Χιλιοφωτογραφημένο αλλά ποτέ τόσο όμορφο!
Ο Άγιος Θεράποντας, το μικρό εκκλησάκι που προβάλει σαν από θαύμα μέσα από το νερό όταν η πρωινή πάχνη σκεπάζει σαν πέπλο τα στερνιανά σημεία του βάλτου, είναι πάντοτε ένα σημείο όπου το μάτι σταματά και ηρεμεί. Ύστερά από λίγο προβάλει το Ντίπι ένα μικρό, γραφικό λιμάνι στη δυτική άκρη του μυχού του κόλπου της Γέρας.
Στη μικρή αυτή λωρίδα του δρόμου συμβαίνει κάτι σχεδόν μεταφυσικό για όσους οδηγούς έχουν λίγο χρόνο να κλέψουν από την ευθεία του τιμονιού. Καθώς πρόκειται για μια από τις σπάνιες στιγμές όπου η ανθρώπινη παρέμβαση συναντά το φυσικό και εδώ -στη Λέσβο των θαυμάτων- το θεϊκό
Γιατί σαν θαύμα προβάλλεται αυτή η κινηματογραφική “σκηνή”, στάσιμη μέσα στον χρόνο, όπως τα νερά του έλους που περιβάλουν το εκκλησάκι. Ένα τοπίο που ανάλογα με την εποχή παίρνει άλλη μορφή, όπως το φθινόπωρο που μοιάζει με ιμπρεσιονιστικό πίνακα!
Έτσι το συγκεκριμένο σημείο- ένα δώρο για τους περαστικούς -αποτελεί μια ποιητική «στάση», από την άγρια καθημερινότητα αλλά και μια πρόκληση για τους φωτογράφους. Αυτό λοιπόν το «δώρο», αιχμαλώτισε με τον φακό της η Νάγια Βακλατζή, φωτογράφος και μέλος της ΦΕΜ που μας έχει χαρίσει πολλά όμορφα κλικ από το νησί.
Ο πίνακας “ολοκληρώνεται” όταν η ματιά πέφτει στο λιμάνι και σον οικισμό όπου δεσπόζουν τα κτήρια του τελευταίου πυρηνελαιουργείου της Λέσβου. Ενα βιομηχανικό συγκρότημα χτισμένο στα τέλη του 19ου αιώνα που έφτασε σήμερα, να μετρά 130 χρόνια λειτουργίας.
Το πυρηνελαιουργείο στο Ντίπι είναι το μοναδικό που πλέον λειτουργεί στη Λέσβο. Στο παρελθόν λειτουργούσαν πολλά ακόμα, τα οποία όμως έκλεισαν, με τελευταίο το μεγάλο εργοστάσιο της Ενωσης Γεωργικών Συνεταιρισμών Λέσβου. Το συγκεκριμένο εργοστάσιο χτίστηκε το 1890 από την οικογένεια Κουρτζή και πέρασε από διάφορες ιδιοκτησίες.
Το έλος Ντίπι – Λάρσος καλύπτεται, σχεδόν στο σύνολο της επιφάνειας των στάσιμων νερών, από πυκνότατους και αδιάβατους καλαμιώνες όπου συνυπάρχουν υδρόφυτα και άλλα ελόφυτα. Στις εκβολές του, φιλοξενεί μεγάλο αριθμό φυτών, ερπετών, αμφίβιων, πουλιών και εντόμων όπου κάποια χαρακτηρίζονται για την σπανιότητά τους .
Η Νάγια Βακλατζή γεννήθηκε στην Αθήνα το 1974. Σε παιδική ηλικία ήρθεστην Μυτιλήνη και από πολύ νωρίς άρχισε να ασχολείται με τη φωτογραφία.
Είναι απόφοιτος του Τμήματος Φωτογραφίας της Σχολής Γραφικών και Καλλιτεχνικών Σπουδών του ΤΕΙ Αθήνας με ειδικότητα στην καλλιτεχνική φωτογραφία και το ρεπορτάζ.
Από το 1997 εργάζεται ως φωτογράφος στην Εφορεία Αρχαιοτήτων Λέσβου. Την ίδια χρονιά έγινε μέλος της Φωτογραφικής Εταιρείας Μυτιλήνης (ΦΕΜ) και από τότε έχει συμμετάσχει σε ατομική και πολλές ομαδικές εκθέσεις.
Από το 1997 έως το 2008 δίδαξε τα μαθήματα φωτογραφίας αρχαρίων στη Φωτογραφική Εταιρεία Μυτιλήνης (ΦΕΜ). Από το 2009 έως σήμερα συνεχίζει να διδάσκει στα εμπλουτισμένα πλέον μαθήματα που προσφέρει η ΦΕΜ, τόσο σε αρχάριους όσο και σε προχωρημένους φωτογράφους. Παράλληλα, έχει διδάξει το Μάθημα της Φωτογραφίας στα ΙΕΚ Μυτιλήνης, στο τμήμα Συντήρησης Έργων Τέχνης.
Από το 1999 συμμετέχει ενεργά στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΦΕΜ, ενώ από το 2019 κατέχει τη θέση της Προέδρου του συλλόγου. Με τη συμπαράσταση όλων όσων αγαπούν αυτή τη φωτογραφική οικογένεια, εργάζεται διαρκώς ώστε η ΦΕΜ να γίνει πιο αγαπητή προς τα έξω, να αναπτυχθεί και να εξελιχθεί, διατηρώντας τον δημιουργικό και ανθρώπινο χαρακτήρα της.
Για την ίδια, η φωτογραφία αποτελεί ένα όμορφο και ταυτόχρονα ατελείωτο ταξίδι εσωτερικής αναζήτησης∙ ένα ταξίδι με αρχή αλλά χωρίς τέρμα. Κάθε κλικ είναι μια στάση — αποτύπωση συναισθημάτων, προβληματισμού και στοχασμού. Γι’ αυτό και η φωτογραφική πράξη οφείλει να είναι απόλυτα συνειδητή, προσωπική και να πηγάζει από το εσωτερικό του δημιουργού.
