ΓΡΑΦΕΙ η Αναστασία Τσιβγούλη
Στα Τέμπη, έναν τόπο που έχει χαραχτεί ανεξίτηλα στη συλλογική μνήμη, οι αγρότες στέκονται αυτή τη στιγμή σε κρίσιμη καμπή. Δεν είναι απλώς μια ακόμη συνέλευση είναι μια ώρα απόφασης, ευθύνης και ιστορικού βάρους. Εκεί όπου η γη κουβαλά πόνο και αλήθειες που δεν ειπώθηκαν ποτέ αρκετά δυνατά, οι άνθρωποι της παραγωγής σηκώνουν το κεφάλι και συζητούν για το μέλλον τους, για την αξιοπρέπειά τους, για τη ζωή που πιέζεται καθημερινά.
Ανάμεσά τους βρίσκεται και η Μαρία Καρυστιανού. Η παρουσία της είναι η ζωντανή υπενθύμιση ότι ο αγώνας για δικαιοσύνη δεν έχει ημερομηνία λήξης. Στέκεται δίπλα στους αγρότες όχι ως θεατής, αλλά ως φωνή που έχει ήδη μετατρέψει τον προσωπικό πόνο σε συλλογικό αίτημα. Τα λόγια της αγγίζουν, γιατί δεν είναι συνθήματα, είναι βιώματα. Και γι’ αυτό αποκτούν άλλο βάρος μέσα σε έναν τόπο όπως τα Τέμπη.
Οι αγρότες την ακούν, όπως ακούει κανείς κάποιον που δεν μιλά από θέση άνεσης, αλλά από ανάγκη. Η Καρυστιανού ενσαρκώνει τη μνήμη, την επιμονή και την απαίτηση να μη συνηθίσουμε την αδικία. Η παρουσία της λειτουργεί ως γέφυρα, ενώνει τον αγώνα της γης με τον αγώνα της αλήθειας, το σήμερα με όσα δεν πρέπει να ξεχαστούν.
