Εννιά χρόνια μετά τον σεισμό της 12ης Ιουνίου 2017, η Βρίσα συνεχίζει να περιμένει. Να περιμένει την άρση της επικινδυνότητας, την επιστροφή στην κανονικότητα, το δικαίωμα των ανθρώπων της να αισθανθούν ξανά ελεύθεροι μέσα στο ίδιο τους το χωριό.
Ο Νίκος Γκουγκούλιος, πρόεδρος του πρώτου συλλόγου σεισμοπαθών που δημιουργήθηκε πανελλαδικά μετά από φυσική καταστροφή, συνεχίζει μαζί με τους κατοίκους έναν αγώνα που κρατά σχεδόν μια δεκαετία. Παρά τις προσπάθειες, η επικινδυνότητα του χωριού δεν έχει ακόμη αρθεί και περίπου 180 άνθρωποι ζουν σήμερα εκεί με δική τους ευθύνη.
Πολλοί κάτοικοι αναγκάστηκαν να μεταφέρουν τη ζωή τους λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, στα Βατερά. Εκεί μεταφέρθηκαν δραστηριότητες, σύλλογοι και κοινωνική ζωή. Ο Φώτης Σταμογιώργος ως Πρόεδρος του Πολιτιστικού Δυλλόγου της περιοχής προσπαθεί να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη και την καθημερινότητα της Βρίσας, σαν ένα χωριό που μετακινήθηκε προσωρινά από το ένα σημείο στο άλλο και περιμένει ακόμη το «πράσινο φως» για να επιστρέψει πραγματικά στο σπίτι του.
Τις πρωινές ώρες η Βρίσα θυμίζει εργοτάξιο. Χτίζεται ξανά πέτρα πέτρα. Κι όμως, οι άνθρωποί της ακόμη δεν μπορούν να ζήσουν κανονικά εκεί. Τα καφενεία παραμένουν κλειστά, οι νέοι διστάζουν να επιστρέψουν και μια ολόκληρη κοινότητα μοιάζει παγιδευμένη ανάμεσα στην ελπίδα και στην αναμονή.
Το μόνο που ζητούν πλέον είναι να τελειώσει αυτή η διαδικασία. Να ανοίξουν ξανά τα μαγαζιά, να επιστρέψει η ζωή στις γειτονιές, να ακουστούν παιδικές φωνές στις αυλές και οι νέοι άνθρωποι να μπορέσουν να κάνουν ξανά το ξεκίνημά τους στον τόπο που γεννήθηκαν.
