γράφει ο Μιχαήλ – Αγγελος Χαρησσάβας -μαθητής της Α Λυκείου του Πρότυπου ΓΕΛ
Η ιστορία του Μιχάλη Περιφεράκη είναι μια διαδρομή ανακάλυψης που ξεκίνησε από ένα τυχαίο εύρημα στα σκουπίδια. Πρώην βιβλιοπώλης για πολλά χρόνια, είδε τη ζωή του να αλλάζει το 2008, όταν βρήκε μια σπασμένη ηλεκτρική κιθάρα στον δρόμο. Η απόφασή του να την επισκευάσει για τον γιο του ξύπνησε μέσα του τη δεξιότητα του οργανοποιού, η οποία πάτησε πάνω στις σπουδές του στη δασοπονία. «Η βαθιά γνώση του ξύλου από «κυτταρική βάσηέγινε το θεμέλιο για τη νέα του επαγγελματική ταυτότητα»,μας λέει: «Το ξύλο δεν είναι απλώς ένα υλικό, είναι ένας ζωντανός οργανισμός που συνεχίζει να αναπνέει ακόμα και μετά την κοπή του».
Μετά το κλείσιμο του βιβλιοπωλείου, ο κ. Περιφεράκης στράφηκε ολοκληρωτικά στην οργανοποιία. Ξεκίνησε με την κατασκευή ηλεκτρικών κιθάρων, αντλώντας τεχνογνωσία από την αμερικανική παράδοση, όμως σύντομα τον κέρδισαν τα παραδοσιακά όργανα. Η ανάγκη του να προσφέρει ποιότητα που δεν μπορεί να ανταγωνιστεί η μαζική παραγωγή, τον οδήγησε στη μελέτη της γεωμετρίας των μεγάλων μαστόρων, όπως του θρυλικού Ζοζέφ.
«Ήθελα να καταλάβω πώς εκείνοι οι παλιοί τεχνίτες κατάφερναν να δίνουν τέτοια ένταση και γλυκάδα στον ήχο χωρίς τα σημερινά μέσα». Επί δύο χρόνια ο Μ. Περιφεράκηςμελετούσε επισταμένα τις διαστάσεις, τα πάχη και τον όγκο των οργάνων, καταφέρνοντας τελικά να μετουσιώσει το ξύλο σε ήχο.
Σήμερα, στο εργαστήριό του, κατασκευάζει τρίχορδα και τετράχορδα μπουζούκια, τζουράδες και κιθάρες, ενώ δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην αναπαλαίωση. Για εκείνον, η επισκευή ενός οργάνου του 1900 ή μιας κιθάρας του 1930 δεν είναι απλώς τεχνική εργασία, αλλά μια πράξη σεβασμού στην ιστορία. «Όταν πιάνω στα χέρια μου ένα παλιό όργανο, νιώθω ότι κρατάω την ιστορία ενός ανθρώπου». Πιστεύει ακράδαντα ότι ένα μέρος της ψυχής του μουσικού εγκλωβίζεται μέσα στο όργανο που παίζει για χρόνια. Η μεγαλύτερη ικανοποίηση για τον ίδιο δεν είναι η πώληση, αλλά η στιγμή που λίγα κομμάτια ξύλο μεταμορφώνονται σε ένα αντικείμενο που παράγει «βάθος ψυχής».
«Δεν πουλάω ένα αντικείμενο, παραδίδω έναν τρόπο έκφρασης» λέει χαρακτηριστικά. Η τέχνη του απαιτεί διαρκή εγρήγορση και επίλυση προβλημάτων, προσφέροντας μια δημιουργική πληρότητα που, όπως εξομολογείται, δεν μπορεί να κοστολογηθεί.
