Συγκλονιστική μαρτυρία από μαθητή του Δημοτικού Σχολείου Λουτρόπολης Θερμής
Μια ερώτηση ενός μικρού μαθητή στη Λέσβο ήταν αρκετή για να αποτυπώσει το βάρος της κρίσης που προκαλεί ο αφθώδης πυρετός – όχι μέσα από αριθμούς, αλλά μέσα από την αγωνία ενός παιδιού για το μέλλον της οικογένειάς του.
Μια διαφορετική, βαθιά ανθρώπινη εικόνα της κρίσης που βιώνει η Λέσβος λόγω του αφθώδους πυρετού έρχεται μέσα από την ανακοίνωση του Δημοτικού Σχολείου Λουτρόπολης Θερμής.
Όχι μέσα από στατιστικά στοιχεία ή επίσημες δηλώσεις, αλλά μέσα από τη σιωπή ενός παιδιού.
Η περασμένη Παρασκευή ξεκίνησε όπως κάθε άλλη σχολική ημέρα.
Όμως για έναν μαθητή, τίποτα δεν ήταν ίδιο.
Από το πρωί ήταν σκεφτικός, αποτραβηγμένος.
Δεν έπαιζε, δεν γελούσε, δεν συμμετείχε.
Το βλέμμα του χαμένο, το κεφάλι σκυμμένο.
Οι δάσκαλοι κατάλαβαν πως κάτι τον απασχολούσε βαθιά.
Η ερώτηση που πάγωσε την τάξη
Όταν τελικά μίλησε, δεν έκανε μια απλή εξομολόγηση.
Έκανε μια ερώτηση:
«Τι θα γίνουν τα αρνιά του Πάσχα; Πού θα τα δώσουμε;»
Ο μικρός είναι γιος κτηνοτρόφου.
Μεγαλώνει μέσα στη στάνη, γνωρίζει την καθημερινότητα, τις δυσκολίες, την αξία της δουλειάς.
Η αναφορά του στο ενδεχόμενο κλεισίματος του σφαγείου και η αγωνία για το εισόδημα της οικογένειάς του άφησαν άφωνους τους εκπαιδευτικούς.
Ήταν μια στιγμή που έδειξε καθαρά κάτι απλό αλλά σκληρό:
η κρίση έχει φτάσει μέχρι τα παιδιά.
Παιδιά που μεγαλώνουν μέσα στην αγωνία
Το παιδί αυτό δεν είναι η εξαίρεση.
Είναι η εικόνα μιας ολόκληρης πραγματικότητας.
Παιδιά που μεγαλώνουν μέσα στην κτηνοτροφία, που βοηθούν τους γονείς τους, που καταλαβαίνουν –ίσως πιο νωρίς απ’ όσο θα έπρεπε– τι σημαίνει απώλεια εισοδήματος και αβεβαιότητα.
Την Κυριακή βρέθηκε μαζί με τον πατέρα του στις κινητοποιήσεις στη Λάρσο και στο λιμάνι της Μυτιλήνης.
Είδε από κοντά τον αγώνα των κτηνοτρόφων.
Την επόμενη μέρα, στο σχολείο, εξηγούσε στους δασκάλους του τι είναι ο αφθώδης πυρετός, πώς μεταδίδεται και ποια μέτρα πρέπει να τηρούνται.
Ένα παιδί που παίζει… αλλά ταυτόχρονα κουβαλά και ευθύνη.
Πέρα από την οικονομία
Η κρίση στη Λέσβο δεν είναι μόνο οικονομική.
Δεν είναι μόνο τα ζώα που θανατώνονται ή τα προϊόντα που μένουν αδιάθετα.
Είναι και η ψυχολογία.
Είναι τα παιδιά που αρχίζουν να φοβούνται για το αύριο.
Που βλέπουν τους γονείς τους να αγωνιούν.
Που μεγαλώνουν μέσα σε μια αβεβαιότητα που δεν τους αναλογεί.
Η ανακοίνωση του σχολείου καταλήγει με μια ευχή:
οι εξελίξεις να είναι θετικές, τα μέτρα να αποδώσουν και να αποφευχθεί ο αφανισμός των κοπαδιών.
Γιατί πίσω από κάθε κοπάδι, υπάρχει μια οικογένεια.
Και μέσα σε αυτήν, ένα παιδί που ρωτά – και περιμένει απάντηση.
