Φωτό : Στέλιος Αναγνώστου
Την επόμενη μέρα από τη μεγάλη γιορτή του Ταξιάρχη, η εικόνα γύρω από το μοναστήρι στη Λέσβος δεν θυμίζει μόνο τη μαζική προσέλευση των περισσότερων από 50.000 πιστών, αλλά και το αποτύπωμα που άφησε πίσω της.
Ο δρόμος και οι γύρω χώροι γεμάτοι σκουπίδια. Πλαστικά, χαρτιά, υπολείμματα από μια ημέρα πίστης και κατάνυξης που όμως, για κάποιους, τελείωσε με αδιαφορία.
Δεν είναι μόνο ευθύνη του δήμου και των υπηρεσιών καθαριότητας. Ναι, έχουν ρόλο και τον επιτελούν – συχνά κάτω από δύσκολες συνθήκες. Όμως η ευθύνη σταματά σε ένα σημείο. Από εκεί και πέρα ξεκινά η δική μας.
Γιατί ο πολιτισμός δεν φαίνεται μόνο στο πόσο πιστά τιμούμε μια παράδοση, αλλά και στο πώς φερόμαστε στον τόπο που την φιλοξενεί.
Δεν μπορείς να πας να ανάψεις ένα κερί στη χάρη του Ταξιάρχη και να αφήνεις πίσω σου έναν χώρο που θυμίζει σκουπιδότοπο. Δεν μπορεί η πίστη να συνυπάρχει με την αδιαφορία για το περιβάλλον.
Η επόμενη μέρα δεν είναι απλώς η κατάληξη μιας μεγάλης γιορτής. Είναι ο καθρέφτης της συνείδησής μας.
Αν θέλουμε πραγματικά να τιμούμε τέτοιες στιγμές, τότε οφείλουμε να σεβόμαστε και τον χώρο. Να παίρνουμε μαζί μας ό,τι φέρνουμε. Να δίνουμε το παράδειγμα.
Γιατί η περιβαλλοντική συνείδηση δεν είναι λόγια. Είναι πράξη. Και ξεκινά από τον καθένα μας.
