Ο νευροχειρουργός του Νοσοκομείου Μυτιλήνης βραβεύτηκε από τον Σύλλογο «Συν στον Άνθρωπο» για την επιστημονική του πορεία, την προσφορά του στην ιατρική και το βαθιά ανθρώπινο αποτύπωμά του στους ασθενείς και στο Βοστάνειο
Η βράβευση είχε ιδιαίτερο συμβολισμό, καθώς δεν περιορίστηκε σε μια τυπική αναγνώριση επιστημονικού έργου, αλλά ανέδειξε μια πορεία που έχει ταυτιστεί, για πολλούς ανθρώπους, με την ελπίδα, την αξιοπρέπεια και τη φροντίδα χωρίς διακρίσεις. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι πολλοί τον αποκαλούν «γιατρό των φτωχών», θέλοντας να περιγράψουν έναν άνθρωπο που επιμένει να υπηρετεί την ιατρική με όρους προσφοράς και ήθους.
Η πρόεδρος του Συλλόγου, Μαίρη Δουμά, μίλησε με θερμά λόγια για τον κ. Μπαϊραμίδη, υπογραμμίζοντας την προσφορά του και το αποτύπωμα που αφήνει ως επιστήμονας και ως άνθρωπος. Από την πλευρά του, ο ίδιος μίλησε ανοιχτά για την αγάπη του προς τη χειρουργική του εγκεφάλου, εξηγώντας ότι μέσα από αυτή τη βαθιά σχέση με το αντικείμενό του γεννήθηκε και η ανάγκη της προσφοράς.
«Μόνο όταν δίνεις μπορείς να πάρεις», ανέφερε χαρακτηριστικά, συνδέοντας τη στάση ζωής του με τα βιώματα της οικογένειάς του. Όπως είπε, οι γονείς του μεγάλωσαν εννιά παιδιά και του δίδαξαν πως, πέρα από την αγάπη, στη ζωή χρειάζεται και η θυσία. Με λόγια απλά αλλά ουσιαστικά, περιέγραψε μια οικογένεια που, ακόμη και μέσα στις δυσκολίες, στεκόταν όρθια, με πίστη, χαμόγελο και δύναμη.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στο πρώτο bypass εγκεφάλου που πραγματοποιήθηκε σε περιφερειακό δημόσιο νοσοκομείο της χώρας, στο Νοσοκομείο Μυτιλήνης, μια στιγμή που έχει ξεχωριστή θέση στη διαδρομή του αλλά και στην ιστορία του Βοστάνειου. Μιλώντας για τη νευροχειρουργική, στάθηκε στο βάρος της ευθύνης, σημειώνοντας πως είναι τεράστιο να κρατά ένας γιατρός μια ανθρώπινη ζωή στα χέρια του, αλλά εξίσου μεγάλη είναι και η χαρά όταν μια δύσκολη επέμβαση ολοκληρώνεται με επιτυχία.
Η βράβευση του Ευρυβιάδη Μπαϊραμίδη στη Λαμία ξεπερνά τα όρια μιας προσωπικής διάκρισης. Αφορά και το ίδιο το Νοσοκομείο Μυτιλήνης, τους ανθρώπους του, αλλά και συνολικά τη Λέσβο, που βλέπει έναν δικό της γιατρό να αναγνωρίζεται πανελλαδικά όχι μόνο για την επιστημονική του επάρκεια, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον άνθρωπο, τον πόνο και την αποστολή της ιατρικής.
