες στη μυτιληνιά ντοπιολαλιά, κρατώντας ζωντανό κάτι από το πνεύμα, τα πειράγματα και το χιούμορ των παλιών Μυτιληνιών. Στη συζήτησή μας, μίλησε για τη διαδρομή του, τη σχέση του με το νησί και τη χαρά που ανακάλυψε ξανά μέσα από τη δημιουργία.

Πώς ξεκίνησε η ανάγκη σας να ζωγραφίζετε πάνω σε πέτρες και καθημερινά αντικείμενα; Τι είναι αυτό που βλέπετε σε μια απλή πέτρα και σας κάνει να θέλετε να της δώσετε μια δεύτερη ζωή;

Μικρός, από το δημοτικό, είχα αρχίσει να ζωγραφίζω. Ο δάσκαλός μου είχε ανακαλύψει αυτό το ταλέντο μου και με είχε βάλει να ζωγραφίσω τους ήρωες του ’21 σε χαρτόνι, με τα οποία είχε διακοσμήσει την αίθουσα.

Μετά, με την εφηβική ζωή, τη δουλειά και τις υποχρεώσεις, η ζωγραφική ξεχάστηκε για πολλά χρόνια. Όταν ήρθε όμως ο COVID-19 και ο εγκλεισμός στο σπίτι, έπρεπε κάτι να κάνω. Μαθημένος στη δουλειά και μην μπορώντας να κάθομαι, ξαναβγήκε στην επιφάνεια η ζωγραφική. Το βότσαλο είναι κάτι που μου αρέσει να ζωγραφίζω στην επιφάνειά του. Έχω κάνει μία ατομική έκθεση στην Αθήνα και έχω συμμετάσχει σε μία ομαδική με την Εικαστική Παρέμβαση στη Μυτιλήνη.

Τα Πάμφιλα και γενικότερα η Λέσβος επηρεάζουν τη δημιουργία σας; Υπάρχουν εικόνες, τοπία ή άνθρωποι του νησιού που περνούν μέσα στα έργα και στα ποιήματά σας;

Δεν είμαι από τα Πάμφιλα, αλλά από τη Μυτιλήνη.

Έχω ζωγραφίσει πολλά τοπία, αλλά και παραδοσιακές φιγούρες με χορευτές και φορεσιές της Λέσβου. Εξάλλου, η αγάπη για το νησί αποτυπώνεται σε κάθε μου βήμα.

Ζωγραφική και ποίηση φαίνεται να συνυπάρχουν έντονα στη ζωή σας. Τι σας εκφράζει περισσότερο όταν θέλετε να πείτε κάτι βαθύτερο: η εικόνα ή οι λέξεις;

Η ζωγραφική σε ηρεμεί, σε χαλαρώνει. Θέλεις πάντα να γίνεσαι καλύτερος. Η συγγραφή των χιουμοριστικών ιστοριών που γράφω στη μυτιληνιά ντοπιολαλιά θέλει καλή διάθεση και να εμπνέεσαι από τους παλιούς Μυτιληνιούς, που το χιούμορ και τα πειράγματά τους ήταν σε καθημερινή βάση στα καφενεία. Κάτι που λείπει από τους σημερινούς Μυτιληνιούς, γιατί με όλα τα σημερινά προβλήματα έχει χαθεί κάθε διάθεση για γέλιο και χαμόγελο.

Τώρα που είστε συνταξιούχος και έχετε περισσότερο χρόνο για δημιουργία, νιώθετε ότι ανακαλύψατε μια πλευρά του εαυτού σας που ίσως δεν είχατε προλάβει να ζήσετε όσο εργαζόσασταν;

Ναι. Ως ελεύθερος επαγγελματίας, ο χρόνος μου σε καθημερινή βάση ήταν πολύ λίγος και δεν μου άφηνε περιθώριο για τίποτα άλλο. Τώρα βρίσκω τον χρόνο για να ασχοληθώ με κάτι που μου αρέσει, με κάτι που με εκφράζει.

Το νέο βιβλίο του κου Αραπέκου θα κυκλοφορήσει σύντομα !