Υπάρχουν δουλειές που μένουν δουλειές. Και υπάρχουν χώροι που, με τα χρόνια, γίνονται κομμάτι της ζωής σου.
Για την Άσπα Μαλέρου, το Benetton της Μυτιλήνης ήταν ακριβώς αυτό.
Στις 5 Σεπτεμβρίου 2002 πέρασε για πρώτη φορά την πόρτα του καταστήματος για να πιάσει δουλειά. Ήταν η πρώτη της δουλειά. Εκείνη την ημέρα, όπως γράφει σήμερα η ίδια, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι ξεκινούσε μια διαδρομή που θα κρατούσε 24 ολόκληρα χρόνια.
Σήμερα, ακριβώς 24 χρόνια μετά, έρχεται αντιμέτωπη με ένα τέλος που δύσκολα χωρά σε μια απλή ανακοίνωση.
Το κατάστημα Benetton της Μυτιλήνης κλείνει τον Οκτώβριο.
Νεότερες πληροφορίες αναφέρουν ότι ο χώρος όπου στεγάζεται σήμερα το Benetton στην Ερμού αναμένεται να περάσει στα χέρια γνωστού επιχειρηματία της Μυτιλήνης, ο οποίος δραστηριοποιείται ήδη στον χώρο της ένδυσης και διατηρεί καταστήματα στην Ερμού.
Στην ανάρτησή της η επί σειρά ετών υπεύθυνη του καταστήματος Άσπα Μαλέρου γράφει:
«Σαν σήμερα 05/09/2002 μπήκα για πρώτη φορά σε αυτό το μαγαζί για να πιάσω δουλειά. Δεν ήξερα τότε ότι δεν έμπαινα απλώς στην πρώτη μου δουλειά… αλλά σε ένα μέρος που θα γινόταν ένα τόσο μεγάλο κομμάτι της ζωής μου.Δεν μπορούσα τότε να φανταστώ ότι εκείνη η πρώτη μέρα θα ήταν η αρχή μιας διαδρομής 24 ολόκληρων χρόνων.
Και σήμερα, τόσα χρόνια μετά, βρίσκομαι μπροστά σε ένα τέλος που δυσκολεύομαι ακόμα και να το συνειδητοποιήσω.
Τον Οκτώβριο το μαγαζί κλείνει.
Και μαζί του νιώθω πως κλείνει ένα τεράστιο κεφάλαιο της ζωής μου.
Γιατί αυτό δεν ήταν απλώς η δουλειά μου.
Ήταν η πρώτη μου δουλειά.
Ήταν το μέρος όπου μεγάλωσα.
Το μέρος όπου πέρασα σχεδόν όλη την ενήλικη ζωή μου.
Το μέρος που με είδε να αλλάζω, να μεγαλώνω, να γίνομαι αυτό που είμαι σήμερα.Εδώ γνώρισα ανθρώπους που έγιναν σημαντικοί για μένα.
Εδώ έζησα χαρές, λύπες, αγωνίες, γέλια, δύσκολες μέρες και αμέτρητες όμορφες στιγμές.Και όσο κι αν ξέρω ότι η ζωή προχωράει, μέσα μου αυτή τη στιγμή υπάρχει ένα μεγάλο πένθος. Γιατί δεν αποχαιρετώ απλώς μια δουλειά. Αποχαιρετώ ένα κομμάτι του εαυτού μου. Μια εποχή ολόκληρη. Ένα μέρος που ήταν εκεί σχεδόν σε όλη την ενήλικη ζωή μου.
Δεν ξέρω πώς αποχαιρετάς 24 χρόνια…
Ξέρω μόνο ότι δεν θα μπορούσα να φύγω χωρίς να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ. Για τους ανθρώπους που γνώρισα, για όσα έμαθα, για τις αναμνήσεις που θα κουβαλάω μαζί μου.
Κάποια μέρη δεν είναι απλώς χώροι εργασίας.
Γίνονται κομμάτι της ζωής σου.
Και αυτό το μέρος θα είναι για πάντα ένα από αυτά
