Κυριακή πρωί στη Θερμή. Το χωριό ξυπνά αργά, οι πρώτες παρέες κατηφορίζουν προς την πλατεία και από το μικρό σοκάκι που οδηγεί στο καφενείο «Πασχαλιά» αρχίζει ήδη να ξεφεύγει εκείνη η γνώριμη μυρωδιά της σπιτικής κουζίνας. Δεν είναι το λεμονάτο κρέας που σιγοβράζει ούτε κάποιο ταψί του φούρνου. Είναι οι πατατοκεφτέδες της κυρίας Δωροθέας.
Τη βρήκαμε στην κουζίνα, λίγο μετά τις εννέα το πρωί, με τα χέρια βουτηγμένα στο μείγμα. Βρασμένες πατάτες, μυρωδικά, κρεμμύδι, λίγο αλάτι, όλα ζυμωμένα με εκείνη τη γνώση που δεν γράφεται σε συνταγές αλλά περνά από γενιά σε γενιά. Δίπλα της ένα μεγάλο ταψί περίμενε να γεμίσει και το τηγάνι είχε ήδη πάρει φωτιά για τις πρώτες δόσεις.
«Οι πατατοκεφτέδες θέλουν υπομονή», λέει χαμογελώντας χωρίς να σταματά τη δουλειά της. Και πράγματι, δεν μοιάζουν με τους πατατοκεφτέδες που συναντά κανείς σε τουριστικά μενού. Είναι τραγανοί απ’ έξω, αφράτοι μέσα και γεμάτοι αρώματα από τη λεσβιακή γη.
Στην «Πασχαλιά» τίποτα δεν γίνεται βιαστικά. Για 38 χρόνια η κυρία Δωροθέα μαγειρεύει όπως έμαθε από τους παλιούς. Με σεβασμό στην πρώτη ύλη και με πίστη ότι το καλό φαγητό ξεκινά από την απλότητα. Οι πατατοκεφτέδες της είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της φιλοσοφίας. Ένα ταπεινό πιάτο που κρύβει μέσα του ιστορίες οικογενειακών τραπεζιών, πανηγυριών και κυριακάτικων συγκεντρώσεων.
Καθώς οι πρώτοι πελάτες άρχισαν να καταφθάνουν, το πιάτο με τους ζεστούς πατατοκεφτέδες βγήκε από την κουζίνα και βρέθηκε στο κέντρο του τραπεζιού. Κάποιοι τους συνόδευσαν με ντόπιο τυρί, άλλοι με ένα ποτήρι ούζο. Όλοι όμως είχαν να πουν μια ιστορία. Γιατί οι γεύσεις αυτές δεν είναι απλώς φαγητό. Είναι μνήμες.
