Το νησί μας αποτελούσε πηγή τροφοδοσίας ιπποειδών για τις ανάγκες του Ελληνικού Στρατού τις εποχές που δεν υπήρχαν μηχανοκίνητα οχήματα ούτε κατάλληλοι δρόμοι. Το έπος του 40 δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί αν δεν υπήρχαν οι ηρωικοί ημιονηγοί που μετέφεραν τα πολεμοφόδια,τα τρόφιμα, το ταχυδρομείο αλλά και τους τραυματίες στα δύσβατα βουνά της Πίνδου και της Βορείου Ηπείρου.
Τα φύλλα από το μπλόκ της Επιτροπής Επιτάξεως Κτηνών της Στρατιωτικής Διοικήσεως Λέσβου (εν καιρώ ειρήνης) μετά την Μικρασιατική καταστροφή αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.
Εν καιρώ πολέμου να υποθέσουμε ότι ιδιοκτήτες των αλόγων δεν έπαιρναν χρήματα. Στο φύλλο υπ αριθ. 12 ο μουσουλμάνος ιδιοκτήτης μιας ψαρής φοράδας,ο Σαμπάν Κιάς από το χωριό Ίππειος εδικαιούτο 1200 δραχμές κατά την εκτίμηση της Επιτροπής Επιτάξεως Κτηνών το έτος 1923.
Να είμαστε ευγνώμονες και στον ρακοσυλλέκτη Σ. Α. που διέσωσε ένα μικρό αλλά όχι ασήμαντο κομμάτι της τοπικής μας ιστορίας.
Ν. Κουφάκης
28-10- 26
