Πενήντα οκτώ ολόκληρα χρόνια πίσω από μια ραπτομηχανή. Πενήντα οκτώ χρόνια δημιουργίας, υπομονής, μεράκι και αγάπης για μια τέχνη που σήμερα τείνει να εκλείψει. Η κυρία Πραξούλα είναι μία από εκείνες τις μορφές της μικρής μας πόλης που περνούν συχνά απαρατήρητες, αλλά κουβαλούν μέσα τους ιστορίες ολόκληρων εποχών.
Τη συναντώ σχεδόν κάθε πρωί πηγαίνοντας στο γραφείο. Τα σκυλιά μου την έχουν αγαπήσει και δεν παραλείπουν ποτέ να της πουν τη δική τους «καλημέρα». Εκείνη τα υποδέχεται πάντα με ένα χάδι, ένα χαμόγελο και ένα μπολάκι με νερό. Αγαπά τα λουλούδια, αγαπά τα ζώα, αλλά πάνω απ’ όλα αγαπά τη δουλειά της.
Η ιστορία της ξεκινά όταν ήταν μόλις 15 ετών. Τότε έπιασε για πρώτη φορά βελόνα και κλωστή, χωρίς να φαντάζεται ότι η ραπτική θα γινόταν το μεγάλο πάθος της ζωής της. Τα χρόνια που ακολούθησαν τη βρήκαν να μεταναστεύει στην Αυστραλία, να εργάζεται, να αποκτά εμπειρίες και να γνωρίζει έναν διαφορετικό κόσμο. Αργότερα βρέθηκε στην Αθήνα, δουλεύοντας σε εργαστήριο φασόν, σε μια εποχή που η ελληνική βιοτεχνία ένδυσης βρισκόταν ακόμη σε άνθηση.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 επέστρεψε στη Λέσβο. Ήταν η εποχή που οι γυναίκες εξακολουθούσαν να ράβουν τα καλά τους φορέματα, τα ταγέρ, τα πανωφόρια και τα νυφικά τους σε μοδίστρες. Η δουλειά ήταν τόση, που στο μικρό της εργαστήριο εργάζονταν εννέα γυναίκες. Οι παραγγελίες δεν σταματούσαν και η ραπτομηχανή δούλευε από το πρωί μέχρι το βράδυ.
«Σήμερα ο κόσμος επιδιορθώνει μόνο», μου λέει χαμογελώντας. Οι εποχές άλλαξαν. Τα έτοιμα ρούχα κυριάρχησαν, οι συνήθειες μεταβλήθηκαν και η τέχνη της μοδιστρικής περιορίστηκε κυρίως στις επιδιορθώσεις. Εκείνη όμως παραμένει στη θέση της, πιστή σε αυτό που έμαθε να κάνει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο.
Μέσα στο δημιουργικό χάος των υφασμάτων, των πατρόν, των κλωστών και των κουμπιών, η κυρία Πραξούλα είναι η αδιαμφισβήτητη βασίλισσα του μικρού της βασιλείου. Συνεχίζει να «γαζώνει» όχι μόνο ρούχα, αλλά και αναμνήσεις, ιστορίες και στιγμές μιας άλλης εποχής. Και το κάνει πάντα με το ίδιο χαμόγελο, χωρίς παράπονα, χωρίς γκρίνια, με μια αξιοθαύμαστη αξιοπρέπεια.
Αυτές οι απλές, καθημερινές ιστορίες να είναι το πολυτιμότερο κομμάτι της μικρής μας πόλης. Οι άνθρωποι που εργάστηκαν σκληρά, που κράτησαν ζωντανές τέχνες και επαγγέλματα, που συνεχίζουν να προσφέρουν με αγάπη, αποτελούν την αληθινή ψυχή του τόπου μας.
Και η κυρία Πραξούλα είναι μία από αυτές τις ιστορίες που αξίζει να ακούγονται ξανά και ξανά. Γιατί σε έναν κόσμο που αλλάζει διαρκώς, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που μας θυμίζουν την αξία της συνέπειας, της δουλειάς και της αγάπης για αυτό που κάνεις.
