Ήταν ένα συνηθισμένο δρομολόγιο του πλοίου από τη Μυτιλήνη για Χίο και Πειραιά. Στο μικρό σαλόνι, μακριά από τη φασαρία του καταστρώματος, τρεις κυρίες είχαν πιάσει κουβέντα με τον τότε Μητροπολίτη Μυτιλήνης Ιάκωβο Κλεομβρότου.
Μπροστά τους, πάνω στο τραπεζάκι, δύο φραπέδες – το απαραίτητο συνοδευτικό κάθε καλοκαιρινού ταξιδιού στο Αιγαίο. Οι ώρες περνούσαν ευχάριστα με αναμνήσεις, νέα από τα χωριά, ιστορίες ανθρώπων και περιστατικά από μια Λέσβο που άλλαζε, αλλά κρατούσε ακόμη ζωντανή τη συνήθεια της παρέας και της κουβέντας.
Σε εκείνα τα ταξίδια δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα να απορροφούν την προσοχή των επιβατών. Υπήρχαν συζητήσεις, γνωριμίες και στιγμές που γεννούσαν φιλίες. Ένα τραπεζάκι, λίγες καρέκλες, δύο φραπέδες και άνθρωποι που μοιράζονταν τον ίδιο προορισμό ήταν αρκετά για να δημιουργήσουν μια μικρή συντροφιά στο πέλαγος.
Μια φωτογραφία που σήμερα θυμίζει όχι μόνο ένα ταξίδι στο Αιγαίο, αλλά και μια εποχή πιο απλή, πιο ανθρώπινη και πιο κοντά στη χαρά της συντροφιάς.
