Εδώ και καιρό, αγρότες και κτηνοτρόφοι έχουν την αίσθηση ότι η κυβέρνηση τους αντιμετωπίζει περισσότερο… “ψιλογαζί”, παρά με ουσιαστική επαφή και κατανόηση της πραγματικότητας της παραγωγής.
Οι φορείς της υπαίθρου φωνάζουν ή όπως λένε χαρακτηριστικά οι ίδιοι, “γκρινιάζουν μέχρι να σπάσει η φωνή τους” όμως πολλές φορές η αίσθηση που επιστρέφει είναι πως οι αποφάσεις λαμβάνονται από γραφεία που δεν έχουν δει ποτέ από κοντά τι σημαίνει στάνη, χωράφι και καθημερινή παραγωγή.
Κάπου ανάμεσα σε πρωτόκολλα, εγκυκλίους και διοικητικές διαδικασίες, μοιάζει σαν να χάθηκε η επαφή με την πραγματικότητα, με το μοσχάρι, το κατσίκι, τη μυρωδιά της καβαλίνας και τη ζωή στην ύπαιθρο όπως πραγματικά είναι, όχι όπως φαίνεται σε έγγραφα και αναφορές.
Το αποτέλεσμα είναι ένα διαρκές χάσμα κατανόησης, όπου από τη μία πλευρά υπάρχει η παραγωγή και από την άλλη η διαχείριση “επί χαρτιού”, με τους ανθρώπους του πρωτογενούς τομέα να ζητούν κάτι απλό, λιγότερα πρωτόκολλα, περισσότερη επαφή με την πραγματική ζωή της υπαίθρου.
Ίσως το πρόβλημα να μην είναι μόνο οικονομικό ή θεσμικό, αλλά… επικοινωνιακό. Γιατί άλλο να διαβάζεις για αγροτική ανάπτυξη και άλλο να έχεις σταθεί δίπλα σε κοπάδι στις 5 το πρωί. Ίσως τελικά το πρόβλημα να είναι βαθύτερα στρατηγικό, με πολλούς να σχολιάζουν με πικρό χιούμορ ότι όλα δείχνουν να κινούνται και προς τις μεγάλες διεθνείς συμφωνίες τύπου Mercosur, όπου η αγορά ανοίγει ακόμη περισσότερο και ο ανταγωνισμός με ισχυρούς παραγωγούς γίνεται ασφυκτικός για τους μικρούς.
Και κάπως έτσι, οι κτηνοτρόφοι λένε πως αν συνεχιστεί αυτή η πορεία, δεν αποκλείεται να δουν στο μέλλον γαλακτοκομικά και κρέας να φτάνουν “σε τιμές που δεν ανταγωνίζονται, απλώς… εξαφανίζουν την τοπική παραγωγή”.
Και όπως λένε οι ίδιοι με μια δόση πικρού χιούμορ πριν ληφθούν αποφάσεις για την κτηνοτροφία, καλό θα ήταν κάποιοι να έχουν δει από κοντά όχι μόνο φακέλους, αλλά και έναν στάβλο σε ενα απομακρυσμένο χωριό της λεσβιακής υπαίθρου.
