γράφει ο Γιάννης Μπουρνούς
Ο πρώην βουλευτής μοιράζεται μια προσωπική και ανοιχτή καταγραφή των πρώτων 50 ημερών του 2026, μέσα από σοβαρά προσωπικά ατυχήματα, δυσκολίες στην καθημερινότητα, αλλά και παρατηρήσεις για τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Το κείμενό του συνδυάζει προσωπική εμπειρία, γλαφυρή κριτική και χρονογραφήματα των σημαντικών γεγονότων που σημάδεψαν την περίοδο.
Το ταξίδι στο Βερολίνο στις αρχές Ιανουαρίου δεν τέλειωσε καλά: Πτώση σε παγωμένο πεζοδρόμιο, δύο κατάγματα προίκα, πέντε μέρες νοσηλεία σε δημόσιο γερμανικό νοσοκομείο (τι να τις κάνω τις “ξενοδοχειακές” εγκαταστάσεις, όταν η ιατρική φροντίδα σε έκανε -το λέω ευγενικά- να νιώθεις διαρκώς ανασφάλεια και όταν για τους Γερμανούς η ενσυναίσθηση είναι άγνωστη λέξη;), επιστροφή στην Ελλάδα με αμαξίδιο, υποχρεωτική οριζοντίωση μέχρι πριν λίγες μέρες στο σπίτι, πέρα δώθε με ασθενοφόρο στο Γεννηματάς για ακτινογραφίες (Ο ΠΙΟ ΑΠΕΙΡΟΣ ΓΙΑΤΡΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΣΥ ΚΑΝΕΙ ΓΙΑ 3 ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ ΕΠΙΜΕΛΗΤΕΣ, ακόμα κι αν στην Ελλαδα οι γιατροί και οι νοσηλευτές ΛΙΩΝΟΥΝ στις βάρδιες-change my mind), ανάρρωση με περπάτημα με μπαστούνι και το χέρι σε νάρθηκα και από χθες επιτέλους χωρίς μπαστούνι και χωρίς νάρθηκα, οι πρώτες δοκιμαστικές έξοδοι από το σπίτι και προετοιμασιά για φυσικοθεραπείες.
Όσο συνέβαιναν όλα αυτά, πλημμύρισε για πρώτη φορά σε 18 χρόνια η αποθήκη μας λόγω φραγμένου φρεατίου ομβρύων υδάτων του Δήμου Αθηναίων και ως μπόνους, μας έκλεψαν και το αυτοκίνητο από την πυλωτή.
Κάπως έτσι, ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ, κύλισαν οι πρώτες 50 μέρες του 2026, βλέποντας παγωμένος στην τηλεόραση τον Τραμπ να κάνει κόντρα ρελάνς στον Νετανιάχου και τον Πούτιν, απαγάγοντας τον Μαδούρο και απειλώντας το Ιράν και τους Γροιλανδούς Ινουίτ, τις 5 εργάτριες της “Βιολάντα” να θυσιάζονται τόσο τραγικά στο βωμό της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και μια παρέα νέων ανθρώπων να πεθαίνει τόσο άγρια και τόσο τζάμπα στο δρόμο για Γαλλία…
Ουφ. Ένα μεγάλο ουφ. Τίποτα δεν έχει σημασία μπροστά στη σωματική και ψυχική μας ισορροπία και την ανθρώπινη αλληλεγγύη. Όλα μα όλα τα άλλα, έπονται.
Αρκεί να μην χρειαστείς γιατρούς στη Γερμανία-πήγαινε σε σαμάνο καλύτερα.
ΥΓ: Είχα τόσες ελεύθερες ώρες να σκοτώσω, που παρακολούθησα online κομματικά συνέδρια, ομιλίες Τσίπρα, διευρυνση και κλυδωνισμούς ΠΑΣΟΚ, δημοσκοπήσεις, αποκρουστικές πολιτικές τοποθετήσεις Καρυστιανού, επίσκεψη Μητσοτάκη στην Άγκυρα (αν οι προοδευτικές δυνάμεις συνεχίσουν να κάνουν τέτοια αντιπολίτευση στα ελληνοτουρκικά, ζήτω που καήκαμε…), επισκέψεις-αναμέτρηση Άδωνι Γεωργιάδη με το… αόρατο χέρι του ιατρικού κόσμου, τη (θαυμάσια) τελετή έναρξης Χειμερινών Ολυμπιακών, σειρά (υπέροχων) ταινιών σύγχρονου τουρκικού κινηματογράφου, την τηλεοπτική μεταφορά του “Μουσείου της Αθωότητας” του (νυσταλέα επαναλαμβανόμενου nepo baby – former caviar leftist της Πόλης) Ορχάν Παμούκ στο Netflix, τους ημιτελικούς και τον τελικό του Sing for Greece, πολύ μπάσκετ, λιγότερο ποδόσφαιρο, τη μεταγραφάρα Νάιτζελ Χέιζ Ντέιβις και την κυπελλάρα στο Ηράκλειο, το ντοκιμαντέρ Παπαχελά για τα Ίμια και πολλά άλλα. Επίσης, ακούω φανατικά τη ζώνη 8.00-12.00 του Sport FM.
Συμπέρασμα: Με όλα αυτά που παρακολουθώ, παραμένω πεπεισμένος ότι οδεύουμε σε ακόμα μεγαλύτερο σκότος, πολιτικά, κοινωνικά, εκλογικά και γεωπολιτικά.
ΥΓ: Οι φωτογραφίες των διακοσίων κομμουνιστών και αρχειομαρξιστών της Καισαριανής είναι από μόνες τους αφορμή ένας νοήμων άνθρωπος να ξαναμιλήσει με το μέσα του, με κινητήρια δύναμη αυτή την συγκλονιστική ανατριχίλα που σε κυριεύει μόλις τις δεις (και τις ξαναδείς, και τις ξαναδείς). Είναι ιστορική στιγμή η δημοσίευσή τους και – δεν το πιστεύω που θα το γράψω, αλλά – μπράβο στο Υπουργείο Πολιτισμού που κινήθηκε άμεσα για την απόκτησή τους. Τώρα, πρέπει να γίνουν προσβάσιμες από όλο το λαό και ο χώρος που θα εκτεθούν (που πρέπει να είναι η Καισαριανή) να πλημμύριζει κάθε μέρα που περνάει από σχολεία από ολόκληρη την Ελλάδα.
Ορίστε, τα κάλυψα (σχεδόν) όλα.
Κι ας έχω να πιώ καφέ από τις 10 Γενάρη.
