Πριν από περίπου εβδομήντα χρόνια, πολύ πριν η «ανάπτυξη» αλλάξει βίαια την όψη και τον ρυθμό των χωριών, η Ερεσός ήταν η παράδοση σε όλο της το μεγαλείο. Η φωτογραφία που μοιράστηκε η Παναγιώτα Τελωνιάτη αποτελεί ένα σπάνιο ντοκουμέντο της παλιάς Ερεσού, μιας εποχής όπου η καθημερινότητα ήταν άρρηκτα δεμένη με τη γη, την κτηνοτροφία και τις τοπικές συνήθειες.
Ο βρακοφόρος άνδρας που δεσπόζει στο κάδρο φορά την κλασική ερεσιώτικη κτηνοτροφική φορεσιά. Τα «ξεπέτσωτα» παπούτσια, χαρακτηριστικά των κτηνοτρόφων, ήταν χειροποίητα και κατασκευάζονταν από συκιά, ενώ το μαντήλι στο κεφάλι συμπλήρωνε την πρακτική αλλά και την εμφάνιση της εποχής. Είναι η μορφή του ανθρώπου που ζούσε και εργαζόταν στο ύπαιθρο, σε πλήρη αρμονία με τον τόπο του.
Η λήψη βρίσκεται επάνω στο χωριό, στη γωνία όπου σήμερα λειτουργεί το φαρμακείο. Εκεί τότε στεγαζόταν το τυροκομείο, δίπλα από το κουρείο, χώροι ζωτικής σημασίας για την κοινωνική και οικονομική ζωή του χωριού. Ο δρόμος κατευθύνεται προς την πλατεία, στρωμένος με τον παραδοσιακό ντουσεμέ, λιθόστρωτο έργο της Τουρκοκρατίας, φτιαγμένο για να αντέχει στον χρόνο και στη συνεχή χρήση.
Δεν πρόκειται απλώς για μια παλιά φωτογραφία, αλλά για ένα παράθυρο σε έναν κόσμο που χάθηκε, αφήνοντας πίσω του μνήμες, πέτρες, φορεσιές και ανθρώπινες ιστορίες. Ένα κομμάτι της Ερεσού που θυμίζει πώς ήταν το χωριό όταν η ζωή κυλούσε αργά, αυθεντικά και συλλογικά όταν η παράδοση δεν ήταν ανάμνηση, αλλά καθημερινή πράξη.
