208 κιλά τροφίμων τον χρόνο αντιστοιχούν, κατά μέσο όρο, σε κάθε άνθρωπο στην Ελλάδα. Ένας αριθμός που δεν αφορά μόνο τα τρόφιμα που περισσεύουν στο οικογενειακό τραπέζι, αλλά το σύνολο της διατροφικής αλυσίδας: από την παραγωγή και την τυποποίηση μέχρι την εστίαση, τα ξενοδοχεία, τα νοσοκομεία και, φυσικά, τα νοικοκυριά.
Η Ελλάδα βρίσκεται στην τρίτη θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως προς την ποσότητα των τροφίμων που καταλήγουν στα απορρίμματα, πίσω από την Κύπρο και τη Μάλτα, ενώ ιδιαίτερα ανησυχητική είναι και η εικόνα στα ίδια τα νοικοκυριά, όπου κατατάσσεται τέταρτη μεταξύ των χωρών της Ε.Ε.
Πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν καθημερινές συνήθειες: αγορές μεγαλύτερες από τις πραγματικές ανάγκες, τρόφιμα που ξεχνιούνται στο ψυγείο, μερίδες που δεν καταναλώνονται, προϊόντα που απορρίπτονται επειδή πλησιάζει η ημερομηνία τους ή επειδή δεν έχουν την «τέλεια» εμφάνιση.
Κι όμως, η σπατάλη τροφίμων δεν είναι απλώς οικονομικό ζήτημα. Είναι σπατάλη νερού, ενέργειας, γης και ανθρώπινης εργασίας. Κάθε τρόφιμο που πετάμε έχει πίσω του πόρους που καταναλώθηκαν για να παραχθεί και να φτάσει μέχρι το πιάτο μας.
Ίσως τελικά η αλλαγή να μην χρειάζεται μεγάλες κινήσεις. Να ξεκινά από το καλάθι του σούπερ μάρκετ, το ψυγείο μας και κυρίως από μια απλή ερώτηση πριν πετάξουμε κάτι: «Χρειάζεται πραγματικά να πάει στα σκουπίδια;»
