Προσηλωμένοι καθημερινά στους στόχους μας, στις επιδιώξεις μας, απορροφημένοι από την καθημερινότητά μας, συχνά βρισκόμαστε αποκομμένοι από τα απλά νοήματα της ζωής. Από το ύψιστο αγαθό της υγείας, από την φροντίδα του εαυτού μας και των δικών μας ανθρώπων, από την σημαντική θεώρηση, πως η ζωή, η υγεία ή η μακροζωία δεν είναι δεδομένη, ότι οι άνθρωποί μας είναι πολύτιμοι!
Η καθημερινότητα και η βεβαιότητα μας ότι όλα είναι δεδομένα, μας αποκόπτει από άλλες πραγματικότητες. Μας τοποθετεί μακριά απ’ το δρόμο που περπατάνε οι ασθενείς του καρκίνου. Για ένα πράγμα μπορούμε να είμαστε σίγουροι: Κανένας στην πραγματικότητα δεν γνωρίζει και δεν μπορεί να αντιληφθεί τα μεγέθη των προκλήσεων που αντιμετωπίζει ένας ασθενής ή επιζών καρκίνου.
Τέτοιες μέρες τα χρονολόγια μας μονοπωλούν ιστορίες ανθρωπινες, καταθέσεις βιωμάτων και συναισθημάτων για τον αγώνα απέναντι στον καρκίνο.
Μπροστά απο το μεγαλείο ψυχής που προδίδει κάθε τέτοια ιστορία, μπροστά σε κάθε άνθρωπο που μάχεται για τη ζωή του, που μάχεται αδιάκοπα μέσα από θεραπείες εξαντλητικές, με μόνο φάρο την ελπίδα, μπροστά στο συνεχές αυτό σθένος, στέκομαι ταπεινά με θαυμασμό και σεβασμό.
Χρέος όλων μας είναι να είμαστε φειδωλοί στα λόγια, μα γενναιόδωροι στις πράξεις, να στεκόμαστε πλάι, να κρατάμε το χέρι σε κάθε δυσκολία, να γιορτάζουμε κάθε μικρή νίκη.
