Μνήμη Θανάση και Κωνσταντίνου – Άγγελου

Ως πότε συμπατριώτες θα μετράμε σταυρούς σε τάφους νέων; Ως πότε οι γονείς θα θάβουν τα παιδιά τους;

του ΣΤΡΑΤΗ ΜΠΑΛΑΣΚΑ*

Δεν ξέρω αν το μάθατε, που το μάθατε δηλαδή, ως και τη σκηνή της
κορύφωσης της τραγωδίας είδατε και ξαναείδατε και μάλιστα από την
δημόσια τηλεόραση. Είπα όμως να σας το θυμίσω τώρα που την
ξεχάσατε την τραγωδία. Αν μη τι άλλο και για να την πληροφορηθούν
και όσοι η χαρά εκείνων των ημερών από τη νίκη του Ολυμπιακού στο
Eurobasket κυριάρχησε στο θυμικό τους.
Το λοιπόν πριν περίπου 15 μέρες δυο νέα παιδιά 16 και 18 ετών, ο
Θανάσης Φραγκόπουλος και ο Κωνσταντίνος Άγγελος Λιγνός, έχασαν τη
ζωή τους όταν το δίκυκλο στο οποίο επέβαιναν έφυγε από το δρόμο και
συγκρούστηκε με δύναμη σε μια από τις κολώνες φωτισμού στην
περιοχή.
Δυο μέρες μετά, οι γονείς τους, οι συγγενείς τους, οι φίλοι τους αν και
όλοι οι κάτοικοι του νησιού θα έπρεπε να περάσουν από ετούτο το ξόδι,
ήρθαν πρόσωπο με πρόσωπο με μια ακόμα τραγωδία. Με δυο ακόμα
άσπρα φέρετρα που προστέθηκαν στην εκατόμβη των άσπρων
φερέτρων που συνηθίσαμε να μας συγκινούν άντε για ένα δύο 24ωρα
το πολύ και μετά πάμε για άλλα…
Θυμάται κανείς τη σύγκρουση δικύκλων με τρία νεκρά παιδιά πριν 3 – 4
χρόνια; Το αυτοκίνητο με τα μεθυσμένα ανήλικα που έπεσε στο λιμάνι
της Μυτιλήνης το θυμόσαστε; Το… το…. το… Τι θυμόσαστε λωτοφάγοι
Μυτιληνιοί και Μυτιληνιές;
Ποια από όλες αυτές τις τραγωδίες λειτούργησε ως μήνυμα προς όλους;
Προς όλη τη Λεσβιακή κοινωνία που πρέπει να αφήσει στην μπάντα
επιτέλους τις «δηθενιές» και να σταματήσει να παίρνει φόρα για να
συγκρουσθεί μετωπικά με το βράχο. Κι ας το ξέρει πως ετούτο θα είναι
το τέλος. Γιατί η κοινωνία ξέρει πια και δεν δικαιούται να λέει πως δεν
ξέρει, πως ετούτη η σύγκρουση είναι το τέλος.
Ο πατέρας και η μητέρα που παίρνουν «παπάκι» στο παιδάκι τους γιατί
«όλα έχουν», κι ας μην έχουν δίπλωμα, γιατί…. «όλα έχουν». Ξέρουν
πως μια μέρα είναι πιθανόν να δουν το παιδί τους στο φέρετρο. Τα
εκατοντάδες «παπάκια» που με το που ήρθε η άνοιξη πλημύρισαν την
πόλη όσο πουθενά αλλού στην άλλη Ελλάδα και τα οδηγούν
ανεκπαίδευτοι πιτσιρικάδες, κάποιοι μπαμπάδες και κάποιες μαμάδες
τα πλήρωσαν. Ανεκπαίδευτοι στην πλειοψηφία τους στην οδήγηση

επαναλαμβάνω, χωρίς πάει να πει στοιχειώδη οδηγική συμπεριφορά,
οδηγούν τα δίκυκλα στην πόλη μας. Πιτσιρικάδες που μπορεί να έχουν
δίπλωμα αλλά δεν ξέρουν ούτε να οδηγούν (ούτε καν να παρκάρουν
ξέρουν) ούτε πώς να οδηγούν.
Αλλά μήπως τα σχολειά δεν μετατρέπονται σε παρκινγκ για τα
παρανόμως κυκλοφορούντα δίκυκλα των «παιδιών»; Δάσκαλοι και
αστυνομικοί που «πέρα βρέχει». Σιγά μην ασχοληθούν …και «με
ετούτο»! Δικαστές που δεν καταδίκασαν ποτέ και κανέναν από τους
γονείς που θα έπρεπε να τιμωρούνται με την ανώτατη ποινή για την
παραμέληση εποπτείας ανηλίκου.
Γονείς εν γένει και ασχολούμενοι με τα παιδιά – για να πάμε και σε
άλλο θέμα με τα ίδια αποτελέσματα – που διοργανώνουν με την
υπογραφή τους… πάρτι σε κέντρα διασκέδασης και τα μπουκάλια της
βότκας και του ουίσκι γίνονται σωρός στα τραπέζια. Στην είσοδο ως
ανέκδοτο στέκει η πινακίδα «απαγορεύεται η χρήση αλκοόλ από
ανήλικους» μαζί με την απαγόρευση εισόδου σε «κάτω των 17 ετών
άτομα χωρίς συνοδό». Για να μην αναφερθούμε στα περίπτερα και στα
άλλα μαγαζιά που πουλάνε σε ανήλικους τα πάντα και προπάντων
αλκοόλ. Όσον αφορά τους μεθυσμένους ανήλικους ξέρετε… Ιδιαίτερη
προσοχή και φροντίδα από φίλους (ο Θεός να τους κάνει) και τους εν
γένει παρανομούντες. Κάποιους τους κρύβουν πίσω από τους κάδους
των σκουπιδιών εκεί στην μισοφωτισμένη Κομνηνάκη απέναντι από τη
βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Αιγαίου, όπου τους πετάνε. Πάλι καλά
που δεν τους πετάν και μέσα…
Τι σας λέω τώρα θα μου πείτε…. Σωστά. Τι σας λέω. Σε λίγες εβδομάδες
περήφανοι θα μιλάμε για την… ελπίδα. Το τι έγραψαν στις
πανελλαδικές εξετάσεις τα παιδιά μας και τα συγχαρητήρια θα
πηγαίνουν και θα έρχονται. Ορθώς προς τους γονείς και όχι προς τα
παιδιά. Προς τους γονείς που συντήρησαν και συντηρούν το τέρας της
παραπαιδείας…. Το κόστος των τύψεων αν και ετούτες μάλλον
απουσιάζουν γενικώς.
Ο 16χρονος Θανάσης και ο 18χρονός Κωνσταντίνος – Άγγελος ας
αποτελέσουν επιτέλους την αρχή. Πριν 15 μέρες ντύθηκαν γαμπροί,
παντρεμένοι με το χάρο. Με κουμπάρους μια κοινωνία ανίκανη να
βοηθήσει, μια κοινωνία που εγκληματεί σε βάρος του μέλλοντος του
τόπου. Μια κοινωνία «μαϊμούδες» που δεν ξέρουν παρά να σιωπούν,
να μην ακούν και να μη βλέπουν. Μια κοινωνία που παίρνει φόρα για
να συγκρουσθεί μετωπικά με το χάρο. Ποιος πιστεύουν όλοι ότι θα
κερδίσει;

Ας αποτελέσουν την αφορμή αυτά τα τελευταία παιδιά να
αφυπνιστούμε όλοι. Να σταματήσουμε το κακό στον τόπο μας. Να
τελειώσει αυτός ο αλλιώτικος πόλεμος.