Μια μπλε πινακίδα, με το όνομα μιας επιχείρησης, ανάμεσα στις γνωστές πινακίδες που μας πληροφορούν για τα χωριά και τις κατευθύνσεις του νησιού, ήταν αρκετή για να μας βάλει σε σκέψεις.
Να ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή, η συγκεκριμένη πινακίδα της επιχείρησης δεν μας ενοχλεί. Το αντίθετο. Είναι καλαίσθητη, διακριτική και, ομολογουμένως, ταιριάζει απόλυτα αισθητικά με το οδικό περιβάλλον. Δεν είναι από εκείνες τις τεράστιες, κραυγαλέες διαφημίσεις που συναντά κανείς στους δρόμους και κάνουν πολλές φορές περισσότερο κακό παρά καλό. Το ερώτημα είναι άλλο και είναι καθαρά θεσμικό. Μπορεί μια επιχείρηση να τοποθετεί στον δρόμο πινακίδα που ακολουθεί τόσο πιστά τη μορφή των επίσημων μπλε πληροφοριακών πινακίδων; Και, εφόσον αυτό επιτρέπεται, μπορούν να κάνουν το ίδιο όλες οι επιχειρήσεις;
Ο νέος Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας (Ν. 5209/2025) χαρακτηρίζει ως πληροφοριακές τις πινακίδες που χρησιμοποιούνται για κατευθύνσεις, τοπωνυμίες και εγκαταστάσεις και προβλέπει συγκεκριμένα σχήματα, μορφές, χρώματα και αναγραφές. Μάλιστα, η κατακόρυφη και οριζόντια σήμανση των δρόμων πραγματοποιείται μόνο κατόπιν σχετικής μελέτης από τις αρμόδιες υπηρεσίες.
Την ίδια στιγμή, ο ΚΟΚ επιτρέπει επιγραφές που αναφέρουν την επωνυμία ή τον διακριτικό τίτλο μιας επιχείρησης που λειτουργεί παρά την οδό. Υπάρχει όμως μια κρίσιμη προϋπόθεση, τέτοιες επιγραφές δεν πρέπει να δημιουργούν σύγχυση με την επίσημη οδική σήμανση, ούτε να την καθιστούν λιγότερο ορατή ή αποτελεσματική. Και κάπου εδώ βρίσκεται το ενδιαφέρον της υπόθεσης.
Δεν λέμε ότι η συγκεκριμένη πινακίδα είναι παράνομη. Αυτό είναι θέμα της αρμόδιας υπηρεσίας και της συγκεκριμένης θέσης, της έγκρισης και των προδιαγραφών που τυχόν έχουν εφαρμοστεί. Λέμε όμως ότι η εικόνα γεννά ένα απολύτως εύλογο ερώτημα, ποια διαδικασία ακολουθείται για τέτοιου τύπου πινακίδες;
Γιατί αν επιτρέπεται, τότε θα μπορούσε θεωρητικά κάθε επιχείρηση που βρίσκεται πάνω ή κοντά σε έναν δρόμο να ζητήσει μια αντίστοιχη πινακίδα. Και τότε θα είχε ενδιαφέρον να γνωρίζουμε αν υπάρχει συγκεκριμένο πρότυπο, αν απαιτείται άδεια, ποιος την εγκρίνει και με ποια κριτήρια.
Και αν δεν επιτρέπεται, τότε πάλι το ερώτημα είναι απλό, ποιος ελέγχει αυτές τις κατασκευές και ποιος αποφασίζει πότε μια πινακίδα αποτελεί απλώς επιγραφή μιας επιχείρησης και πότε αρχίζει να μοιάζει με επίσημη οδική σήμανση;
Το θέμα, λοιπόν, δεν είναι η συγκεκριμένη επιχείρηση. Ούτε η αισθητική της πινακίδας. Ίσα ίσα, θα μπορούσε να αποτελέσει και παράδειγμα για το πώς μια επαγγελματική πινακίδα μπορεί να εντάσσεται στο περιβάλλον χωρίς να γίνεται οπτική ρύπανση. Το ζητούμενο είναι να υπάρχει ένας κανόνας. Και κυρίως, να είναι ο ίδιος για όλους. Γιατί αν τελικά μπορούν όλοι να έχουν τέτοιες πινακίδες, ίσως να αξίζει να το γνωρίζουν όλοι οι επαγγελματίες.
