«Η ποίηση δεν είναι μόνο αυτό που βρίσκεται τυπωμένο στη σελίδα. Είναι «ο τρόπος που αναπνέει ένας στίχος», η σιωπή πριν από μια λέξη, το γέλιο σε μια ακατάλληλη στιγμή, η εικόνα που έρχεται χωρίς να την καλέσεις, η μνήμη που επιμένει.»Ν.Τ.
Ο Νίκος Τερζής είναι ένας από εκείνους τους «περίεργους τύπους» που συναντάς σε μια πόλη και δύσκολα περνούν απαρατήρητοι. Όχι επειδή το επιδιώκουν, αλλά επειδή έχουν τον δικό τους τρόπο να σκέφτονται, να μιλούν και να βλέπουν τα πράγματα. Στη Μυτιλήνη είναι πλέον μια γνώριμη παρουσία, με το ποδήλατο στους δρόμους, σε μια συζήτηση για τον κινηματογράφο, την ποίηση ή την πολιτική, ή στο Απελή, όπου η θάλασσα τον τραβά ακόμη και τον χειμώνα, όταν ο καιρός το επιτρέπει. Πίσω όμως από αυτή την καθημερινή εικόνα υπάρχει μια διαδρομή που περνά από την Αθήνα και τη Νέα Υόρκη, τα πανεπιστήμια, τον κινηματογράφο και την ακαδημαϊκή έρευνα.
Από την Αθήνα και τη Νέα Υόρκη στη Μυτιλήνη
Ο Νίκος Τερζής έχει περάσει από την Αθήνα και τη Νέα Υόρκη, από πανεπιστημιακά αμφιθέατρα και κινηματογραφικά εργαστήρια, από την πράξη της σκηνοθεσίας στη θεωρία και από την ακαδημαϊκή έρευνα στην ποίηση. Είναι σκηνοθέτης, θεωρητικός κινηματογράφου και οπτικοακουστικών τεχνών, ποιητής, performer και εκπαιδευτικός. Είναι διδάκτωρ του ΕΚΠΑ από το 2012, με αντικείμενο τη σκηνοθεσία, την αισθητική σημειωτική και την ιστορία του κινηματογράφου, ενώ έχει διδάξει κινηματογραφικά μαθήματα σε ελληνικά ΑΕΙ, μεταξύ άλλων στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, σε αντικείμενα όπως η δημιουργική γραφή, το σενάριο και ο κινηματογραφικός χαρακτήρας.
Η ακαδημαϊκή και καλλιτεχνική του διαδρομή τον οδήγησε μέχρι τη Νέα Υόρκη, όπου ολοκλήρωσε Master of Arts in Cinema Studies και Bachelor of Fine Arts in Film & Video Production στο City University of New York, ενώ έκανε το πρώτο του μάθημα κινηματογράφου στο Columbia University, έχοντας απέναντί του τον avant garde θεωρητικό και σκηνοθέτη Peter Wollen. Έχει γράψει επίσης το βιβλίο «Nouvelle Vague. Το Σινεμά παίζει με τον Εαυτό του. Αφηγηματική Δομή & Φόρμα στον Κινηματογράφο», μια μελέτη 498 σελίδων για τη σχέση της κινηματογραφικής αφήγησης και της φόρμας.
Ένας «Λέσβιος κατ’ επιλογήν»
Κι όμως, ύστερα από αυτή τη διαδρομή, επέλεξε να επιστρέψει στη Λέσβο. Όχι ως μια αναγκαστική επιστροφή στον τόπο καταγωγής, αλλά ως μια συνειδητή επιλογή ζωής. Είναι ένας από τους ανθρώπους που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν «Λέσβιοι κατ’ επιλογήν», καθώς έχοντας γνωρίσει διαφορετικούς τόπους, πανεπιστήμια και τρόπους ζωής, επέλεξε να ξαναβάλει τη Μυτιλήνη στο κέντρο της καθημερινότητάς του.
Κι εδώ δεν υπάρχει καμία πραγματική αντίφαση. Για έναν άνθρωπο που έχει αφιερώσει τη ζωή του στην εικόνα, στη σκηνοθεσία και στην παρατήρηση, η επιστροφή στον τόπο μπορεί να είναι απλώς μια νέα μορφή υλικού. Οι άνθρωποι, οι δρόμοι, οι μικρές καθημερινές ιστορίες, οι μνήμες, η θάλασσα, οι συνομιλίες, όλα όσα συμβαίνουν γύρω του αποτελούν ένα διαφορετικό είδος κινηματογραφικού και ποιητικού αρχείου. Ο Τερζής έχει μάθει να κοιτάζει τη ζωή μέσα από το κάδρο του σκηνοθέτη και ίσως γι’ αυτό ενδιαφέρεται περισσότερο για όσα συμβαίνουν μέσα και γύρω από αυτό, παρά για τις εύκολες βεβαιότητες.
Από το κάδρο του σκηνοθέτη στη σελίδα της ποίησης
Τώρα, αυτή η ματιά περνά και στην ποίηση. Μετά από χρόνια κατά τα οποία συγκέντρωνε σκέψεις, εικόνες, μνήμες και υλικό από την προσωπική και συλλογική ζωή, ο Νίκος Τερζής αποφάσισε να τα συγκεντρώσει σε μια ποιητική συλλογή. Το βιβλίο «Όταν οι ελέφαντες ξεχνούν ρωτούν εμένα», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Π&Φ, είναι μια δουλειά στην οποία συναντώνται η προσωπική μνήμη και η συλλογική, η Ιστορία και η καθημερινότητα, το σοβαρό και το γελοίο, η απώλεια, ο έρωτας, ο θάνατος, η πολιτική, η εξουσία, το σώμα και η μοναξιά. Και μαζί τους, το παράλογο, που φαίνεται να έχει τη δική του θέση στον τρόπο με τον οποίο ο ίδιος αντιλαμβάνεται τον κόσμο.
Και βέβαια δεν ενδιαφέρεται να παρουσιάσει το βιβλίο του ως μια ακόμη λογοτεχνική έκδοση που θα αναλυθεί από ειδικούς και θα καταγραφεί απλώς ως ένα ακόμη πολιτιστικό γεγονός. Δεν θέλει μια παρουσίαση όπου κάποιοι θα μιλούν για το βιβλίο και οι υπόλοιποι θα προσπαθούν ευγενικά να μη χασμουρηθούν! Θέλει να ακουστούν τα ποιήματα, να συναντηθούν με ανθρώπους και να αποκτήσουν τη δική τους ζωή έξω από τη σελίδα.
«Ευτυχώς, το παράλογο»
Για το βιβλίο λέει πως μέσα του χωρούν η προσωπική και η συλλογική μνήμη, η Ιστορία και η καθημερινότητα, η απώλεια, ο έρωτας, ο θάνατος, η πολιτική, η εξουσία, η μοναξιά, αλλά «ευτυχώς, το παράλογο». Δεν προσπάθησε να γράψει «όμορφα ποιήματα», αλλά αληθινά. Κι όταν η αλήθεια χρειάστηκε ένα αστείο, ο ίδιος της το έδωσε… Για την παρουσίαση έχει μια εξίσου απλή οδηγία: «Ελάτε όπως είστε. Με τις δικές σας μνήμες. Με αυτά που θυμάστε και με αυτά που θα θέλατε να ξεχάσετε. Τα ποιήματα θα κάνουν τα υπόλοιπα». Αυτός είναι, άλλωστε, ο Νίκος Τερζής. Λίγο σκηνοθέτης, λίγο ποιητής, λίγο ανατρεπτικός και αρκετά… περίεργος τύπος. Οπότε, στις 16 Οκτωβρίου, αξίζει να πάμε να δούμε τι έχει να μας πει. Κι αν δεν μας κερδίσει, πάντα θα υπάρχει το ποδήλατο για να τον αφήσουμε να συνεχίσει τη βόλτα του.
Η παρουσίαση στη Μυτιλήνη
Την Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2026, στις 19:30, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Μυτιλήνης, στην Τυρταίου 4, ο Νίκος Τερζής θα παρουσιάσει τη νέα του ποιητική συλλογή «Όταν οι ελέφαντες ξεχνούν ρωτούν εμένα». Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο Δημήτρης Παπαγεωργίου, καθηγητής του Τμήματος Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας και τέως Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αιγαίου, ο συγγραφέας Μάκης Αξιώτης και ο δοκιμιογράφος και συγγραφέας Ηρακλής Δ. Λογοθέτης, εξ αποστάσεως, ενώ στην παρουσίαση συμμετέχει και ο ΑΙ «εκ του σύνεγγυς». Ποιήματα θα διαβάσει ο ίδιος ο Νίκος Τερζής υπό τον ήχο των theta (θ) frequencies.
