Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη. Η πρώτη του ταινία “Τα χρώματα της ‘Ιριδος” (1974) ήταν η πιο απρόσμενη δημιουργία του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου.
Εμβληματικός, ανατρεπτικός, ευφυής, πνευματώδης, πάντα γοητευτικός στο σινεμά και στη ζωή, ένας από τους σπουδαίους σκηνοθέτες του Ελληνικού σινεμά πέθανε στις 12 Ιανουαρίου 2016, στα 74 του χρόνια λίγες εβδομάδες μετά την προβολή της τελευταίας, 17ης κατά σειρά, ταινίας του, “Η κόρη του Ρέμπραντ”.
Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος γεννήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 1941.
Σπούδασε σκηνοθεσία κινηματογράφου στην Αθήνα και ξεκίνησε την καριέρα του ως βοηθός σκηνοθέτη σε ελληνικές αλλά και ξένες παραγωγές. Το 1960-1973 έζησε στο Παρίσι, όπου παρακολούθησε μαθήματα κινηματογράφου στο ινστιτούτο Φιλμολογίας της Σορβόνης. Την ίδια περίοδο συνήθιζε να περνά τον χρόνο του στην en:Cinémathèque Française, γαλλική ταινιοθήκη όπου κατέχει ένα από τα μεγαλύτερα αρχεία ταινιών στον κόσμο.
Το 1973 επέστρεψε στην Αθήνα, όπου έζησε και εργάστηκε έκτοτε. Πλάι του καθ’όλη την διάρκεια, η σύντροφός του Μαριάννα Σπανουδάκη, η οποία, ως ενδυματολόγος, συμμετείχε πιστά σε όλες του τις παραγωγές. Από το 1974 σκηνοθετούσε με ξεχωριστό αφηγηματικό στυλ, ταινίες που θεματικά προσεγγίζουν ζητήματα ερωτικής αυταπάτης και φθοράς των ανθρωπίνων σχέσεων. Ταινίες του έχουν συμμετάσχει σε διεθνή φεστιβάλ και έχουν τιμηθεί με σημαντικές διακρίσεις.(“Οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας”, “Delivery”, “Αθήνα-Κωνσταντινούπολη”).
Οι ταινίες του
Τα χρώματα της Ίριδος (1974)
Οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας (1978)
Μελόδραμα;(1981)
Βαριετέ (1985)
Η γυναίκα που έβλεπε τα όνειρα (1988)
Ονειρεύομαι τους φίλους μου (1993)
Ο εργένης (1997)
Αυτή η νύχτα μένει (1999)
Beautiful people (2001)
Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου (2002)
Delivery (2004)
Πεθαίνοντας στην Αθήνα (2006)
Αθήνα- Κωνσταντινούπολη (2008)
Τα οπωροφόρα της Αθήνας (2010)
Δεσμά αίματος (2012)
Λιμουζίνα (2014)
Η κόρη του Ρέμπραντ (2015)
Ως ηθοποιός συμμετείχε στην παραγωγή “Πέντε λεπτά ακόμα” του Γιάννη Ξανθόπουλου.
«Αυτοί που πλήττουν στις ταινίες έχουν μια πληκτική ζωή», έλεγε πριν μερικά χρόνια στο flix, σε μια μεγάλη συνέντευξη εφ όλης της ύλης κι ο ίδιος δεν υπήρξε ποτέ πληκτικός ούτε στην οθόνη ούτε στην ζωή του. Ακριβώς όπως κι ο ίδιος έτσι και οι ταινίες του ήταν πάντα πνευματώδεις και ερεθιστικές για το μυαλό, γεμάτες ιδέες και νεύρο, με την αίσθηση πως δεν αναζητούν απλώς θεατές μα συνενόχους.
Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος ήξερε να χειρίζεται την πιο λεπτή μορφή ειρωνείας με τρόπο αληθινά αριστοτεχνικό, να αποδομεί την ανθρώπινη συμπεριφορά και να την αναλύει με έμπνευση, αναγνωρίζοντας και περιγράφοντας το μεγαλείο και την ανοησία της ανθρώπινης κατάστασης, συχνά μέσα στο ίδιο πλάνο.
Ο ίδιος ήταν ένας άνθρωπος που έμοιαζε να ενδιαφέρεται περισσότερο για την ουσία παρά για τα προσχήματα, για τις πράξεις εξίσου με τις ιδέες, ένιωθε την ανάγκη να κινείται συνεχώς, να μην βαλτώνει. Κάπως έτσι άφησε πίσω του 17 μεγάλου μήκους ταινίες, με την τελευταία του «Η Κόρη του Ρέμπραντ» να έχει βγει στις αίθουσες μόλις πριν λίγες εβδομάδες και την επόμενη να έχει ήδη ξεκινήσει γυρίσματα.
