Τηλεφώνημα από γονέα δεχθήκαμε τις τελευταίες ημέρες με αφορμή τις εγγραφές στο Μουσικό Σχολείο Μυτιλήνης, εκφράζοντας την απορία αλλά και την απογοήτευσή του για το γεγονός ότι επτά παιδιά έμειναν εκτός σχολείου, παρά το μεγάλο ενδιαφέρον που εκδηλώθηκε φέτος.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που μας μεταφέρθηκαν, κατατέθηκαν συνολικά 31 αιτήσεις για την Α’ Γυμνασίου, όμως έγιναν δεκτοί μόνο 24 μαθητές, αφήνοντας επτά παιδιά εκτός του σχολείου που είχαν επιλέξει και ονειρευτεί να φοιτήσουν.
Και εδώ γεννάται ένα εύλογο ερώτημα, εφόσον υπήρχαν 31 υποψήφιοι μαθητές, γιατί δεν δημιουργήθηκαν δύο τμήματα των 15 και 16 παιδιών αντίστοιχα, ώστε να δοθεί η δυνατότητα σε όλους να φοιτήσουν στο Μουσικό Σχολείο;
Αν επρόκειτο για ένα γενικό γυμνάσιο με 31 εγγραφές, δύσκολα θα μπορούσε κάποιος να φανταστεί ότι επτά παιδιά θα έμεναν εκτός και θα αναγκάζονταν να αναζητήσουν θέση σε άλλα σχολεία. Αντίθετα, θα δημιουργούνταν τα απαραίτητα τμήματα ώστε να εξυπηρετηθούν όλοι οι μαθητές.
Μάλιστα, όπως επισημαίνουν γονείς, στα περισσότερα γενικά σχολεία σπάνια συναντά κανείς τμήματα με 24 μαθητές, καθώς η εκπαιδευτική διαδικασία λειτουργεί καλύτερα σε μικρότερα τμήματα. Την ίδια στιγμή, το Μουσικό Σχολείο Μυτιλήνης είναι ένα σχολείο με ιδιαίτερες απαιτήσεις, εξειδικευμένα μαθήματα και ανάγκη για περισσότερο εξατομικευμένη διδασκαλία.Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει, είναι πραγματικά θέμα νομοθεσίας ή πρόκειται για έναν περιορισμό που θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί με διαφορετικό σχεδιασμό;
Το παράδοξο είναι ότι τα τελευταία χρόνια γίνεται συνεχώς λόγος για την ανάγκη ενίσχυσης των Μουσικών Σχολείων, για αύξηση του μαθητικού τους δυναμικού και για στήριξη ενός θεσμού που αποτελεί πραγματικό κόσμημα για την εκπαίδευση και τον πολιτισμό του τόπου. Το Μουσικό Σχολείο Μυτιλήνης αποδεικνύει σε κάθε συναυλία, σε κάθε μουσική συνάντηση και σε κάθε πολιτιστική δράση το υψηλό επίπεδο της δουλειάς που γίνεται από εκπαιδευτικούς και μαθητές.
Γι’ αυτό και είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς γιατί επτά παιδιά, που επέλεξαν συνειδητά να ακολουθήσουν αυτόν τον δρόμο, θα πρέπει τελικά να διασκορπιστούν σε άλλα σχολεία, διαφορετικά από εκείνα που είχαν ονειρευτεί να φοιτήσουν.
Προφανώς κανείς δεν αμφισβητεί τις διαδικασίες που ακολουθούνται. Ίσως όμως αξίζει να εξεταστεί αν υπάρχουν περιθώρια μεγαλύτερης ευελιξίας, ώστε να μη χάνονται ευκαιρίες για παιδιά που θέλουν να υπηρετήσουν τη μουσική παιδεία και να ενταχθούν σε ένα σχολείο που αποτελεί σημείο αναφοράς για τη Λέσβο.
Γιατί όταν ένα σχολείο προσελκύει περισσότερους μαθητές από όσους μπορεί να δεχθεί, το μήνυμα που εκπέμπεται δεν είναι ότι πρέπει να μείνουν παιδιά έξω. Το μήνυμα είναι ότι αυτό το σχολείο χρειάζεται ακόμη μεγαλύτερη στήριξη.
