Υπήρχαν ψηφίσματα, ανακοινώσεις και λόγια περί τιμής. Την ώρα όμως της πράξης, στην κηδεία του Παναγιώτη Παρασκευαΐδη, κυριάρχησαν οι απουσίες. Ηχηρές, εκκωφαντικές και αποκαλυπτικές. Απουσίες που δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητες ούτε να καλυφθούν πίσω από τυπικές δηλώσεις και καθιερωμένα «αντίο».
Απόντες όχι μόνο από τον πολιτικό και αυτοδιοικητικό κόσμο, αλλά και από τον χώρο της εκπαίδευσης, των γραμμάτων και των τεχνών, εκεί όπου ο Παρασκευαΐδης αφιέρωσε τη ζωή, τη σκέψη και το έργο του. Εκεί όπου θα έπρεπε αυτονόητα να υπάρχει παρουσία, υπήρξε σιωπή. Και η σιωπή αυτή λέει περισσότερα από χίλιες ανακοινώσεις.
Για ακόμη μία φορά αποδεικνύεται πως οι άνθρωποι του πνεύματος, ιδιαίτερα όσοι δεν επένδυσαν στην προβολή αλλά στην ουσία και στην προσφορά, δεν «μετρούν» όσο θα έπρεπε. Δεν παράγουν πολιτικό όφελος, δεν γεμίζουν αίθουσες, δεν εξυπηρετούν σκοπιμότητες. Κι έτσι, μένουν συχνά μόνοι ακόμη και στο τελευταίο τους ταξίδι.
Είναι θλιβερό, στην εποχή μας, να βλέπεις τους τελευταίους μιας γενιάς διανοουμένων με ήθος, συνέπεια και πραγματικό έργο, να μη χαίρουν του στοιχειώδους σεβασμού. Ο σεβασμός, άλλωστε, δεν εξαντλείται στα ψηφίσματα…
Κι ενώ θα έπρεπε αυτή η στιγμή να λειτουργήσει ως υπενθύμιση αξιών, μένει η πικρή διαπίστωση. Θα συνεχίσουμε να διαβάζουμε ωραία λόγια για τον πολιτισμό, γραμμένα για το θεαθήναι, χωρίς πράξη, χωρίς βάθος, χωρίς μνήμη. Κι αυτό, όσο κι αν ενοχλεί, είναι κι αυτό ένα είδος πολιτισμού. Του πολιτισμού της απουσίας.
