Την αγωνία των γονιών για το αυξανόμενο κόστος της εκπαίδευσης, τη φοιτητική στέγαση και τις ανισότητες που αντιμετωπίζουν οι μαθητές και οι φοιτητές αναδεικνύει η Μυρσίνη Βαξεβάνη, εργαζόμενη μητέρα, πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων του ΓΕΛ Καλλονής και αντιπρόεδρος της Ένωσης Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων του Δήμου Δυτικής Λέσβου. Με αφορμή την πανεκπαιδευτική απεργία της Τετάρτης 21 Οκτωβρίου, καλεί τους γονείς να σταθούν στο πλευρό των μαθητών και των φοιτητών, διεκδικώντας δημόσια και δωρεάν παιδεία, αξιοπρεπείς συνθήκες σπουδών και ίσες ευκαιρίες για όλα τα παιδιά.
Στην παρέμβασή της, θέτει στο επίκεντρο τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι οικογένειες, ιδιαίτερα στα νησιά του Αιγαίου, όπου τα υψηλά ενοίκια, τα ακριβά ακτοπλοϊκά και αεροπορικά εισιτήρια και το αυξημένο κόστος διαβίωσης δυσκολεύουν την πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση. Παράλληλα, ασκεί κριτική στις ελλείψεις των εκπαιδευτικών υποδομών, στη φοιτητική στέγαση και στις ανισότητες που, όπως υποστηρίζει, περιορίζουν τις δυνατότητες των νέων να σπουδάσουν και να εργαστούν στον τόπο τους.
Ακολουθεί ολόκληρη η παρέμβαση της Μυρσίνης Βαξεβάνη:
“ ΜΕ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ”
Πόσα πια πρέπει να υποφέρει η μέση ελληνική οικογένεια για να μεγαλώσει και να σπουδάσει
τα παιδιά της; Πόσο βαθιά πρέπει να βάζει το χέρι στην τσέπη ο γονιός καθημερινά γιατί το
κράτος βάζει τους μαθητές και μελλοντικούς φοιτητές στο ζύγι του κόστους, έτσι γιατί τάχα
“δεν το αντέχουν τα δημοσιονομικά”; Πόσοι φοιτητές ακόμη δε θα καταφέρουν να
σπουδάσουν στη σχολή που πέτυχαν, γιατί οι γονείς τους δεν έχουν την οικονομική
δυνατότητα να πληρώνουν για νοίκι και πόσοι ακόμη θα χρεωθούν τον τίτλο “αιώνιοι
φοιτητές”, γιατί αναγκάστηκαν να εργαστούν ώστε να καλύψουν τα έξοδα των σπουδών τους;
Από πόσα ακόμη παιδιά θα στερήσετε τα ονειρά τους και θα ματαιώσετε τον κόπο τους γιατί
έχετε ¨άλλες προτεραιότητες”; Με τί καρδιά θα πω αύριο στο παιδί μου : “Λυπάμαι πολύ αγόρι
μου, για την προσπάθεια που έκανες τόσα χρόνια για να πετύχεις το στόχο σου, αλλά δεν έχω
τη δυνατότητα να σε σπουδάσω; Πρέπει να δουλέψεις”.
Αρνούμαι να σκύψω το κεφάλι και να θυσιάσω τα όνειρα των παιδιών μου στο βωμό του
δικού σας κέρδους. Αυτού που βγάζετε από τον δικό μου ιδρώτα. Αυτού που επενδύετε όπως
θέλετε εσείς καταδικάζοντας στην ανέχεια τις οικογένειές μας. Θέλουμε τα παιδιά μας να ζουν,
να σπουδάζουν και να εργάζονται στον τόπο τους. Με όρους ανθρώπινους, όπως τους αξίζει.
Όχι σαν αναλώσιμοι δούλοι στον 21αιώνα.
Το Αδιέξοδο με την φοιτητική στέγαση δεν είναι νέο και δεν ήρθε ουρανοκατέβατο.
Γιγαντώθηκε όμως, όπως γιγαντώθηκαν τα αδιέξοδα στην υγεία, την εργασία, τις μεταφορές
γιατί οι νόμοι και οι αποφάσεις που λαμβάνονται δεν είναι προς όφελος του λαού, αλλά αυτών
που τον ξεζουμίζουν. Και δεν συμβαίνει μόνο στη Λέσβο, στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, ούτε
μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλη την Ευρώπη. Και δεν είναι το μόνο το ζήτημα η κοστοβόρα
στέγαση. Είναι ότι δεν υπάρχουν ασφαλείς και δωρεάν μεταφορές μαθητών και φοιτητών,
ασφαλείς και επαρκείς κτιριακές σχολικές και φοιτητικές υποδομές, δωρεάν σίτιση σε όλα τα
σχολεία και τα Πανεπιστήμια, δωρεάν συγγράμματα. Δεν υπάρχει η ποιοτική, ισότιμη για
όλους εκπαίδευση, η επάρκεια σε εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων και ειδικοτήτων από
την αρχή της χρονιάς, μολονότι οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς το δηλώνουν, χρόνια τώρα, σε
κάθε τόνο. Όλη αυτή η ανεπάρκεια του συστήματος δημιουργεί μία θηλιά που σφίγγει γύρω
από το γονιό και τον μαθητή και θα σφίξει ακόμη περισσότερο με το Εθνικό Απόλυτήριο που
μας ετοιμάζουν, αλλά και το “τυράκι” που μας σερβίρουν με τα Ιδιωτικά Πανεπιστήμια, τη
στιγμή που τα Δημόσια υποβαθμίζονται συστηματικά.
Οι φοιτητές έκαναν την αρχή. Βγήκαν στους δρόμους με βασικό αίτημα την αντιμετώπιση του
αυξημένου κόστους στέγασης και διαβίωσης. Ιδιαίτερα στα νησιά του Αιγαίου, οι οικογένειες
των φοιτητών έρχονται αντιμέτωπες εκτός από τα υψηλά ενοίκια, με τα ακριβά ακτοπλοϊκά και
αεροπορικά εισιτήρια και φυσικά το συνολικά αυξημένο κόστος διαβίωσης. Τί να σου κάνει το
φοιτητικό στεγαστικό επίδομα των 125 ευρώ το μήνα που καταβάλλεται στο τέλος του έτους,
έναντι των ακριβών ενοικίων κι όταν μάλιστα οι δικαιούχοι είναι ελάχιστοι; Και που θα μείνει ο
φοιτητής όταν δεν επαρκούν οι φοιτητικές εστίες, που χρόνια τώρα διαφημίζονται, πως
χτίζονται ή αναβαθμίζονται, ώστε να ανταποκρίνονται στους πραγματικούς αριθμούς των
δικαιούχων και να πληρούν τα “ανθρώπινα” κριτήρια;
Κι εμείς οι γονείς τί κάνουμε; Aυτός είναι ο κόσμος που ονειρευόμαστε για εμάς και τα παιδιά
μας;
Σαν εργαζόμενη μάνα, καλώ όλους τους γονείς μέσα από τους Συλλόγους και τις Ενώσεις
τους να σταθούν με αξιοπρέπεια και υπευθυνότητα απέναντι στο ζήτημα της Παιδείας, που
είναι η μόνη που απέμεινε σε μία κοινωνία υπό κατάρρευση. Ας μη σιωπούμε άλλο απέναντι
στα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε εμείς και τα παιδιά μας στο σχολείο, το Πανεπιστήμιο,
την κοινωνία. Υπάρχουν ευθύνες και υπεύθυνοι που πρέπει να τις αναλάβουν. Κυβέρνηση,
Υπουργείο Παιδείας, Περιφέρειες, Δήμοι, Διευθύνσεις Εκπαίδευσης.
Ας πάρουμε παράδειγμα από τη νεολαία που έχει το θάρρος και βγαίνει μπροστά. Την
Τετάρτη στις 21 Οκτωβρίου, ας είμαστε δίπλα τους κι όχι απέναντί τους!
Μυρσίνη Βαξεβάνη- εργαζόμενη μητέρα,
Πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων ΓΕΛ Καλλονής,
Αντιπρόεδρος Ένωσης Συλλόγων γονέων & κηδεμόνων Δήμου Δυτ. Λέσβου
