Όταν γνωρίζεις έναν άνθρωπο της αυτοδιοίκησης πέρα και πίσω από την επίσημη ιδιότητά του, αποκτάς μια σπάνια ευκαιρία, να συνθέσεις το πραγματικό του ψυχογράφημα. Τότε είναι που αντιλαμβάνεσαι μια πραγματικότητα πολύ μεγαλύτερη, βαθύτερη και πιο ουσιαστική από εκείνη που αποτυπώνεται ξερά στις τυπικές αράδες των δελτίων τύπου.
Μια τέτοια περίπτωση είναι ο Νίκος Σπανός. Μπορεί η επαγγελματική του ιδιότητα να είναι εκείνη του Μηχανολόγου Μηχανικού, όμως η πραγματική του «μηχανή» παίρνει κίνηση από την αγάπη του για τον άνθρωπο. Μια αγάπη που στρέφεται με σεβασμό και φροντίδα προς τους συμπολίτες μας της τρίτης, αλλά και της τέταρτης ηλικίας, όπως αυτή διαμορφώνεται στις μέρες μας.
Η αθόρυβη προσφορά στον Σύνδεσμο Κοινωνικής Προστασίας
Στον Σύνδεσμο Κοινωνικής Προστασίας, ο Νίκος Σπανός εργάζεται στωικά, αθόρυβα και χωρίς να επιδιώκει τη φασαρία ή την αυτοπροβολή γύρω από το όνομά του. Είναι ο άνθρωπος πίσω από τα νούμερα. Από τη μία, είναι τα τεχνοκρατικά νούμερα που απαιτούνται για να κρατούν τον Σύνδεσμο υγιή και σε ευζωία. Από την άλλη, όμως, είναι τα «νούμερα» που έρχονται κατευθείαν από την κοινωνία εκείνα που δεν αποτιμώνται σε χρήμα, ούτε εξαργυρώνονται σε δόξα.
Εδώ και καιρό, σε διάφορες συζητήσεις στην πόλη, το όνομα του Προέδρου του Συνδέσμου ακουγεται όλο και πιο συχνά. Οι συμπολίτες μας μιλούν γι’ αυτόν με θέρμη και βαθιά ευγνωμοσύνη, λέγοντας τα καλύτερα. Και δεν είναι τυχαίο. Είναι δεκάδες οι άνθρωποι που, όταν βρίσκονται σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες και απευθύνονται σε εκείνον, βλέπουν την πόρτα του να ανοίγει. Ίσως επειδή ακριβώς είναι μηχανικός, έχει μάθει να λειτουργεί με δομή «Δεν υπάρχει άλυτο πρόβλημα», μας λέει με σιγουριά.
Αναζητώντας τους «αόρατους» συμπολίτες μας
Πίσω από τη σιγουριά, όμως, κρύβεται μια βαθιά ευαισθησία. Φανερά συγκινημένος, μας εξομολογείται ότι υπάρχουν γύρω μας άνθρωποι που πραγματικά δεν έχουν να φάνε. Ο ίδιος παλεύει καθημερινά διπλά, είτε για να μειώσει αυτόν τον αριθμό, είτε —το κυριότερο— για να ανακαλύψει, στα χωριά αλλά και μέσα στην πόλη, εκείνους που για λόγους αξιοπρέπειας ή αδυναμίας δεν φτάνουν ποτέ μέχρι την πόρτα του.
«Σημασία έχει να μπορείς να βοηθάς», τονίζει. Αυτή η αυθεντική του έγνοια έχει κάνει τον Νίκο Σπανό ιδιαίτερα αγαπητό στις μεγαλύτερες κυρίες του τόπου μας. Χάρη στις προσπάθειές του, η καθημερινότητα στα ΚΑΠΗ απέκτησε ξανά νόημα, ζωντάνια και ουσία, μέσα από δράσεις, εκδρομές και ενεργή συμμετοχή σε μια κοινωνία που, δυστυχώς, συχνά δείχνει το σκληρό της πρόσωπο στην τρίτη ηλικία και σε όσους δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα.
Ξεπερνώντας την κρατική δυσκινησία
Με πηγαίο χιούμορ αλλά και με την εφευρετικότητα ενός ανθρώπου που ξέρει να παρακάμπτει την κρατική δυσκινησία, ο κ. Σπανός, κατά τη διάρκεια της πολύωρης κουβέντας μας, μας άνοιξε την καρδιά του. Μας υπενθύμισε ότι πρέπει να είμαστε ευγνώμονες για τα απλά πράγματα της ζωής, αυτά που θεωρούμε δεδομένα, ενώ υπογράμμισε με νόημα ότι τίποτα δεν χαρίζεται σε κανέναν άνθρωπο χωρίς τον προσωπικό του, καθημερινό αγώνα.
Οι στόχοι του για το μέλλον είναι πολλοί και αγγίζουν κάθε ευαίσθητη χορδή της κοινωνίας, καθώς μιλάει για τα «γεροντάκια» σαν να είναι δικοί του άνθρωποι, προετοιμάζοντας ήδη με μεράκι έναν σύγχρονο Χώρο Διημέρευσης. Παράλληλα, στρέφει την προσοχή του στους άστεγους, προσπαθώντας να βρει ουσιαστικές λύσεις και να τους πείσει να δεχτούν βοήθεια για μια καλύτερη, πιο ανθρώπινη καθημερινότητα, ενώ την ίδια στιγμή σχεδιάζει προγράμματα ώστε όλα τα νήπια να έχουν την ευκαιρία της πρωινής φιλοξενίας και φροντίδας στις ανάλογες δομές. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, σχεδιάζει πράγματα «εφικτά, αλλά και ανέφικτα που με πεισματική δουλειά θα γίνουν εφικτά».
Συνέχεια με νέο όραμα
Ο λόγος του είναι απλός, λαϊκός, σταράτος και χωρίς περιττά «φτιασίδια». Πατώντας γερά στα χνάρια της Αναστασίας Αντωνέλλη —της Αντιδημάρχου που κυριολεκτικά απογείωσε αυτόν τον οργανισμό— ο Νίκος Σπανός συνεχίζει το έργο της, εμπλουτίζοντάς το με τις δικές του, φρέσκες προτάσεις.
Στο πρόσωπό του, η τοπική αυτοδιοίκηση βρίσκει το πραγματικό της νόημα, έναν άνθρωπο που δεν κοιτάζει τις καρέκλες, αλλά στρέφει το βλέμμα του εκεί που υπάρχει ανάγκη, αποδεικνύοντας ότι η ανθρωπιά δεν μπαίνει σε καλούπια, αλλά χτίζεται με πράξεις.
