Υπάρχουν καταστήματα που τα θυμάσαι όχι μόνο για όσα αγόραζες από εκεί, αλλά για όσα έζησες γύρω τους. Για τις μικρές διαδρομές που έκανες παιδί, για τα «πετάξου μέχρι το Κεντρικόν», για εκείνη την πάστα που έπρεπε να φτάσει στο σπίτι πριν προλάβει να λιώσει, για το τσουρέκι που ήταν ο πιο εύκολος τρόπος να πειστείς ότι το γάλα, αυτό το πρωινό και βραδινό μαρτύριο της παιδικής ηλικίας, τελικά πίνεται.
Για πολλούς Μυτιληνιούς το «Κεντρικόν» είναι ακριβώς μια τέτοια ανάμνηση. Το κατάστημα της Προκυμαίας, με τη χαρακτηριστική του πρόσοψη και την είσοδο από την Ερμού, ήταν για δεκαετίες ένα από τα πιο γνώριμα σημεία της πόλης. Ένα μαγαζί που τα είχε όλα. Και όταν λέμε όλα, εννοούμε πραγματικά όλα. Γλυκά, σοκολάτες, καραμέλες, αναψυκτικά, ποτά, γαριδάκια μέσα στα κουτάκια τους, γάλα, τυρί και ένα σωρό πράγματα που μπορεί να χρειαζόσουν ξαφνικά, ιδιαίτερα τα Σαββατοκύριακα, όταν τα περισσότερα άλλα καταστήματα είχαν κλείσει.
Το «Κεντρικόν» είχε κάτι που σήμερα μοιάζει σχεδόν παράξενο, ήταν πάντα εκεί. Από μικρή δεν θυμάμαι να έκλεινε ποτέ. Κι αν έκλεινε, μάλλον θα ήταν όταν η πόλη είχε πια ησυχάσει. Ήταν από εκείνα τα μαγαζιά που ήξερες ότι, ό,τι ώρα κι αν θυμηθείς πως χρειάζεσαι κάτι, υπάρχει μια πιθανότητα να το βρεις εκεί.
Και βέβαια υπήρχαν τα γλυκά. Η σοκολατίνα ήταν από εκείνες τις μικρές παιδικές απολαύσεις για τις οποίες μπορούσες να κάνεις οικονομία. Πολλές φορές προτιμούσαμε να μην πάρουμε το κολατσιό μας στο σχολείο, να κρατήσουμε τα χρήματα και να τα μαζέψουμε για να αγοράσουμε τη σοκολατίνα την Παρασκευή, όταν είχαμε απογευματινό σχολείο. Ήταν ένας μικρός προσωπικός θησαυρός, που άξιζε περισσότερο ακριβώς επειδή τον είχες περιμένει.
Και μετά ήταν τα τσουρέκια. Όχι μόνο το Πάσχα, αλλά όλο τον χρόνο. Μαλακά, μυρωδάτα, με εκείνη τη γεύση που σε έκανε να κόβεις ένα κομμάτι και ύστερα άλλο ένα. Ισως γι’ αυτό η ανάμνησή του δεν αφορά μόνο ένα ζαχαροπλαστείο. Αφορά μια εποχή της Μυτιλήνης, όταν τα καταστήματα είχαν πιο έντονη σχέση με την καθημερινότητα της γειτονιάς και όταν ένα μαγαζί μπορούσε να γίνει σημείο αναφοράς χωρίς να το προσπαθεί. Στα ράφια του υπήρχαν πράγματα που σήμερα μπορεί να βρίσκουμε παντού, τότε όμως δεν ήταν καθόλου αυτονόητο ότι θα τα έβρισκες.
Σήμερα το «Κεντρικόν» συνεχίζει σε άλλο κτίριο, στη Σαπφούς 9, με την επόμενη γενιά να κρατά την ίδια οικογενειακή συνέχεια και, κυρίως, το ίδιο μεράκι. Οι εποχές έχουν αλλάξει, οι συνήθειες των ανθρώπων επίσης, όμως κάποιες γεύσεις έχουν έναν τρόπο να επιμένουν.
Οι δίπλες, οι πλαντζέτες, οι ζεστοί λουκουμάδες, οι εργολάβοι, εξακολουθούν να φτιάχνονται με την ίδια φροντίδα, τα γλυκά εξακολουθούν να αποτελούν μέρος των μικρών και μεγάλων στιγμών και το «Κεντρικόν» συνεχίζει να είναι ένα όνομα που κουβαλά τη δική του ιστορία στην πόλη. Στα ράφια και στις βιτρίνες του βρίσκεις σήμερα εκείνες τις γεύσεις που θυμίζουν παλιότερες εποχές, εξαιρετικά γλυκά, μπακλαβά και γαλακτομπούρεκο με τις γνώριμες μυρωδιές του παρελθόντος, αλλά και τούρτες και δημιουργίες για κάθε περίσταση, από μια οικογενειακή γιορτή μέχρι μια βάφτιση ή μια μεγαλύτερη κοινωνική εκδήλωση. Ό,τι χρειαστεί ένα τραπέζι, μια γιορτή ή μια ξεχωριστή στιγμή, το «Κεντρικόν» εξακολουθεί να το φτιάχνει με την ίδια συνέπεια.
Και κάπου εδώ έρχεται το δύσκολο ερώτημα, ήταν πράγματι όλα τότε πιο νόστιμα ή απλώς εμείς ήμασταν παιδιά και δεν είχαμε τόσες επιλογές; Μπορεί να ισχύουν και τα δύο. Γιατί η γεύση δεν είναι μόνο αυτό που έχει μέσα ένα γλυκό. Είναι και η ηλικία που το τρως, τα χρήματα που μάζεψες για να το αγοράσεις, το χέρι του αδελφού που σε έστειλε να το φέρεις, το σπίτι που σε περίμενε και εκείνη η αίσθηση ότι κάτι πολύ μικρό μπορούσε να κάνει μια συνηθισμένη μέρα λίγο καλύτερη.
Κι αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη παρακαταθήκη του «Κεντρικόν», ότι για πολλές γενιές Μυτιληνιών δεν ήταν απλώς ένα ζαχαροπλαστείο. Ήταν ένα κομμάτι της καθημερινότητάς τους.
Για παραγγελίες και πληροφορίες μπορείτε να καλέσετε στο 22510 28312.
