Με αφορμή τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου, ο Πάνος Βερναρδάκης προλογίζει και αναλύει με συγκίνηση το ερωτικό σονέτο του πατέρα του, του Δημητρίου Γρ. Βερναρδάκη, από την ποιητική συλλογή «Ψάπφα», φωτίζοντας το υπαρξιακό και ερωτικό του βάθος.
Στη σημερινή γιορτή του Αγ. Βαλεντίνου θα ήθελα να παραθέσω ένα ερωτικό ποίημα του πατέρα μου (Ποιητική Συλλογή “Ψάπφα”).
Eδώ, ένα σύντομο σχόλιο για το σονέτο αυτό:
Η βασική διακήρυξη του ποιητή: Το σκοτάδι είναι η μήτρα, ο σκοτεινός θάλαμος όπου η ζωή επιτελεί το έργο της, κυρίως μέσα από την παράξενη σιγή που συντελεί να ακούγονται τα διαδραματιζόμενα ευκρινέστερα, όπου η ζωή ανεμπόδιστα και δίχως την καθημερινή κοινωνική λογοκρισία επιτελεί τα οριακά της λειτουργήματα, τον έρωτα και το θάνατο. Οι ήχοι είναι επικοί ή λυρικοί και οι εραστές ταυτισμένοι με το θείο εισέρχονται σε φωτεινούς Παράδεισους στο πρώτο φως της αυγής, στη δροσιά της:
« ΤΟΣΑ ΦΙΛΙΑ ΜΕΣ ΣΤ΄ ΟΝΕΙΡΟ..»
Τόσα φιλιά μες στ΄όνειρο, που τα φθονούσε η Μοίρα.
Τα πήρε η Αυγούλα κ΄ έφυγε με το χρυσόνειρό μου
Τ΄άλικα χείλη λαχταρώ κι ακαρτερώ το δείλι,
Κι αναγαλλιάζει μου η ψυχή με την απαντοχή Σου.
Δική μου θάσαι ολονυχτίς, κι όταν φανεί τ΄αστέρι
Άπλωσε τα χεράκια Σου και σφιχταγκάλιασέ με,
Κι άσε τ΄αστέρι της Αυγής νοσταλγικά να σβήνει.
Δική μου θάσαι ολημερίς κι ολονυχτίς δική μου.
Χυτή του ωραίου Σου κορμιού ποθοπλαντάζει η γύμνια
Κ΄ είσαι σαν το γλυκόμηλο αχνούδωτη κι αφράτη,
Κ΄ η λαγγεμένη Σου ματιά γητευτικό ένα χάδι.
Έλα, γλυκειά μου, ξύπνησε, χαμογελά τ΄αστέρι,
Τ΄άγιο τ΄αστέρι που η Θεά τόστειλε σύντροφό μας,
είναι δικό μας.
Δημ. Γρ. Βερναρδάκης
