Υπάρχουν άνθρωποι που δεν επιδιώκουν ποτέ να βρεθούν στο προσκήνιο. Δεν κάνουν θόρυβο, δεν ζητούν αναγνώριση και δεν μιλούν πολύ για όσα προσφέρουν. Ο Παναγιώτης Καφές ήταν ένας από αυτούς.

Το ξαφνικό του φευγιό προκάλεσε έκπληξη και βαθιά συγκίνηση σε όσους τον γνώριζαν. Για τους περισσότερους ήταν ο ήσυχος άνθρωπος που έκανε με συνέπεια τη δουλειά του. Για τους ανθρώπους του πολιτισμού ήταν ένας δημιουργός με καλλιτεχνική ματιά, που μπορούσε να μετατρέψει το ξύλο, το χρώμα και τα απλά υλικά σε έργα με χαρακτήρα. Για τους φίλους των ζώων ήταν ο άνθρωπος που, χωρίς να το διαφημίζει, αφιέρωνε καθημερινά χρόνο και φροντίδα στα αδέσποτα της γειτονιάς του.

Η καλλιτεχνική του υπογραφή βρίσκεται διάσπαρτη σε πολλά σημεία της Μυτιλήνης. Δημιούργησε πινακίδες, σκηνικά, διακόσμησε τοίχους και χώρους, ενώ πολλοί θυμούνται τη χαρακτηριστική γοργόνα στο ομώνυμο ουζερί στην περιοχή της Ακαδημίας, ένα έργο που έγινε σημείο αναφοράς για τους θαμώνες και τους περαστικούς. Με το ίδιο μεράκι έβαζε χρώμα και ψυχή σε κάθε μικρή ή μεγάλη δημιουργία, χωρίς ποτέ να επιδιώκει τα εύσημα.

Όμως η μεγαλύτερη ίσως δημιουργία του δεν ήταν κάποιο έργο τέχνης. Ήταν η καθημερινή του στάση ζωής. Χειμώνα – καλοκαίρι, σχεδόν με την ίδια συνέπεια, περνούσε από την περιοχή της Ακαδημίας για να ταΐσει τα αδέσποτα ζώα που είχε υιοθετήσει με τον δικό του τρόπο. Δεν περιορίστηκε μόνο στο φαγητό. Έφτιαξε με τα χέρια του μικρά σπιτάκια, ώστε να έχουν ένα ασφαλές καταφύγιο από τη βροχή, το κρύο και τη ζέστη. Τα γνώριζε όλα, τα φρόντιζε όλα και εκείνα τον περίμεναν καθημερινά, γνωρίζοντας ότι ο άνθρωπός τους θα ερχόταν.

Σήμερα, όμως, εκείνος δεν θα ξαναπεράσει από τη γνώριμη διαδρομή. Και τα ζώα συνεχίζουν να τον περιμένουν, χωρίς να γνωρίζουν ότι ο άνθρωπος που τα φρόντιζε τόσο διακριτικά δεν θα επιστρέψει.

Ίσως αυτή να είναι και η μεγαλύτερη παρακαταθήκη που αφήνει πίσω του. Μια υπενθύμιση ότι η ανθρωπιά φαίνεται στις μικρές καθημερινές πράξεις και όχι στα μεγάλα λόγια.

Γι’ αυτό και θα ήταν μια όμορφη πράξη μνήμης να υπάρξει άμεσα μέριμνα για τα αδέσποτα που φρόντιζε. Είτε από τον Δήμο, είτε από φιλοζωικά σωματεία, είτε από εθελοντές της περιοχής, κάποιος πρέπει να αναλάβει τη φροντίδα τους, γιατί αυτό θα ήταν ίσως το μοναδικό πράγμα που θα τον απασχολούσε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

Ο Παναγιώτης Καφές έζησε αθόρυβα, δημιουργικά και με καλοσύνη. Και με τον ίδιο αθόρυβο τρόπο έφυγε, αφήνοντας πίσω του έργα, αναμνήσεις, ανθρώπους που τον εκτιμούσαν και κάποια αδέσποτα που ακόμη τον περιμένουν. Αυτή είναι η πιο ανθρώπινη υπενθύμιση ότι η πραγματική αξία ενός ανθρώπου μετριέται από το καλό που αφήνει πίσω του.