Γράφει ο Νεκτάριος Βακάλης
Σαν σήμερα, 5 Μαρτίου, στρέφουμε τη μνήμη μας με σεβασμό και συγκίνηση στην κοίμηση του παπα‑Φώτη του Λαυριώτη, μιας φωτεινής μορφής της ταπεινής αγιότητας της εποχής μας.
Ο παπα‑Φώτης δεν ζούσε με δόξες ή τιμές. Περιδιάβαινε τους δρόμους της Μυτιλήνης φτωχός, συχνά ξυπόλητος, με ένα απλό ράσο και την καρδιά του γεμάτη προσευχή. Στα μάτια πολλών ήταν ένας απλός άνθρωπος· στα μάτια όμως του Θεού, ένας κρυμμένος θησαυρός πίστης, αγάπης και ταπείνωσης.
Έζησε ως «διά Χριστόν σαλός», κρατώντας την πνευματική του ζωή πίσω από την απλότητα και την αφάνεια. Όπου υπήρχε πόνος, ήταν εκεί. Όπου υπήρχε ανάγκη, προσέφερε ό,τι είχε – ακόμη και όταν ο ίδιος δεν είχε τίποτα.
Η ζωή του μας θυμίζει ότι η αληθινή αγιότητα δεν βρίσκεται στον θόρυβο του κόσμου, αλλά στη σιωπηλή προσφορά, στην προσευχή και στην αγάπη προς τον συνάνθρωπο.
Ας έχουμε την ευχή του και ας γίνει η ταπεινή του πορεία ένα μικρό φως που φωτίζει και τη δική μας ζωή.
Αιωνία του η μνήμη.
