Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρατόλιος, προεδρεύον του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Λέσβου, εκλεγμένος με το Αυτόνομο Δίκτυο Εκπαιδευτικών Το θέμα του Δημογραφικού αποτελεί ένα από τα πιο κρίσιμα ζητήματα της εποχής μας.
Το ζήτημα του δημογραφικού προβλήματος τέθηκε επί τάπητος στην 95η Γενική Συνέλευση της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδος, όπου είχα την ευκαιρία να τοποθετηθώ ως εκλεγμένος με το Αυτόνομο Δίκτυο Εκπαιδευτικών. Η εισήγηση, η οποία έγινε στα πλαίσια της συζήτησης για τα θέματα της Ημερήσιας Διάταξης, έγινε δεκτή από το σώμα και ενσωματώθηκε στις αποφάσεις της Γενικής Συνέλευσης.
Στην ομιλία μου τόνισα ότι είναι κοινή γνώση πλέον ότι ο αριθμός των γεννήσεων και κατ’ επέκταση των εγγραφών στα σχολεία μας βαίνει μειούμενος. Μάλιστα, η κατάσταση αυτή, η οποία μάστιζε κυρίως την ύπαιθρο, αγγίζει πλέον για τα καλά ακόμα και τα μεγάλα αστικά κέντρα.
Δεν χρειάζεται μάλιστα μεγάλη ανάλυση, ισχυρίστηκα, για να κατανοήσουμε ότι το δημογραφικό πρόβλημα έχει άμεση επίπτωση στα εργασιακά των συναδέλφων μου αφού λιγότεροι μαθητές σημαίνουν λιγότερες θέσεις εργασίας, ενώ και μελλοντικά λιγότεροι εργαζόμενοι μεταφράζονται σε επιδείνωση της σχέσης μεταξύ αριθμού εργαζομένων προς συνταξιούχους με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για το συνταξιοδοτικό μας σύστημα.
Στο σημείο αυτό έκανα μια απαραίτητη παρένθεση σημειώνοντας ότι τα λιγότερα τμήματα δεν οφείλονται μόνο στις μειωμένες γεννήσεις και επομένως ότι δεν πρέπει να αφήνουμε την Κυβέρνηση να χρησιμοποιεί αυτό το αφήγημα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ούτε το κύμα συγχωνεύσεων τμημάτων των προηγούμενων ετών, ούτε ότι από τις πρώτες ενέργειες της Νέας Δημοκρατίας όταν ανέλαβε την εξουσία, ήταν να επαναφέρει τον αριθμό των μαθητών ανά τμήμα στους 25 (στους τριάντα στην πραγματικότητα αφού προσέθεσε και την πονηρή ρύθμιση ότι τα σπασμένα τμήματα πρέπει να έχουν από 15 μαθητές), καταργώντας την μείωση μαθητών ανά τμήμα που είχε νομοθετήσει η προηγούμενη Κυβέρνηση.
Συνέχισα, επανερχόμενος στο θέμα, σημειώνοντας ότι αν εξετάσουμε το θέμα στενά εργασιακά/ συντεχνιακά θα έχουμε διαπράξει ένα πολύ μεγάλο λάθος. Το δημογραφικό είμαι μια βόμβα στα θεμέλια της οικονομίας, αλλά και της ίδιας της κοινωνίας μας, η οποία αν εκραγεί θα έχει δραματικές επιπτώσεις σε αναρίθμητους τομείς.
Συμπλήρωσα ότι αν θέλουμε να βρούμε λύση για το πρόβλημα αυτό, το οποίο φαντάζομαι ότι όλοι συμφωνούμε ότι είναι σημαντικό, τότε θα πρέπει να αναζητήσουμε και τα αίτια που το γεννούν.
Δεν χωράει αμφιβολία ότι το ζήτημα είναι πολυπαραγοντικό, ωστόσο θα πρέπει εξ αρχής να συμφωνήσουμε ότι δεν είναι φαινόμενο μεταφυσικό, ούτε και πέφτει από τον ουρανό, αλλά συνδέεται ευθέως με τις ακολουθούμενες πολιτικές που ασκούνται.
Ποιες είναι λοιπόν αυτές οι πολιτικές;
Η Κυβέρνηση προσπαθεί να ανασχέσει το φαινόμενο στηριζόμενη κυρίως σε μέτρα όπως μικρές αυξήσεις στα επιδόματα όσων έχουν παιδιά ή αντίστοιχα με μικρή μείωση της φορολογίας τους και βέβαια με ευνοϊκότερη μεταρρύθμιση στα αναρίθμητα pass, τα κουπόνια δηλαδή, με τα οποία ισχυρίζεται ότι ασκεί κοινωνική πολιτική.
Τόνισα ωστόσο ότι δεν να εθελοτυφλούμε: Κανένας δεν πρόκειται να κάνει παιδιά προκειμένου να πάρει 30 ευρώ τον μήνα περισσότερα στον μισθό του. Εδώ απαιτούνται βαθύτερες τομές και χρειάζεται τόλμη για την εφαρμογή τους.
Οι μισθοί των νέων εργαζομένων από τα μνημόνια και μετά μπορούν να χαρακτηριστούν ως απελπιστικοί. Και γίνεται λόγος για τους νέους εργαζόμενους γιατί από αυτούς θα περίμενε κανείς να τεκνοποιήσουν. Όταν ένας νεοδιοριζόμενος συνάδελφός μας χρειάζεται ακόμα τη συνδρομή των γονέων του για να βγάλει τον μήνα, πώς θα σκεφτεί να κάνει παιδιά; Σκεφτείτε μόνο το παράδειγμα από τον δικό μας Κλάδο: η Κυβέρνηση μάς έδωσε μία αύξηση 24 ευρώ στον μισθό μας. Μέχρι αυτή να πιστωθεί στους λογαριασμούς μας, ο πληθωρισμός αυξήθηκε από το 2,7% στο 5,2%. Αυτό σημαίνει ότι σε επίπεδο πραγματικής αγοραστικής αξίας πήραμε για ακόμα μία φορά μείωση.
Προσθέστε τώρα στους μισθούς αυτούς την γενικευμένη ακρίβεια και κυρίως τη στεγαστική κρίση. Σε πολλά μέρη της Ελλάδας η στέγη απαιτεί περισσότερο από τα 2/3 του μισθού των εργαζομένων. Ποιος άνθρωπος σκέφτεται να κάνει παιδιά ενώ μένει ακόμα στο πατρικό του σπίτι;
Επιπλέον, η Κυβέρνηση δείχνει ότι δεν κατανοεί το πρόβλημα και νομοθετεί με έναν τρόπο που δεν έχει αρχή μέση και τέλος. Έδωσα μάλιστα δύο σχετικά παραδείγματα από τον δικό μας Κλάδο: την υποχρεωτική παραμονή νεοδιόριστων για 2 χρόνια στον τόπο διορισμού τους, ένα μέτρο χωρίς κανένα δημοσιονομικό όφελος, το οποίο όμως καταφέρνει να κρατήσει διασπασμένες τις οικογένειες ακριβώς στην ηλικία που αυτές συνήθως τεκνοποιούν. Ομοίως, κατάσταση με τις άδειες μητρότητας παραμένει χαοτική, θέμα για το οποίο με χαρά είδα ότι η Γενική Συνέλευση της ΔΟΕ αποφάσισε να αναλάβει δυναμική δράση το επόμενο χρονικό διάστημα, αφού το Υπουργείο υπόσχεται να βάλει μια τάξη αλλά δεν το πραγματοποιεί ποτέ. Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν από κάθε Κλάδο και δυστυχώς είναι δείγμα του ασυνάρτητου τρόπου με τον οποίο εξασκεί την πολιτική της η Κυβέρνηση.
Συνοψίζοντας, ισχυρίστηκα ότι η Κυβέρνηση αναγνωρίζει το πρόβλημα στα λόγια και μια απλά αναζήτηση στο διαδίκτυο μάς δείχνει ότι υπάρχουν αναρίθμητες δηλώσεις για αυτό, ωστόσο δεν επιθυμεί πραγματικά να το λύσει. Για την ακρίβεια ούτε θέλει, ούτε μπορεί. Θύμισα, μάλιστα, ότι έφτασε στο σημείο Υπουργός της να λέει δημόσια ότι για τα κενά στην Εκπαίδευση υπεύθυνες είναι οι εκπαιδευτικοί επειδή μένουν έγκυες!
Στα πλαίσια αυτά οι διεκδικήσεις του Κλάδου για επίλυση του στεγαστικού προβλήματος και για πρόσβαση όλων σε παιδικούς και βρεφονηπιακούς σταθμούς οφείλουν να είναι στην πρώτη γραμμή των διεκδικήσεών μας, ενώ παράλληλα το ξήλωμα της Δημόσιας Εκπαίδευσης στο όνομα του Δημογραφικού προβλήματος, το οποίο όχι μόνο η Κυβέρνηση δεν σταματάει, αλλά το επιδεινώνει με τις πολιτικές της, είναι μονόδρομος.
