Στην αυλή ενός μικρού σπιτιού στη Λέσβο, απλώνεται ένας μικρός πολύχρωμος παράδεισος. Ντοματιές που κρέμονται μέσα από πλαστικά μπουκάλια, πιπεριές φυτεμένες σε παλιά λάστιχα αυτοκινήτου, μυρωδικά σε αυτοσχέδια παρτέρια και ανάμεσά τους η Χούτζα να χαμογελά ήσυχα, σαν να κάνει κάτι απολύτως φυσικό.
Η Χούτζα ζει τα τελευταία έξι χρόνια στη Λέσβο. Μεγαλωμένη σε περιοχή της Αφρικής όπου το νερό ήταν πολύτιμο και η γη δύσκολη, έμαθε από μικρή ότι η επιβίωση δεν βασίζεται πάντα στα πολλά μέσα, αλλά στην εφευρετικότητα. «Σε πολλά πράγματα δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο», συνηθίζει να λέει σε όσους σταματούν έκπληκτοι μπροστά στον κήπο της.
Και πράγματι, ο μικρός της μπαξές μοιάζει περισσότερο με μάθημα αυτάρκειας παρά με συνηθισμένο λαχανόκηπο. Τίποτα δεν πάει χαμένο. Πλαστικά μπουκάλια μετατρέπονται σε γλάστρες, παλιά λάστιχα γίνονται παρτέρια και τα οργανικά υπολείμματα της κουζίνας αποκτούν δεύτερη ζωή μέσα στο αυτοσχέδιο κομπόστ που φτιάχνει μόνη της.
Μπανάνες, πατατόφλουδες, ψάρια, ξερά φύλλα και λίγη στάχτη ενώνονται σε ένα φυσικό λίπασμα που, όπως λέει γελώντας, «κάνει τα λαχανικά να χαίρονται». Και ίσως να έχει δίκιο. Γιατί οι ντοματιές της, φυτεμένες ακόμη και μέσα σε κομμένα πλαστικά μπουκάλια, κρέμονται κατακόκκινες γεμάτες μικρά ντοματάκια, σαν τσαμπιά που ξεπηδούν μέσα από το πλαστικό.
Η εικόνα μοιάζει σχεδόν συμβολική. Μέσα από υλικά που άλλοι θα πετούσαν, εκείνη δημιουργεί ζωή.
Οι γείτονες στην αρχή κοιτούσαν με απορία. Σήμερα πολλοί σταματούν για να ζητήσουν συμβουλές. Πώς κρατά την υγρασία στο χώμα, πώς φτιάχνει το κομπόστ, πώς καταφέρνει να καλλιεργεί τόσο πυκνά σε τόσο μικρό χώρο. Η ίδια απαντά απλά, χωρίς θεωρίες και μεγάλα λόγια. «Η γη ακούει όταν τη φροντίζεις», λέει.
Κάπως έτσι, η Χούτζα δεν έφερε μόνο μαζί της μια διαφορετική κουλτούρα καλλιέργειας. Έφερε μια ολόκληρη φιλοσοφία ζωής. Μια υπενθύμιση ότι η αυτάρκεια, η οικονομία και ο σεβασμός στη φύση δεν είναι μόδα, αλλά καθημερινή γνώση ανθρώπων που έμαθαν να ζουν με τα λίγα και να δημιουργούν με όσα έχουν.
