Φωτογραφίες: Δημήτρης Βρακάς
Κάποτε τα δισκάδικα, όπως και τα σινεμά, ήταν μέρος της καθημερινότητάς μας. Έμπαινες για να αγοράσεις έναν δίσκο και κατέληγες να περνάς ώρες ξεφυλλίζοντας εξώφυλλα, ανακαλύπτοντας συγκροτήματα που δεν είχες ακούσει ποτέ, συζητώντας για μουσική ή ακούγοντας κάτι που έπαιζε στο μπακράουντ. Πριν από το Spotify, τους αλγόριθμους και τις ατελείωτες playlists, υπήρχε αυτή η σχεδόν τελετουργική διαδικασία της αναζήτησης. Και βέβαια, η χαρά του να επιστρέφεις σπίτι με έναν δίσκο!
Στη Μυτιλήνη έχουν περάσει πολλά χρόνια από την εποχή που τα δισκάδικα αποτελούσαν κομμάτι της μουσικής ζωής της πόλης. Γι’ αυτό και το άνοιγμα του Haunted, έχει ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον. Όχι μόνο για τους συλλέκτες και τους αμετανόητους φίλους του βινυλίου, αλλά κυρίως για όσους εξακολουθούν να στοιχειώνονται από τα αγαπημένα τους κομμάτια και μέσω αυτής της διαδικασίας να ξαναβρίσκουν τον εαυτό τους…
Πίσω από το Haunted που άνοιξε τις πόρτες του στηνν Κουμιδιά, αυτό το καλοκαίρι, βρίσκεται ο Δημήτρης, ένας άνθρωπος που η ζωή του περιστρέφεται γύρω από τη μουσική, τους δίσκους, τα CD και γενικότερα τα φυσικά μέσα με τα οποία μπορείς να απολαυσεις τον ήχο. Στη Λέσβο βρέθηκε ακολουθώντας τη σύντροφό του, χωρίς να έχει προηγουμένως καμία ιδιαίτερη επαφή με το νησί. Δεν είχε έρθει ούτε για διακοπές. Κι όμως, εδώ αποφάσισε να κάνει πραγματικότητα μια ιδέα που είχε από τα χρόνια του στην Αθήνα: να ανοίξει το δικό του δισκάδικο.
Από τη συλλογή στο ράφι
Ο Δημήτρης συλλέγει δίσκους από τα 17 του. Η σχέση του με το βινύλιο συνδέεται και με τον πατέρα του, συλλέκτης και αυτός πάνω από σαράντα χρόνια. Κάπως έτσι, η συλλογή έγινε συνήθεια και η συνήθεια τρόπος ζωής. Αν και, όπως παραδέχεται ο ίδιος, δύσκολα μπορείς να αποκαλέσεις απλώς συνήθεια κάτι που καθορίζει τόσο πολύ την καθημερινότητά σου.
Για να στηθεί όμως το Haunted χρειάστηκε να πάρει μια απόφαση που κάθε συλλέκτης μπορεί να καταλάβει πόσο δύσκολη είναι: να αποχωριστεί μέρος της προσωπικής του συλλογής.
«Με πόνο καρδιάς», όπως λέει, έδωσε κάποιους από τους δίσκους του στην αρχή για να ξεκινήσει το δύσκολο αυτό εγχείρημα!
Τι μπορεί να βρει λοιπόν κανείς στο Haunted;
Η μουσική ταυτότητα του μαγαζιού ακολουθεί σε μεγάλο βαθμό τα προσωπικά ακούσματα του Δημήτρη. Ψυχεδελικό ροκ, σύγχρονο ροκ, progressive, metal, αλλά και jazz, soul και hip-hop, ένα είδος με το οποίο ασχολείται όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια.
Στα ράφια υπάρχουν σπάνιες κυκλοφορίες, επιλεγμένα βινύλια αλλά και κυρίως καινούργιες επιλεγμένες κυκλοφορίες, με ιδιαίτερη έμφαση στο πιο ψαγμένο ψυχεδελικό και progressive ρεπερτόριο. Δεν πρόκειται δηλαδή για ένα κατάστημα που επιχειρεί να καλύψει αδιακρίτως όλο το μουσικό φάσμα. Οι επιλογές έχουν προσωπικό χαρακτήρα και αρκετοί από τους δίσκους προέρχονται από τη συλλογή του ίδιου του ιδιοκτήτη.
Haunted: Οι δίσκοι, ο Χίτσκοκ και τα φαντάσματα της μουσικής
Το όνομα του μαγαζιού δεν προέκυψε τυχαία. Ούτε και το λογότυπό του, που κρύβει μια μικρή ιστορία με κινηματογραφικές αναφορές.
Ο Δημήτρης ήθελε εξαρχής να χρησιμοποιήσει τον περίφημο Νόρμαν Μπέιτς από το Psycho του Άλφρεντ Χίτσκοκ. Γιατί, όπως λέει χαριτολογώντας, είναι ένας τύπος που σίγουρα θα μάζευε δίσκους!
Στη συνέχεια η γραφίστρια πρόσθεσε και ένα ακόμη στοιχείο, μια αναφορά στο Vertigo του ίδιου σκηνοθέτη, ολοκληρώνοντας την ιδιαίτερη αισθητική ταυτότητα του Haunted.
Το όνομα, ωστόσο, σηκώνει και μια δεύτερη ανάγνωση, πολύ πιο προσωπική και μουσική. Άλλωστε ο Δημήτρης δεν περιορίζεται στον ρόλο του ακροατή ή του συλλέκτη. Είναι και μουσικός, ως μπασίστας των Valvoline από τους οποίους έχει αποχωρήσει.
Υπάρχουν άραγε δίσκοι που μας στοιχειώνουν; Τραγούδια που ακούσαμε κάποτε και δεν καταφέραμε ποτέ να βγάλουμε από μέσα μας;
«Η μουσική μπορεί να σε ακολουθεί για χρόνια, να επηρεάζει όχι μόνο τα ακούσματά σου αλλά και τον τρόπο που σκέφτεσαι και βλέπεις τα πράγματα», λέει ο Δημήτρης.
Ανάμεσα στις μπάντες που έχουν αφήσει το δικό τους αποτύπωμα πάνω του βρίσκονται τα Διάφανα Κρίνα, ένα συγκρότημα που, όπως εξηγεί, επηρέασε ουσιαστικά ακόμη και την απόφασή του να ανοίξει το Haunted.
Και κάπου εδώ η κουβέντα αναπόφευκτα ξέφυγε. Γιατί με τα Διάφανα Κρίνα έχουμε κι εμείς τους δικούς μας ανοιχτούς λογαριασμούς. Κι έτσι, από τα δισκάδικα και το ρίσκο μιας νέας αρχής, βρεθήκαμε να μιλάμε για εκείνες τις μουσικές που μας έχουν σημαδέψει και δεν λένε να μας αφήσουν ήσυχους.
Άλλωστε, πρέπει να «κερνάμε τους δαίμονές μας», όπως λένε και τα αγαπημένα μας Κρίνα.
Και πώς αλλιώς θα μπορούσαμε να επιστρέψουμε στο «κέντρο» μας, αν όχι μέσα από τις προσωπικές μας εμμονές; Τις μουσικές μας εμμονές. Έναν δίσκο που ακούσαμε εκατό φορές, ένα τραγούδι συνδεδεμένο με μια συγκεκριμένη εποχή της ζωής μας, έναν ήχο που μπορεί ακόμη και σήμερα να μας μεταφέρει πίσω σε ένα μέρος, σε έναν άνθρωπο ή σε μια κατάσταση.
Και αυτά είναι, τελικά, τα πιο ωραία μουσικά φαντάσματα. Εκείνα που δεν θέλεις να ξεφορτωθείς.
Ένα δισκάδικο που θέλει να έχει και τη δική του μουσική σκηνή!
Στα σχέδια του Δημήτρη είναι μια σειρά από live sessions, με το πρώτο να περιλαμβάνει τη ζωντανή εμφάνιση του αγαπημένου μας Ερντέμ που θα ηχογραφηθεί και θα βιντεοσκοπηθεί.
Μια ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία που μπορεί να δώσει στο μαγαζί και έναν διαφορετικό ρόλο, ως σημείο συνάντησης μουσικών και ακροατών, με χώρο για νέες συνεργασίες και ζωντανές ηχογραφήσεις.
Ο Δημήτρης λέει ότι ο κόσμος της Μυτιλήνης έχει ήδη αγκαλιάσει το εγχείρημα. Το αν αυτό θα μεταφραστεί σε μια σταθερή και βιώσιμη πορεία θα φανεί στην πράξη. Το σίγουρο είναι ότι το Haunted έφερε ξανά στην πόλη μια μουσική συνήθεια που είχε χαθεί!
Χρυσοστόμου Σμύρνης 8
