Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέσαι όχι μόνο ποιος είχε την ιδέα, αλλά κυρίως ποιος είπε «ναι». Γιατί άλλο πράγμα είναι να τιμάς ένα ιστορικό σύμβολο και άλλο να το μετατρέπεις σε σκηνικό μιας συναυλίας, τοποθετώντας το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου μέσα στο πλάνο της σκηνής, σαν να αποτελεί διακοσμητικό στοιχείο μιας προσωπικής παράστασης.
Πόσο εγωκεντρικός πρέπει να είναι κάποιος για να θεωρήσει ότι ένα τέτοιο ιστορικό σύμβολο πρέπει να λειτουργήσει ως φόντο της δικής του εμφάνισης; Και ακόμη περισσότερο, πόσο επιπόλαια πρέπει να αντιμετωπίζουμε την ιστορία μας για να επιτρέπουμε τέτοιες εικόνες;
Δεν είναι ζήτημα αν μας αρέσει ή δεν μας αρέσει ένας καλλιτέχνης, μια συναυλία ή μια σκηνική αισθητική. Είναι ζήτημα σεβασμού στον δημόσιο χώρο, στην ιστορική μνήμη και στα σύμβολα που δεν μας ανήκουν προσωπικά για να τα χρησιμοποιούμε κατά βούληση.
Και το ερώτημα δεν αφορά μόνο εκείνον που τοποθέτησε το άγαλμα στη σκηνή. Αφορά κυρίως εκείνους που είχαν την ευθύνη να το επιτρέψουν. Γιατί κάποιος, κάπου, έπρεπε να πει «όχι». Κι όταν κανείς δεν το είπε, τότε η εικόνα που έμεινε δεν είναι απλώς κακόγουστη. Είναι ντροπιαστική. Η ιστορία δεν είναι σκηνικό. Και τα σύμβολα ενός τόπου δεν είναι για να υπηρετούν την εικόνα κανενός.
