Με ορίζοντα της κάλπης, τον Οκτώβριο
Η πολιτική έχει τις στιγμές της και για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, μία από αυτές φαίνεται να πλησιάζει. Η συζήτηση για πρόωρες εκλογές δεν είναι πλέον σενάριο εργασίας, είναι ένα δίλημμα που ζητά απάντηση.
Αν υπάρχει πράγματι σκέψη για κάλπες στις αρχές καλοκαιριού, τότε η απόφαση δεν μπορεί να μετατεθεί επ’ αόριστον. Η καθυστέρηση δεν προσφέρει χρόνο, αφαιρεί πρωτοβουλία. Σε μια τέτοια συγκυρία, η εξουσία είτε κινείται πρώτη είτε ακολουθεί τις εξελίξεις και η διαφορά είναι πολιτικά καθοριστική.
Η φθορά μιας κυβέρνησης είναι αναμενόμενη. Όταν όμως αρχίζει να παίρνει χαρακτηριστικά βαθύτερης απονομιμοποίησης, όταν η καθημερινότητα κυριαρχείται από διαχείριση κρίσεων αντί για παραγωγή πολιτικής, τότε το πρόβλημα παύει να είναι επικοινωνιακό. Γίνεται δομικό.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η επιλογή της κάλπης αποκτά διπλή ανάγνωση, μπορεί να λειτουργήσει ως προσπάθεια επανεκκίνησης ή ως επιτάχυνση της φθοράς. Μια εκλογική νίκη ακόμη και δύσκολη θα μπορούσε να επαναφέρει την πολιτική κυριαρχία. Μια ήττα, αντίθετα, θα άνοιγε αναπόφευκτα έναν νέο κύκλο εσωτερικών διεργασιών.
Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν οι εκλογές είναι ρίσκο. Είναι πότε το ρίσκο γίνεται αναπόφευκτο. Γιατί στην πολιτική, η αδράνεια δεν είναι ουδέτερη στάση είναι απόφαση με κόστος. Και συχνά, το μεγαλύτερο λάθος δεν είναι η λανθασμένη επιλογή, αλλά η απουσία επιλογής.
