γράφει ο Γιώτας Ευθύμιος
Στην Αγιάσο βρέθηκα μια φορά στα χρόνια που σπούδαζα στη Μυτιλήνη, την Καθαρή Δευτέρα του 1992.
Είχαμε ακούσει για το καρναβάλι της Αγιάσου τα προηγούμενα χρόνια που ήμασταν στο νησί οπότε…
σαρακοστιανά στον ντορβά/τροβά (βούρια την αποκαλούσε ο Κρητικός της παρέας), το απαραίτητο
κασετόφωνο με την αγαπημένη κασέτα του ιδιοκτήτη (τα «Κορίτσια στον ήλιο», ξέρετε, Βόγλης, «στάσου,
μύγδαλα» κ.λπ.), ένα κατοστάρικο βενζίνη στα παπάκια μας και Αγιάσο ερχόμαστε!
Το καρναβάλι της Καθαρής Δευτέρας στην Αγιάσο είναι σατιρικό, διονυσιακό, όπως πολλά καθαροδευτεριάτικα καρναβάλια ανά την Ελλάδα.
Κοιτώντας πίσω, με τα σημερινά μάτια όμως, εκείνο το καρναβάλι ήταν μια σάτιρα του μέλλοντος που θα
ακολουθούσε, μόνο που δεν το ξέραμε όλοι εκείνοι που βρεθήκαμε τότε στην Αγιάσο.
Σατίριζε τη νέα εποχή που μόλις είχε ανατείλει και τα καινά δαιμόνια που έφερνε.
Στα τέλη του 1989 είχε βγει πρώτη φορά στον αέρα το MEGA και λίγο αργότερα (ακριβώς την παραμονή του
1990-στις 31/12/1989) ο ΑΝΤ1. Μέχρι τότε βλέπαμε μόνο ΕΤ1 και ΕΤ2 (άντε και ΕΤ3 στα τελευταία τελευταία).
Στα ανυποψίαστα μάτια των τηλεθεατών, η ιδιωτική τηλεόραση ξετύλιξε έναν νέο τηλεοπτικό κόσμο.
Έκπληκτοι οι τηλεθεατές, όλοι εμείς που είμαστε κάποιας ηλικίας τέλος πάντων, συνειδητοποίησαν πως η
τηλεόραση μπορούσε να δείχνει και άλλα πράγματα, πιο ανάλαφρα, πιο «γκλάμορους» μάθαμε πως λέγονται, εκτός από το μας πληροφορεί πως αναπαράγεται ο κίτρινος βάτραχος της Νότιας Αμερικής και γιατί τα
πρωτόνια που εντοπίζονται στον πυρήνα, είναι πάντα θετικά φορτισμένα, όπως μέχρι τότε έδειχνε στην
εκπαιδευτική της τηλεόραση η κρατική.
Ένα απ’ τα καινά δαιμόνια, και προφανώς θεωρούμενο ως ατού από τη νέα ιδιωτική τηλεόραση γιατί παρέχονταν σε μεγάλες ποσότητες, ήταν τα τηλεπαιχνίδια που εισήχθησαν.
Τηλεπαιχνίδια διαφορετικά όμως απ’ το «Ομιλείτε ελληνικά;», το «Γράμματα και αριθμοί», και δεν θυμάμαι
ποιο άλλο βλέπαμε πριν το ’89. Εδώ όμως μιλάμε για «άλλα κόλπα» (όπως έλεγε και κάποιος-συχωρεμένος-τηλεπαρουσιαστής).
Ο Γιώργος Πολυχρονίου, με κάτι όμορφες, γύριζαν τον «Τροχό της Τύχης», ο Βλάσης Μπονάτσος («φύγε συ έλα συ», «… πάρα πολύ ωραίο») έβαζε δύο ομάδες να κάνουν «Κόντρες» και εμείς αποσβολωμένοι χαζεύαμε τον Ανδρέα Μικρούτσικο, τη Μαίρη Μηλιαρέση, τον Χρήστο Φερεντίνο και άλλους πιονέρους τα πρώτα εκείνα ένδοξα χρόνια της ελληνικής ιδιωτικής τηλεόρασης να χαρίζουν (σε άλλους, δυστυχώς) εκατομμύρια (σε δραχμές έστω). Για να μην τα πολυλογώ, φάγαμε τα σαρακοστιανά μας σε κάποια αλάνα της Αγιάσου (είναι κάτι πράγματα που, άγνωστο πως, τυπώνονται στη μνήμη: στη φωτογραφία τρώω αγγουράκι τουρσί, το θυμάμαι 34 χρόνια μετά) και πήγαμε στον χώρο του καρναβαλιού.
«Το δώρο της εκπομπής» έγραφε η εξέδρα. Του τηλεπαιχνιδιού που λέγαμε.
Οι εξελίξεις στην τηλεόραση πήραν εκείνα τα χρόνια την πρωτοκαθεδρία στα καρναβάλια όλης της χώρας από τις πολιτικές (π.χ.) εξελίξεις, ως αντικείμενο που βγάζει γέλιο.
Ανεβήκαμε πάνω στην εξέδρα και είδαμε ότι την είχαν διαμορφώσει ώστε να μοιάζει με ζούγκλα, με τη σχετική βλάστηση και τα άγρια ζώα της. Πόσο μπροστά έβλεπε εκείνος που τα εμπνεύστηκε όλα
αυτά; Σε τέσσερα χρόνια από τότε, το 1996, θα ξεκινούσε η εκπομπή «Ζούγκλα» από τον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο, στον ΣΚΑΪ, ενώ σιγά σιγά, και μέχρι σήμερα, η Τηλεόρασή μας όλο και περισσότερο μοιάζει με ζούγκλα…
